บทที่ 176 ท่าทีที่ไม่จริงใจ

บทที่ 176 ท่าทีที่ไม่จริงใจ

"มึงมันก็แค่คนธรรมดา จะเรียกใครมาได้ คนที่คนธรรมดาอย่างแกรู้จักถ้าไม่ใช่คนจนก็ต้องเป็นพวกเศษสวะ มึงจะเรียกใครก็แล้วแต่ ฉันจะดูสิว่ามึงจะเรียกไอ้เหี้ยที่ไหนมา"

หวังหย่องรู้สึกดูถูกเหยียดหยามหลี่โม่ ถ้าพูดตามหลักการและเหตุผล คนธรรมดาไม่มีทางรู้จักคนใหญ่คนโตแน่นอน

"ฮัลโหล ผู้อำนวยการหลิวซินหมินใช่ไหม? ผมคือหลี่โม่"

หลี่โม่พูดเบาๆ

"สวัสดีครับนายน้อย ผมคือหลิวซินหมิน ท่านมีปัญหาอะไรรึเปล่า? หากเป็นปัญหาเรื่องการรักษา ท่านวางใจได้ ผู้เชี่ยวชาญได้ปรึกษาหารือ และกำหนดแผนการรักษาแล้ว"

หลิวซินหมินโน้มตัว และพูดด้วยความเคารพ

สำหรับตัวตนและภูมิหลังของหลี่โม่ หลิวซินหมินรู้ดีว่าเป็นอย่างไร เขาเป็นถึงเจ้านายของนักลงทุนในโรงพยาบาลเรียงตามความอาวุโสนั้น เขาถือว่าเป็นรุ่นปู่เชียวนะ!

“คุณหมอหวังกับฉันขัดแย้งกันเล็กน้อย นายมาที่นี่หน่อย ตรงหน้าห้องประตูผู้ป่วยของซีซี”

หลี่โม่เลิกคิ้ว และเหลือบมองไปที่หวังหย่องที่กำลังมีเลือดกำเดาไหลอยู่

"”ไอ้หวังหย่องคนนี้! นายน้อยโปรดรอสักครู่ ผมจะรีบไปจัดการมันให้ครับ!”

หลิวซินหมินคำรามทันที

"อืม ฉันวางละ"

มองดูหลี่โม่วางสาย หวังหย่องยืนพิงผนังและเอามือกุมหน้าท้องของเขา หัวเราะจนร่างกายกระตุกไปทั้งตัว

"น่าขำชะมัด ไอ้ขี้หมาอย่างแกถึงกับโทรหาผู้อำนวยการหลิว แสดงได้เหมือนเหมือนกันนะเนี่ย"

"เดี๋ยวแกก็รู้ว่าจริงหรือไม่จริง" หลี่โม่ยิ้มขณะพูด

"รอกับผีอะไร มึงคิดว่าแค่แกล้งทำเป็นแบบนี้ก็จะไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม โง่จริงๆ อุตส่าห์ให้เวลามึงในการกลับตัวกลับใจ แต่เป็นมึงเองที่ไม่รับมันไว้ ต่อให้มึงเรียกหาปู่ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว! พวกมึงทุกคนต้องตายในวันนี้! "

หวังหย่องพูดอย่างโกรธๆ ด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด!

ตึกตึกตึก!

มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นมา และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

หัวหน้าถงวิ่งไปที่ข้างกายของวังหย่อง มองดูจมูกและใบหน้าของหวังหย่องที่ฟกช้ำ เสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด และหายใจด้วยความตกใจ

"ชิบหาย คุณหมอหวังอาการบาดเจ็บของคุณร้ายแรงเกินไปแล้ว คุณไปที่ห้องฉุกเฉินก่อนดีไหม"

หัวหน้าถงพูดอย่างเอาใจ

"ไปกับผี แกอยากให้แผนกฉุกเฉินเห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไง! จับครอบครัวยาจกนั้นให้ฉันก่อน ฉันจะสั่งสอนพวกมัน!"

เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึง หวังหย่องมีความมั่นใจมากขึ้น และน้ำเสียงการพูดก็แข็งมากขึ้น

"ครับๆ"

หัวหน้าถงหันไปมองที่หลี่โม่ มองไปที่เสื้อผ้าของหลี่โม่ แล้วพูดด้วยความเยาะเย้ย"เด็กน้อย แม้แต่คุณหมอหวังก็กล้าทำร้าย แกกินดินปืนเข้าไปรึไง รีบมาขอโทษคุณหมอหวังเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นคงต้องใช้ข้อหาอาชญากรรมในการสร้างปัญหาและการยั่วยุให้เกิดปัญหา ส่งแกไปยังแผนกที่เกี่ยวข้อง "

"ไม่ต้องให้มันขอโทษ พวกแกแค่จับครอบครัวมันไว้ และฉันจะสั่งสอนพวกมันเอง!" หวังหย่องพูดอย่างเย็นชา

"แกจะสั่งสอนใคร!" ทันใดนั้นเสียงของหลิวซินหมินก็ดังมาจากด้านหลังฝูงชน

เมื่อได้ยินเสียงของหลิวซินหมิน หวังหย่องและหัวหน้าถงก็สั่นไปทั้งตัว ไม่คิดเลยว่าผู้อำนวยการจะมาที่นี่

หัวหน้าถงแสดงสัญญาณมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ถอยออกเป็นทาง หัวหน้าถงพยักหน้าและโค้งคำนับให้หลิวซินหมิน

“ผู้อำนวยการหลิว ผมถูกเรียกคุณหมอหวังเรียกมา คุณหมอหวังถูกทำร้ายอย่างน่าสังเวช ดังนั้นผู้อำนวยการคิดว่าต้องควบคุมพวกอันธพาล และส่งพวกมันไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องหรือไม่”

การปรากฏตัวของหลิวซินหมิน ทำให้หัวหน้าถงเปลี่ยนท่าทีทันที แล้วรายงานสถานการณ์ให้ หลิวซินหมินทราบทันที