บทที่ 190 หลี่โม่สุดยอดมาก

บทที่ 190 หลี่โม่สุดยอดมาก

หลี่โม่ลงมาจากเวทีประลอง เขานวดข้อมือแล้วเดินไปหาคุณชายซู

คุณชายซูตกใจจนขนลุกไปทั้งตัว “แก แกจะทำอะไร ฉันขอเตือนว่าอย่าเข้ามา ไม่งั้นฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่!”

เหอปินมองหลี่โม่ที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เขาถอยไปข้างหลังอย่างหวาดกลัวโดยไม่ได้ดึงคุณชายซูมาด้วย

ท่านหวงกับท่านหม่ากลัวจนหัวหด ไม่แม้แต่จะกล้าพูดอะไรออกมา

ซูเหวินปินฝืนพูดออกไปว่า “แกจะทำอะไร การแข่งขันจบลงแล้ว พวกแกชนะแล้ว เรายอมแพ้ และจะไปจากที่นี่”

“จะไปก็ได้ แต่ขอให้ฉันสั่งสอนมันก่อน อยากให้ครอบครัวของฉันตายทั้งครอบครัวไม่ใช่เหรอ งั้นฉันจะทำให้ครอบครัวของแกตายแบบไม่มีที่ฝังศพ” หลี่โม่พูดจบก็ยกมือตบไปที่หน้าของคุณชายซู

ซูเหวินปินถึงกับหน้ากระตุก ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะห้ามหลี่โม่เอาไว้

เขาสามารถฆ่าคนโหดเหี้ยมอย่างอาหลง อาหู่ได้อย่างง่ายดาย ซูเหวินปินคิดว่าถึงตัวเองจะเอาปืนมาเผชิญหน้ากับหลี่โม่ ตัวเองก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่โม่

เพียะ!

เสียงตบดังขึ้นมาอีก คุณชายซูกระอักเลือดออกมา เขารู้สึกได้ยินเสียงวิ๊งวิ๊งอยู่ในหัว ตบของหลี่โม่ทำให้เขามึนงงไปหมด

“นี่แค่บทเรียนเล็กน้อย ครั้งหน้าถ้าแกยังมาให้ฉันเห็นหน้าอีก จะไม่ใช่แค่ตบ” จากนั้นหลี่โม่มองไปยังท่านหวงกับท่านหม่า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกแกว่าไง จะยอมแพ้หรือจะสู้ต่อ”

“ไม่สู้แล้ว คุณคือคนมีฝีมือ ฉันยอมแพ้ และจะไปจากที่นี่”

“ฉันก็ยอมแพ้และจะไปจากที่นี่เหมือนกัน”

ท่านหวงกับท่านหม่าพูดอย่างไม่ลังเล จากนั้นจึงรีบพาคนออกไปจากสนามมวย

คนที่กำลังมึนงงอย่างคุณชายซู เขาถุยเลือดออกมา ในเลือดยังมีฟันกรามปนออกมาด้วย มันหักเพราะแรงตบของหลี่โม่

ซูเหวินปินกังวลว่าหลี่โม่จะทำร้ายคุณชายซูต่อ ถ้าเขายืนมองหลานชายของตัวเองโดนทำร้าย กลับไปต้องโดนลงโทษอย่างแน่นอน

“หลานชายของฉันใช้คำพูดไม่เป็น ฉันขอโทษแทนหลานชายด้วย พวกเราจะไปจากที่นี่ และจะไม่โผล่ไปให้นายเห็นหน้าอีก” ซูเหวินปินพูดออกมาอย่างเสียงดัง

“หึหึ” หลี่โม่แสยะยิ้มแล้วหันหลังเดินไปหาฉู่จงเทียน

เมื่อเห็นหลังของหลี่โม่ไกลออกไป ซูเหวินปินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาไม่เคยเครียดขนาดนี้มาก่อน

เมื่อแผ่นหลังของหลี่โม่หายลับไป เหอปินจึงค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างหวาดระแวง

“คุณชายซูมันเป็นยังไงบ้าง”

“ยังไม่ตาย ฉันจะฆ่ามัน! อาช่วยผมแก้แค้นด้วย!” คุณชายซูพูดอย่างโมโห

“ค่อยๆ ปรึกษากันให้ดีก่อนเถอะ ไอ้หมอนี่มันเก่งเกินไป” แววตาของซูเหวินปินวูบไหว เขากับเหอปินช่วยกันประคองคุณชายซูออกไปจากที่นี่

…...

“ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมาก ผมให้คนไปสั่งมื้อดึกให้คุณแล้ว เดี๋ยวเขาจะส่งไปที่ด้านล่างตึก” ฉู่จงเทียนพูดเอาใจ

ผ่านการแข่งขันครั้งนี้ ตำแหน่งของฉู่จงเทียนมั่นคงขึ้น ถึงขนาดที่รอว่าหลังจากที่ข่าวถูกปล่อยออกไป เขาหวังว่าตำแหน่งของตัวเองจะสูงขึ้นอีกขั้น

หลี่โม่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องเล็กน่า รีบขับรถหน่อย ภรรยาของฉันรอทานมื้อดึกอยู่”