บทที่ 177 เอาพวกแกให้ตาย

บทที่ 177 เอาพวกแกให้ตาย

"หวังหย่อง นี่เป็นท่าทีการขอโทษของแกหรือไง? ตามระเบียบของโรงพยาบาล สิ่งที่แกทำตอนนี้เพียงพอที่จะถูกไล่ออก หากคำขอโทษของแกไม่เป็นที่พอใจของคุณหลี่ แกก็เก็บและไสหัวไปได้เลย"

หลิวซินหมินไม่กล้าที่จะปกป้องหวังหย่อง ถ้าหลี่โม่เข้าใจผิด หลิวซินหมินจะต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการได้ในทุกเมื่อ

หวังหย่องตกใจเป็นอย่างมาก เขาไม่คาดคิดว่าหลิวซินหมินจะช่วยหลี่โม่เช่นนี้

เมื่อนึกถึงตำแหน่งหัวหน้าแผนก นึกถึงค่าคอมมิชชั่นจากยา นึกถึงทุกอย่างที่ตัวแทนทางการแพทย์เต็มใจอุทิศให้ หวังหย่องกัดฟันและลดทิฐิลง

"ผมตระหนักถึงความผิดพลาดของตนอย่างลึกซึ้ง ผมไม่ควรปกป้องคนของตัวเองโดยที่ไม่ถามให้แน่ชัดก่อน ผมวู่วามเลยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ และทำให้ภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลเสื่อมเสีย ต่อไปนี้ผมจะแก้ไขข้อผิดพลาดของตน หวังว่าคุณหลี่จะยกโทษให้ผม ให้โอกาสผมได้กลับตัวกลับใจ”

หวังหย่องมองไปที่หวังหลิงหลังจากที่เขาพูดเสร็จ พร้อมกับสายตาวิงวอน

หากหวังหลิงยังคงสร้างปัญหาต่อ ก็จะไม่เป็นผลดีกับหวังหย่องแน่นอน

หวังหลิงรู้สึกขนหัวลุกเล็กน้อย แต่เหตุผลหลักคือเธอรู้สึกหวาดกลัวกับการถูกขู่ของผู้อำนวยการหลิวเรื่องตรวจกล้องวงจรปิด และเรื่องที่จะส่งไปยังฝ่ายจับกุมที่เกี่ยวข้อง และในขณะนั้นใจเธอก็เริ่มถอยหนี

“ฉัน... ฉันก็สำนึกผิดแล้ว เด็กสองคนทะเลาะกัน ฉันไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว เป็นเพราะฉันรักลูกมากเกินไป ฉันเลยขาดความนึก หวังว่าพวกคุณจะยกโทษให้ฉัน"

หวังหลิงก้มศีรษะลงและพูด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ในใจเธอรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก และเธอไม่เคยก้มหัวขอโทษต่อหน้าสาธารณชนมาก่อน

เหิงเหิงมองไปที่แม่และลุงของเขา ทำปากจู๋ด้วยความไม่พอใจและมองไปที่ครอบครัวของหลี่โม่

หวังหลิงดึงจางเหินและพูดด้วยเสียงต่ำ "ขอโทษนัง... น้องสาวสิ"

“ แม่ ผมไม่พูด ทำไมผมต้องขอโทษ”

เหิงเหิงดูไม่เต็มใจ

หวังหลิงคุกเข่าลง และกระซิบที่ข้างหูของเหิงเหิงสองสามคำ จากนั้นเหิงเหิงก็พูดอย่างไม่เต็มใจ"ขอโทษ ฉันไม่ควรตีเธอ"

หวังหลิงเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นยืนและพูดว่า"แบบนี้คงได้แล้วใช่ไหม พวกเราก็ขอโทษแล้ว ไปได้แล้วใช่ไหม"

หลิวซินหมินมองไปที่หลี่โม่ เพียงแค่หลี่โม่พูดว่าไม่ เรื่องก็จะไม่จบโดยปริยาย

หลี่โม่พยักหน้าเล็กน้อย และไม่อยากเสียเวลาเอาเรื่องครอบครัวอันธพาล ควรใช้เวลาอยู่กับซีซีให้มากขึ้นยังจะดีเสียกว่า

เมื่อเห็นหลี่โม่พยักหน้า หลิวซินหมินก็ยิ้มและพูดว่า "โอเค เรื่องทั้งหมดก็พอแค่นี้เถอะ"

"ค่ะ"

หวังหลิงกัดฟันพูดจบ ก็ดึงลูกชายออกไปอย่างเร่งรีบ หวังหย่องมองไปที่ผู้อำนวยการหลิว ก้มศีรษะและเดินตามหวังหลิงออกไป

"หัวหน้าถง ไปทำงานต่อเถอะ"

หลิวซินหมินโบกมือพูด

หัวหน้าถงโบกมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินจากไป

“ คุณหลี่ ปัญหาในวันนี้ ทำให้ครอบครัวของคุณไม่มีความสุข ทางเราจะจัดการกับหวังหย่องเอง ส่วนแพทย์ผู้รับผิดชอบการรักษาของซีซี เราก็จะเปลี่ยนแพทย์ที่รับผิดชอบเช่นกัน รับประกันว่าอาการของซีซีจะดีขึ้นอย่างแน่นอน"

"ได้ นายจัดการให้เรียบร้อยก็พอ ไปทำธุระของนายเถอะ" หลี่โม่พูดอย่างใจเย็น

"ครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน"

หลิวซินหมินพูดจบก็จากไปอย่างรวดเร็ว หลี่โม่หันกลับมา และเห็นกู้หยุนหลันมองเขาด้วยสายตาสงสัย

หลี่โม่ยิ้ม และกางแขนออกไปทางซีซี"ซีซี มาให้พ่ออุ้มเร็ว"

"พ่อเก่งสุดๆ ไปเลย ซีซีรักพ่อที่สุดเลย"

ซีซียิ้มหวาน และรีบเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่โม่"พ่อ หอมๆ กอดๆ และยกสูงสูง"

หลี่โม่หัวเราะและหอมไปที่แก้มของซีซี จากนั้นก็อุ้มซีซีและยกขึ้นสูงๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า สูงจังเลยค่ะ"