บทที่ 189 เวลาตายของคนทั้งครอบครัว

บทที่ 189 เวลาตายของคนทั้งครอบครัว

รถแท็กซี่จอดลงหน้าประตูสนามมวย เหอปินประคองคุณชายซูลงจากรถ ทั้งสองรีบเข้าไปทางประตูข้างของสนามมวย

“เร็วสิ หวังว่าจะมาทันนะ ใช้อยากเห็นไอ้เวรหลี่โม่ตายต่อหน้าฉัน!”

“อย่ารีบสิครับ คุณวิ่งช้าๆ หน่อย” เหอปินพูดอย่างร้อนใจ

ร่างกายของคุณชายซูยังบาดเจ็บ แต่เมื่อคิดว่าหลี่โม่จะกลายเป็นศพก็ทำให้เลือดในร่างกายของเขาสูบฉีด ราวกับจักรวาลเล็กๆ อย่างไรอย่างนั้น

เมื่อชายร่างกายกำยำที่เฝ้าประตูเห็นคุณชายซู ก็รีบเปิดประตูพาเหอปินกับคุณชายซูเข้าไปข้างในสนามประลอง

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ไอ้เวรแซ่หลี่นั่นตายหรือยัง ฉันรีบมาเพราะอยากเห็นว่ามันจะตายยังไง” คุณชายซูก่นด่าพึมพำ

“ยังสู้กันอยู่เลยครับ สถานการณ์มันค่อนข้างผิดปกติเล็กน้อย..” ชายร่างกายกำยำที่เดินนำทางไม่รู้จะอธิบายให้คุณชายซูฟังอย่างไรดี จึงทำได้เพียงใช้คำว่าผิดปกติ

“ผิดปกติงั้นเหรอ ผิดปกติอะไรกัน ไอ้หลี่โม่มันก็แค่คนจน แค่อาของฉันดีดนิ้วมันก็ตายแล้ว”

“คุณชายซูเข้าไปดูเองเถอะครับ เดินตรงเข้าไปก็ถึงแล้วครับ”

เหอปินประคองคุณชายซูเดินเข้าไปตามทางเดิน เมื่อออกมาจากทางเดิน ก็เห็นหลังของซูเหวินปิน

คุณชายซูกวาดตามองเวทีประลอง เขาเห็นศพของชะชัยกับหวังต้าลี่ คุณชายซูทำท่าเหมือนจะอาเจียนออกมา

“อาเล็ก นี่มันอะไรกัน ทำไมไอ้เวรนั่นยังไม่ตายอีก” คุณชายซูกลั้นความรู้สึกขยะแขยงเอาไว้ จากนั้นจึงถามออกมาอย่างหงุดหงิด

ท่านหม่ากับท่านหวงกำลังสูบบุหรี่อย่างกลุ้มใจ คิดในใจว่าอยากเห็นคุณชายซูกับหลี่โม่บนเวที

ซูเหวินปินกุมขมับ แล้วเอามือตบตรงที่นั่งข้างๆ ตัวเอง “นั่งก่อนสิ อาหลง อาหู่ ขึ้นไปจัดการไอ้เด็กนั่นให้เละที วันนี้ฉันจะสั่งสอนมัน” อาหลง อาหู่ที่ยืนอยู่ข้างซูเหวินปินมองหน้ากัน จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นไปบนเวที

“ฮ่า ฮ่า วันนี้แกตายแน่ไอ้คนแซ่หลี่ อาหลงกับอาหู่เป็นคนมีฝีมือด้านการต่อสู้ ร่างกายของเขาแข็งแกร่งเหมือนในภาพยนตร์ คนจนๆ อย่างแกก็สั่นไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้แกรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าความน่ากลัว”

“คุณชายซู สองคนนี้เป็นใครมาจากไหน” เหอปินถามด้วยเสียงเบา

“หึหึ สองคนนั้นเป็นลูกศิษย์ของเฉินเจียซาน แต่นิสัยเป็นพวกหัวรุนแรง เลยถูกไล่ออกมา คืนที่เขาจากมาได้ทำเรื่องร้ายแรงนั่นก็คือเขาได้ทำร้ายอาจารย์เฉินเจียซานจนบาดเจ็บสาหัส”

“สองปีมานี้เรื่องที่อาเล็กของฉันไม่สามารถทำได้ ก็จะให้พวกเขาเป็นคนจัดการ การเคลื่อนไหวของพวกเขาต่างจากคนอื่น มันยอดเยี่ยมยิ่งกว่าในภาพยนตร์เสียอีก เดี๋ยวนายดูเอาเองเหอะ อีกอย่างเมื่อทั้งสองคนร่วมกันต่อสู้มันจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่คุณชายซูพูด เหอปินจินตนาการไปถึงภาพลักษณ์ของยอดฝีมือที่ไม่สามารถหาใครเปรียบได้ เขาทั้งกลัวและเลื่อมใสในตระกูลซู

อาหลงกับอาหู่ค่อยๆ ขึ้นไปบนเวทีประลอง ทั้งสองยืนขนาบข้างหลี่โม่

“กล้ามาทำร้ายพี่น้องของเราอย่างงั้นเหรอ นับว่าแกเป็นคนแรกที่มีความกล้าขนาดนี้ เดี๋ยวแกจะได้เจอความแข็งแกร่งเมื่อพวกเราร่วมมือกันต่อสู้ ถือว่าแกจะได้ตายตาหลับ” คนที่หน้าตาดูสะอาดสะอ้านอย่างอาหลงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

สำหรับคู่ต่อสู้อย่างหลี่โม่ อาหลง อาหู่ก็ไม่กล้าประมาทเหมือนกัน อีกอย่างเมื่อครู่หลี่โม่ก็ได้แสดงพละกำลังของตัวเองออกมาแล้ว

“พูดมากอย่างกับผู้หญิง รีบลงมือสักทีเถอะ” หลี่โม่พูดเร่งอย่างไม่สบอารมณ์ ในใจก็เอาแต่คิดเรื่องที่จะไปซื้อมื้อดึกให้กู้หยุนหลัน

“ตายซะเถอะ!”

อาหู่พูดออกมาอย่างเสียงดัง เขาก้มตัวแล้วพุ่งเข้าไปหาหลี่โม่ แล้วยื่นมือออกไปตรงเอวของหลี่โม่

อาหลงก็ขยับตัวเช่นกัน เขากระโดดและใช้ขาขวาเตะไปยังหัวของหลี่โม่

“ดีมาก!”