บทที่ 66 ขอความช่วยเหลือ

บทที่ 66 ขอความช่วยเหลือ

สีหน้าของเสิ่นหมิงเจินหลากหลายความรู้สึกอย่างมาก ตอนที่เขาตอบตกลง ก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะแพ้ได้

แต่คนของตระกูลเสิ่น ใจนักเลงอยู่แล้ว เสิ่นหมิงเจินตอบกลับในทันที: “เดิมพันแล้วก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ได้!”

เฉินจิ้นจึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เวลานี้ จู่ๆในสนามก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา: “หมิงเจิน เจ้าทำได้ไม่เลว คนตระกูลเสิ่นของข้า มีความทระนงในศักดิ์ศรีของตนเอง แพ้ก็คือแพ้”

เฉินจิ้นหันไปมองตามที่มาของเสียง เห็นที่ด้านนอกของสถานที่แข่งบูโด ปรากฏร่างหนึ่งที่มีผมหงอกไปทั่วทั้งศีรษะ

เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งที่ดูสุขภาพดี สวมชุดฝึกซ้อมสีขาว แล้วยังดูเป็นคนที่มีความรู้ความสามารถมากทีเดียว

หลังจากปรากฏตัวออกมา ร่างของเขาเปลี่ยนไปหลายระดับ ราวกับดำดินรุกคืบ ในชั่วพริบตา ก็ปรากฏอยู่บนเวทีแข่งบูโดแล้ว

หลังจากลูกหลานมากมายของตระกูลเสิ่นได้เห็น ก็หายใจเร็วขึ้นมาทันที

ปรมาจารย์จ่วยของพวกเขาตระกูลเสิ่น ก็คือเสิ่นเสี้ยงหรุงที่ได้รับการยินยอมให้เป็นหัวหน้าครอบครัว ไม่นึกว่าจะปรากฏตัวออกมาแล้ว

ปกติแล้ว คนรุ่นหลังของตระกูลเสิ่นพวกนี้ ช่วงเวลาหนึ่ง ก็มักจะไม่ได้เห็นหน้าเขาสักเท่าไหร่

ในตระกูลเสิ่น เสิ่นเสี้ยงหรุงเป็นคนที่ได้รับความเคารพนับถืออย่างชัดแจ้ง

จิตใจที่ตั้งมั่นของเขา ไม่มีใครสามารถต่อต้านได้

“ท่านพ่อ!” เสิ่นหมิงเจินเรียกอย่างตกใจขึ้นมาทันที “ท่านออกมาแล้วหรือ?”

เสิ่นเสี้ยงหรุงพยักหน้า แล้วหันไปมองเฉินจิ้น: “เจ้าหนุ่มอ่อนวัยนัก ไม่นึกว่าจะมีพละกำลังเช่นนี้ คนหนุ่มมีพลังที่พร้อมจะแซงหน้าผู้เฒ่าอยู่เสมอสินะ เกรงว่านอกจากพวกปีศาจตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงพวกนั้น ก็จะไม่มีใครสู้ด้วยได้แล้ว!”

เฉินจิ้นได้ยินอย่างนั้น กลับไม่ได้อธิบายอะไร

ปีศาจของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง? คงจะพูดถึงเจิ้งตงหยางสินะ

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเฉินจิ้น คนพวกนั้น ก็เป็นเพียงแค่คนที่ไม่มีความสามารถอย่างที่ล่ำลือกันมา จะนำมาเปรียบเทียบกับเขาได้อย่างไร

แต่เฉินจิ้นก็ไม่ได้แก้ไขให้ความกระจ่าง

ท่านผู้เฒ่าคนนี้ จนกระทั่งถึงตอนนี้ ก็ยังคงให้ความรู้สึกที่ไม่เลวแก่เขา

“ในเมื่อพวกท่านแพ้การเดิมพัน ยาเพ้ยหยวนสามเม็ดนั้น ก็ยังคงเป็นของพวกข้า นอกเสียจากว่า ข้ายังต้องจ่ายค่าเช่าให้แก่พวกท่าน!” เฉินจิ้นพูดอย่างวางเฉย

ยาเพ้ยหยวนสามเม็ดนั้น ล้ำค่าก็คือล้ำค่า แต่ในสายตาของเฉินจิ้นแล้ว ก็ไม่ได้สำคัญอะไร

“พูดจริงหรือ?” เสิ่นหมิงเจินส่งเสียงตื่นเต้นออกมาทันที

อยากให้รู้ว่า เหตุผลที่สำคัญมากข้อหนึ่งที่เขาตกลงประลองฝีมือครั้งนี้ ก็อยู่ที่ยาเพ้ยหยวนสามเม็ดนั้นนั่นเอง

“เจ้าแห่งโลกปีศาจ พูดออกไปแล้ว ทำจริงแน่นอน!” เฉินจิ้นพูด

เสิ่นหมิงเจินกลั่นกรองคำพูดที่ฟังไม่เข้าใจก่อนหน้านี้ของเฉินจิ้นโดยอัตโนมัติ เพียงแค่จับสี่คำสุดท้ายนั้นเอาไว้ สี่คำนี้ ตอนที่เขาได้ยิน ก็เหมือนกับเป็นเสียงของธรรมชาติอย่างนั้น

มียาเพ้ยหยวนที่ยอดเยี่ยมสามเม็ดนี้ ก็แสดงว่าจะมียอดฝีมือบูโดขั้นสูงสุดเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อยสามคน พลังของพวกเขาตระกูลเสิ่น ก็จะสูงขึ้นอีกขั้น

แล้วก็หมายความว่า ต่อไปความเป็นไปได้ที่ตระกูลเสิ่นจะปรากฏปรมาจารย์จ่วยก็มีมากขึ้นแล้ว

“เจ้าหนุ่ม หมิงเจินแพ้แล้ว อาณาเขตของหมู่บ้านเสิ่น เจ้าเลือกอาณาเขตได้ตามใจเลยนะ แต่ว่า......” เสิ่นเสี้ยงหรุงหยุดชะงักเล็กน้อย ทอดถอนใจ แล้วจึงพูดต่อ: “พวกข้ารับปากเจ้าแล้ว แต่ถ้าในกี่วันนี้ ตระกูลเสิ่นมีการเปลี่ยนแปลงเจ้าของ การทำธุรกิจนี้ อาจจะรักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว”

“ห๊ะ?” ใบหน้าของเฉินจิ้นแสดงรอยยิ้มที่ครุ่นคิดออกมา

แววตาเสิ่นเสี้ยงหรุงเปล่งประกาย: “เจ้าหนุ่ม คงจะเป็นปรมาจารย์จ่วยสินะ?”

เฉินจิ้นได้ยินอย่างนั้น ก็ไม่ได้ตอบอะไร

เขาไม่ใช่ปรมาจารย์ แล้วก็ไม่ใช่ปรมาจารย์จ่วย เขาเป็นผู้ฝึกฝนพลังเวทย์มนต์แดนที่สอง “แดนฝึกลม” ที่เกือบจะได้พึ่งพาผู้ฝึกฝนพลังเวทย์มนต์ของค่ายจู้หลิงที่เข้าโจมตีแดนที่สาม “แดนเสินทง”

และพลังบูโดที่แบ่งแยกบนโลกนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องรายงานตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เขาก็ไม่เคยพบปรมาจารย์ แต่ปรมาจารย์จ่วยที่อยู่ในมือของเขา ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขียนขึ้นมามั่วๆ

เฉินจิ้นคิดๆดู พลังแดนฝึกลมของเขา จะเท่ากับปรมาจารย์บูโดของโลกได้อย่างไร บางที อาจจะแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์เสียอีก

ความเงียบของเฉินจิ้น สำหรับเสิ่นเสี้ยงหรุงและเสิ่นหมิงเจินแล้ว ก็ถือเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย

เสิ่นเสี้ยงหรุงยังดีที่ เขาเคยเห็นคนที่เหมือนปีศาจมากกว่าเฉินจิ้นมาแล้ว ดังนั้น เมื่อรู้ว่าเฉินจิ้นอายุแค่ยี่สิบกว่าปีก็เป็นปรมาจารย์จ่วยแล้ว แม้จะมีความตกใจอยู่บ้าง แต่ก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว

แต่เสิ่นหมิงเจิน สายตาที่มองเฉินจิ้นนั้น สับสนอย่างไม่มีอะไรมาเปรียบได้