บทที่ 72 เห็นหมดแล้ว

บทที่ 72 เห็นหมดแล้ว

เฉินจิ้นกล่าวด้วยรอยยิ้มและขี้เล่น "คุณบอกว่าขอแค่ผมรับคุณเป็นศิษย์ ทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ?ทำไม กลัวแล้วเหรอ?"

เมื่อเสิ่นหรัวได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเธอก็แดงอย่างน่าอาย

"ฉัน ... นอกจาก ... นอกจากสิ่งนั้น ทำอะไรก็ได้!"

เสิ่นหรัวพูดติดๆขัดๆ

“ อันนั้น มันคืออันไหน?” เฉินจิ้นถามอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่เพิ่มมากขึ้นบนใบหน้า

"ก็อันนั้นไง!" เสิ่นหรัวพูดอย่างหน้าบึ้งตึง จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุยทันทีและนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆเธอ"ถ้าคุณไม่ยอมรับฉันเป็นศิษย์ คืนนี้ฉันก็จะไม่ไปไหนแล้ว ... "

วินาทีนี้ เสิ่นหรัวไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกล้าหาญขนาดนี้ กล้าที่จะขู่ปรมาจารย์

หลังจากพูดเสร็จ เธอก็ใช้หางตาแอบสังเกตสีหน้าของเฉินจิ้น เพราะยังไงหากเฉินจิ้นไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องตลก

หากปรมาจารย์โกรธ เลือดไหลเป็นแม่น้ำ!

"ผมไม่ได้ขาดศิษย์ แต่ขาดสาวใช้ คุณคิดว่ายังไง?ในฐานะสาวใช้ คุณสามารถรับใช้ผมอย่างใกล้ชิด ผมสามารถให้คำแนะนำเกี่ยวกับบูโดแก่คุณได้"

เฉินจิ้นพูดต่อไปว่า แต่เขาไม่โกรธเพราะความหงองแหงงหรือคำข่มขู่ของเสิ่นหรัว

นิสัยแบบนี้ของเสิ่นหรัว ทำให้เฉินจิ้นนึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้า เพิ่มความจริงใจมากขึ้น

"ได้เลย ถ้าพี่ชีงเหย็นไม่ว่าอะไร ฉันสามารถรับใช้คุณได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ รับใช้อย่างใกล้ชิดตามที่คุณต้องการ!"

ทันใดนั้นเสิ่นหรัวก็ยิ้ม แต่มีประกายความเจ้าเล่ห์เผยในดวงตาของเธอ

เฉินจิ้นผงะ เขาคิดไม่ถึงว่าเสิ่นหรัวจะรู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของซ่งชีงเหย็น

แต่ด้วยความสามารถของตระกูลเสิ่น แค่สืบ ก็สามารถรู้เรื่องของเขาในเจียงโจวได้อย่างง่ายดาย

“ไม่สามารถเรียนรู้จริตที่งดงามของสตรีของผู้อื่นได้ ก็อย่ามาที่นี่เพื่อแสร้งทำเป็นเย้ายวนเลย คุณกลับไปเถอะ ผมจะไม่รับคุณเป็นศิษย์อย่างแน่นอน อย่างมากก็จะรับคุณเป็นแค่ศิษย์ที่มีชื่อเท่านั้น!”

เฉินจิ้นพูดอย่างหงุดหงิดและได้สั่งให้ออกไป

ทันทีที่เสิ่นหรัวได้ยินเช่นนั้น ศิษย์ที่ได้เป็นแค่ศิษย์ในนามก็ศิษย์ในนามเถอะ สิ่งนี้เกินความคาดหมายของเธอแล้ว

เธอเพิกเฉยต่อสองคำแรกและพูดว่า ต่อไปเธอก็จะเป็นศิษย์ของปรมาจารย์แล้ว

"เสิ่นหรัว ไม่ ลูกศิษย์ขอตัวไปก่อน อาจารย์โปรดพักผ่อนให้เต็มที่ ... การฝึกฝนพรุ่งนี้ลูกศิษย์ค่อยมาน้อมทักทาย!"

เสิ่นหรัวยืนขึ้นและโค้งคำนับให้เสินจิ้น

"เห็นหมดแล้ว!"

เฉินจิ้นมองไปที่เสิ่นหรัวและพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

หา?

เสิ่นหรัวรู้สึกสับสนเล็กน้อยในตอนแรก

จากนั้น

"อ๊ะ! อย่าดูนะ!"

เสิ่นหรัวกรีดร้องออกมาโดยตรง จากนั้นก็รีบยื่นมือออกมาปิดหน้าอกของเธอ เพื่อปกปิดแสงยามฤดูใบไม้ผลิที่เผยออกมา

เพื่อที่จะได้มาอ่อยเฉินจิ้นในคืนนี้ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอจงใจสวมชุดสีขาวราวกับหิมะ โดยเผยให้เห็นไหล่อันหอมกรุ่นเล็กน้อย เมื่อเธอก้มตัวเพื่อบอกลา เพราะร่างกายก้มลงไป สีของฤดูใบไม้ผลิก็ไม่ได้ปิดเอาไว้

“ อาจารย์ ลาก่อน!”

หลังจากปิดหน้าอกของเธอแล้ว เสิ่นหรัวก็ยืดตัวตรงและรีบออกจากห้องของเฉินจิ้นทันที

เฉินจิ้นมองไปที่ด้านหลังของเสิ่นหรัวที่รีบออกไป ถึงกับลืมปิดประตูห้องของเขา ส่ายหัวเล็กน้อย

จากนั้นเฉินจิ้นก็ยื่นมือออกมาและโบกมือ

จากนั้น ไม่มีลมแต่ก็เคลื่อนไหว จากนั้นปิดอย่างสนิท

……

……

วันรุ่งขึ้น เสิ่นหรัวกลับมาน้อมทักทายแต่เช้า

ราวกับว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้แอบมาเยี่ยมห้องของเฉินจิ้น

ยังคงเป็นคุณหนูคนโตที่กล้าหาญของตระกูลเสิ่น

และคราวนี้ไม่เพียงแต่เสิ่นหรัวเท่านั้นเท่านั้นที่มา แม้แต่ปรมาจารย์จ่วยอย่างเสิ่นเสี้ยงหรุงที่มักจะเก็บตัวถือศีลและไม่ปรากฏตัวง่ายๆในตระกูลเสิ่น เสิ่นหมิงเฟยซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวของตระกูลเสิ่นและเสิ่นหมิงเจิงและสมาชิกระดับสูงคนอื่นๆของตระกูลเสิ่นก็มาด้วยจนหมด

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่หรัวเอ๋อได้คุณเฉินมาเป็นอาจารย์!"

เสิ่นเสี้ยงหรุงกล่าวด้วยรอยยิ้ม คำเรียก "เสี่ยวโหย่ว"ที่เคยเรียกก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็น "คุณเฉิน" ท่าทีเคารพ

ถ้าได้ขึ้นมาถึงชั้นปรมาจารย์ เขาเข้าสู่ชั้นเทพ แตกต่างจากพวกเขา ราวฟ้ากับดิน

เสิ่นหรัวสามารถเป็นศิษย์ของเฉินจิ้น มีความสัมพันธ์นี้ เช่นนั้น ตระกูลเสิ่น จะต้องทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในเจียงเป่ยหรือแม้แต่ในเจียงหนานก็ตาม

“ ในเมื่อคุณได้กลายมาเป็นศิษย์ที่มีแค่นาม ภายในหนึ่งปี หากคุณไม่สามารถฝ่าไปยังปรมาจารย์จ่วย งั้นผมก็จะขับไล่คุณออกจากสำนัก” เฉินจิ้นมองไปที่เสิ่นหรัวและพูดช้าๆ

ในหนึ่งปี กลายเป็นปรมาจารย์จ่วย ในมุมมองของเฉินจิ้นถือเป็นเงื่อนไขที่ต่ำมากแล้ว

ถ้าเป็นลูกศิษย์สามคนที่แดนปีศาจของเขา ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร แม้ว่าพวกเขาจะเริ่มต้นจากรากฐานที่เป็นศูนย์ก็ตาม ภายในสามเดือนพวกเขาต้องกลายเป็นปรมาจารย์บนโลกให้ได้ บดขยี้บุคคลแรกภายใต้ปรมาจารย์อย่างหลี่เฉิงเย่

อะไรนะ?

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของเฉินจิ้น ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

หนึ่งปี?