บทที่ 178 แข่งกันโทรเรียกคน

บทที่ 178 แข่งกันโทรเรียกคน

จางลี่ไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ เมื่อเขาเห็นรอยตบบนหน้าของหวังหลิง และสภาพพี่ชายของภรรยาที่บวมช้ำ เขาก็โกรธในทันที

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาหลิวซินหมิน จางลี่ตะคอก "หลิวซินหมิน! แกตาบอดหรือไง!"

"หัวหน้าจาง คุณหมายถึงอะไร? ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า"

หลิวซินหมินถามอย่างงงงวย

"เชี่ยเอ๊ย! แกไอ้หมาแก่แสดงเก่งเหมือนกันนี่ ภรรยาของฉันชื่อหวังหลิง พี่ชายของภรรยาฉันคือหวังหย่อง ส่วนลูกชายของฉันคือจางเหิง! เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา แกไม่รู้ได้ยังไง!"

หลิวซินหมินตัวสั่นไปหมด และทันใดนั้นก็พึมพำในใจ ไม่คิดเลยว่าหวังหย่องจะมีความสัมพันธ์กับคนระดับนี้

จากท่าทีร้อนรนของจางลี่ เกรงว่าเรื่องคงไม่ดีแน่!

หลิวซินหมินที่รู้สึกร้อนรน ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงชั่วขณะ ด้านหนึ่งคือนายน้อยสำนักหลงเหมิน อีกด้านหนึ่งคือรองหัวหน้าสมาคมการแพทย์ที่บริหารโรงพยาบาลของพวกเขา ซึ่งทั้งสองฝ่ายนี้เป็นคนที่ไม่สามารถไปมีเรื่องได้

"หัวหน้าจางใจเย็นๆ คุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ ... "

"เข้าใจกับหัวแกสิ! ไอ้คนที่รังแกครอบครัวของฉันมันอยู่ที่ไหน ฉันจะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้ ให้มันกลิ้งมาอยู่ตรงหน้าฉัน และขอโทษคนในครอบครัวฉันแต่โดยดี!"

หวังหย่องพูดประจบ"น้องเขย ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ฉันจะพานายไปเอง"

จางลี่วางสายโทรศัพท์ และพูดอย่างเด็ดขาด"นำทางไป ฉันจะจัดการไอ้หลานชายคนนี้เอง!"

"ได้เลย กำลังรอคำนี้ของน้องเขยเลย!”

หวังหย่องทำหน้าที่เป็นคนนำทาง พาครอบครัวของจางลี่ไปที่ตึกโรงพยาบาล

จางลี่ก้าวเข้าไปอย่างดุดัน พอไปถึงทางเดินของพื้นที่ผู้ป่วยใน

หวังหย่องชี้นิ้วไปที่ลี่ม่อและตะโกนว่า "น้องเขย เป็นมัน คนที่ทำร้ายเราเมื่อกี้คือมัน!"

จางลี่ชักสีหน้า มองหลี่โม่ด้วยสีหน้าไร้ความปรานี

“แกกล้าทำร้ายภรรยากับลูกของฉัน คิดจะต่อต้านหรือไง คุกเข่าเดี๋ยวนี้ และก็ภรรยากับลูกของแก วันนี้ฉันจะถลกเสื้อของแก ให้ทุกคนได้เห็นว่าครอบครัวยาจกของแกน่าสมเพชแค่ไหน!"

จางเหินจ้องมองไปที่หลี่โม่และพูดเสียงดัง"พ่อ พ่อถลกเสื้อพวกมันแล้ว ลูกจะกระทืบบนตัวพวกมันแรงแรง"

"ลูกรัก รอพ่อจัดการพวกยาจกนี่แล้ว ถึงเวลานั้นลูกจะกระทืบพวกมันยังไงก็ได้!"

จางลี่พูดอย่างมีอำนาจ ราวกับว่าเขาสามารถจัดการหลี่โม่ได้

หลี่โม่มองไปที่จางลี่ และพูดอย่างเย็นชา "หมาที่ไหนกำลังเห่า?"

"ไอ้ยาจกพูดอะไร! มึงกล้าว่ากูเป็นหมา! มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร กูเป็นถึงรองหัวหน้าสมาคมการแพทย์! แค่กูเอ่ยปาก ก็ไม่มีโรงพยาบาลไหนกล้ารักษาพวกมึง พวกมึงรอป่วยตายได้เลย!”

สีหน้าจางลี่เต็มไปด้วยความโกรธ และคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว!

และในเวลานั้นเอง

หลิวซินหมินก็รีบวิ่งมา และพูดอย่างเร่งรีบ"เข้าใจผิดแล้วเข้าใจผิดแล้ว หัวหน้าจางมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมด ท่านฟังผมอธิบายก่อน"

"แกมันไร้ประโยชน์ แกจะอธิบายอะไรอีก ภรรยา ลูกชาย รวมทั้งพี่ชายภรรยาของฉันก็เกิดเรื่องในถิ่นของแก แกจะมาอธิบายตอนนี้ มันสายไปแล้ว!"

จางลี่ตะโกนและสะบัดแขนของเขา

หลิวซินหมินรู้สึกกลัวเล็กน้อย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนอย่างจางลี่ที่สามารถปิดโรงพยาบาลได้โดยตรง หลิวซินหมินทำได้เพียงแค่พูดจาดีๆ พร้อมกับรอยยิ้ม

แต่ตอนนี้จางลี่ไม่ได้ให้หน้าหรือโอกาสใดๆ ซึ่งทำให้หลิวซินหมินลำบากใจมาก

หลิวซินหมินเดินไปหาหลี่โม่ และพูดด้วยเสียงต่ำ"นายน้อยนี่คือรองหัวหน้าสมาคมการแพทย์ เป็นผู้ที่ดูแลพวกเรา เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการ"

"เรื่องเล็ก"

หลี่โม่พูดเบาๆ