บทที่ 73 เจิ้งตงหยางไปทางใต้

บทที่ 73 เจิ้งตงหยางไปทางใต้

เฉินจิ้นไม่ได้ผิดสัญญาของเขา ส่วนตระกูลเสิ่น ซึ่งสมควรแล้วที่เป็นตระกูลที่มีมรดกเก่าแก่กว่าหนึ่งศตวรรษในเจียงโจว ได้รวบรวมวัสดุทั้งหมดในการตั้งค่ายรวมจิต

เฉินจิ้นทำตามนัด ได้ตั้งค่ายรวมจิตให้ตระกุลเสิ่นในสถานที่แข่งบูโด

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เรกิของหมู่บ้านเสิ่น ก็กระจุกตัวอยู่ในหมู่บ้านทางตะวันออกที่เฉินจิ้นฝึกฝนอยู่และสถานที่แข่งบูโดของตระกูลเสิ่น

หลังจากนั้น เฉินจิ้นก็ได้ตั้งค่ายประสาทหลอนแบบง่ายบนพื้นฐานของค่ายรวมจิต เพื่อป้องกันไม่ให้ใครบางคนวิ่งเข้ามาและรบกวนเขาในช่วงเวลาสำคัญตอนที่เขาเก็บตัวถือศีล

หลังจากเสร็จสิ้นทั้งหมดนี้ เฉินจิ้นก็ไม่รอช้าอีกต่อไปและเริ่มเก็บตัวถือศีลโดยตรง

เขาต้องการที่จะทะลุผ่านขั้นที่สองของ "แดนฝึกลม" และเข้าสู่แดนที่สาม "แดนเสินทง" ให้เร็วที่สุด

เมื่อเข้าสู่เสินทง ก็จะแสดงพลังเหนือธรรมชาติ

เพียงแค่เฉินจิ้นสามารถเข้าสู่แดนเสินทง เช่นนั้นเขาก็สามารถใช้พลังเวทมนตร์มากมายของเขาและอื่นๆรวมถึงตำราจิตของตำราจิ่วมี่ของเขา

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินจิ้นก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เพียงแค่สามารถเข้าสู่แดนเสินทง ไม่ต้องพูดถึงปืนไรเฟิล แม้แต่เครื่องบิน รถถังและปืนใหญ่เขาก็ไม่กลัว

เช่นนั้นเขาก็มีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะปกป้องตัวเองเมื่อเขาอาศัยอยู่บนโลกใบนี้

……

……

ฝึกฝนไม่รู้วันเวลา

ผู้ฝึกฝนจำนวนมากในจักรวาลล่า เมื่อเก็บตัวถือศีล ก็จะเป็นเวลานานหลายปีหรือหลายสิบปี บางคนที่อายุไขยาวนาน เก็บตัวถือศีลหนึ่งครั้งนานเป็นนับร้อยปีก็มีให้เห็นมากมาย

เฉินจิ้นเก็บตัวถือศีลในหมู่บ้านเสิ่น แค่พริบตา ก็ได้ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว

หากเป็นไปตามวิธีการฝึกฝนของชาติก่อน เฉินจิ้นสามารถทะลุไปยังแดนเสินทงได้ตั้งนานแล้ว แต่ในชาตินี้ มุกหวนต้วนอยู่ในมือ เฉินจิ้นฝึกฝนลมพลังหวนต้วน เรกิแห่งดินฟ้าทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นลมพลังหวนต้วนจนหมด

ดังนั้นความก้าวหน้าของการฝึกฝนจึงช้ากว่าที่เฉินจิ้นคาดไว้มาก

ส่วนเฉินจิ้น ได้ละเลยสิ่งหนึ่งในระหว่างการฝึกฝนของเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่งว่า เรื่องนี้เขาไม่ได้ใส่ใจเลย ไม่ได้เห็นความสำคัญที่จะทำให้เขาจดจำไว้ในใจ

……

……

ระยะเวลาหนึ่งเดือนใกล้เข้ามาแล้ว เจิ้งตงหยางตระกูลเจิ้งในซ่างจิง เริ่มมุ่งหน้าลงใต้ไปเจียงโจว

ข่าวที่เจิ้งตงหยางไปทางใต้ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นในแดนบูโดเย้นเซี่ย

เจิ้งตงหยางเป็นปรมาจารย์ที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เป็นปรมาจารย์บูโดที่อายุน้อยที่สุดในรอบ 100 ปีที่ผ่านมา ดึงดูดสายตามากมายจากแดนบูโด

เจิ้งตงหยางไปซ่างจิง เข้าไปที่เมืองเย็นก่อน เพื่อท้าทายปรมาจารย์เก่าซาโป๋หยิน

การต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินการอย่างลับๆในตระกูลซา กระบวนการไม่มีใครรู้และไม่มีใครรู้ผลลัพธ์สุดท้าย

อย่างไรก็ตาม เจิ้งตงหยางออกเมืองเย็นหลังจากออกจากบ้านของตระกูลชาและเดินต่อไปทางใต้ แต่ไม่ได้กลับไปที่ตระกูลเจิ้งในเมืองซ่างจิง

ดังนั้น ทุกคนจึงเดาได้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ปรมาจารย์ใหม่เจิ้งตงหยางเป็นคนชนะ

ข่าวนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วแดนบูโดเย้นเซี่ย

อย่างไรก็ตาม หลายคนก็แสดงความสงสัยเช่นกัน แม้ว่าเจิ้งตงหยางจะมีความสามารถสูงมาก เรียกได้ว่าเป็นผู้ที่มีความสามารถมากที่สุดในรอบเกือบร้อยปีที่ผ่านมา แต่ยังไงเขาก็เป็นปรมาจารย์ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน เขาจะเอาชนะซาโป๋หยินผู้ซึ่งเข้าสู่ปรมาจารย์มาหลายปีได้อย่างไร?

แต่ว่า ในไม่ช้า ความสงสัยเหล่านี้ก็แตกสลาย

เพราะเจิ้งตงหยางออกจากเมื่องเย้นและเดินทางไปทางตอนใต้ เข้าสู่เมืองเซียง ท้าทายปรมาจารย์เซินหมิงเวยในสำนักบูโดหมิงเวย เซิงหมิงเวยผู้ซึ่งอยู่ในช่วงวัยกลางคนที่ร่างกายแข็งแรง อยู่ในจุดสูงสุดของบูโด แตกต่างจากปรมาจารย์ซาโป๋หยินที่อายุมากแล้ว เมื่อเขาถูกท้าทายโดยชายหนุ่ม เขารู้สึกโกรธ เขารู้สึกว่าไม่ว่าเจิ้งตงหยางจะร้ายกาจแค่ไหนและอัจฉริยะแค่ไหน เขาก็เป็นแค่เด็กน้อยที่เพิ่งเข้ามาในอาณาจักรปรมาจารย์ เขาต้องการที่จะเหยียบเขา เดินทางไปยังตอนใต้ เพื่อค้นหาหัวใจไร้คู่ต่อสู้ของตน จะมีเรื่องดีขนาดนี้ได้อย่างไร.

เซิงหมิงเวยยอมรับการท้าทายของเจิ้งตงหยาง แต่ว่า ไม่ได้ดำเนินการเป็นส่วนตัว เขาตั้งเวทีในเมืองเซียงเพื่อเปิดศึกกับเจิ้งตงหยางและยุติการเดินทางลงใต้

อย่างไรก็ตาม ในการต่อสู้ครั้งนี้ เซิงหมิงเวยพ่ายแพ้!

พ่ายแพ้อยู่ในเงื้อมมือของเจิ้งตงหยางที่เพิ่งเป็นปรมาจารย์

เสียหน้าหมดแล้ว!

การต่อสู้ครั้งนี้ ทำให้ผู้ที่ตั้งคำถามกับเจิ้งตงหยางปิดปากของพวกเขาโดยตรง

แดนบูโดเย้นเซี่ย ระอุสั่นสะเทือนอีกครั้ง

เจิ้งตงหยาง ชายหนุ่มที่ทะลุเป็นปรมาจารย์ ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่การฝึกฝนบูโดที่รวดเร็วเท่านั้น แต่ยังมีพลังอย่างไม่ต้องสงสัยอีกด้วย

เมื่อทุกคนคิดว่า หลังจากเอาชนะปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองติดต่อกัน พิสูจน์ความแข็งแกร่งของเขาแล้ว ได้ให้เห็นถึงหัวใจร้คู่ต่อสู้แล้ว เจิ้งตงหยางควรกลับไปที่ตระกูลเจิ้งในซ่างจิง เก็บตัวถือศีลและทบทวนสิ่งที่ได้รับ รวมรากฐานของปรมาจารย์ แต่เจิ้งตงหยางไม่ได้กลับไปที่ซ่างจิง

แต่เดินทางไปยังตอนใต้.

เข้าสู่เจียงหนาน

ท้าทายปรมาจารย์แห่งตระกูลเจียงหนานเวิน เวินหงอี้

พฤติกรรมนี้สร้างความตกใจให้กับทุกคนที่ติดตามข่าวการเดินทางไปทางใต้ของเจิ้งตงหยางทันที

แอบคิดในใจ ไอ้เด็กคนนี้อวดดีจริงๆ

วัยรุ่นใจร้อนจริงๆ ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ

ลองคิดดูแล้วก็จริง มีชื่อเสียงตั้งแต่ยังเด็ก มีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง จะอวดเก่งก็เป็นเรื่องปกติ

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ ทุกคนไม่คิดว่าเจิ้งตงหยางจะชนะ

เพราะว่า ซาโป๋หยินในเมืองเย้น ปรมาจารย์เซินหมิงเวยในสำนักบูโดหมิงเวยที่เขาเคยท้าทายมาก่อน ล้วนเป็นชั้นต้นปรมาจารย์

ส่วนเวินหงอี้ในเจียงหนาน เป็นชั้นกลางปรมาจารย์อย่างแท้จริง

ผู้คนส่วนใหญ่ในแดนบูโด รู้เพียงว่า ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในปรมาจารย์ จากคนธรรมดาก็จะกลายเป็นเทพ

รู้แค่ว่า อัจฉริยะบูโดส่วนใหญ่ ติดอยู่ในขอบเขตของปรมาจารย์ที่จ่วย ยากที่จะทะลุเข้าไปในอาณาจักรปรมาจารย์ ในท้ายที่สุดผู้ที่สามารถทะลุท้องฟ้านี้ เข้าสู่อาณาจักรปรมาจารย์ ทุกคนต่างก็เป็นคนเก่งในแดนบูโด

อย่างไรก็ตาม มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าในขอบเขตของปรมาจารย์ ทุกครั้งที่จะทะลุผ่านระดับหนึ่ง มันก็จะยากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

ปรมาจารย์บูโดส่วนใหญ่ หลังจากทะลุเข้าสู่ปรมาจารย์ ก็ติดอยู่ในขั้นต้นปรมาจารย์

ตัวอย่างเช่นผู้เฒ่าซาโป๋หยินในเมืองเย้น ได้ทะลุเข้าสู่ปรมาจารย์เมื่ออายุสี่สิบปีและตอนนี้อายุ 90 ปีเขายังคงติดอยู่ในขั้นต้นปรมาจารย์ ประมาณว่าชีวิตนี้ไม่มีความหวังและเขาจะไปได้ไกลกว่านี้

สิ่งนี่แสดงให้เห็นว่า เวินหงอี้ทรงพลังเพียงใด