บทที่ 2 ผมเป็นคนรวย

บทที่ 2 ผมเป็นคนรวย

เพียงเพราะตนเองไม่ได้เรื่อง เพียงเพราะตนเองไร้ความสามารถ เป็นลูกเขยแต่งเข้าไปที่ไร้ประโยชน์

เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนแอของลูกสาว หลี่โม่ก็บีบกำปั้นของเขาและพูดว่า "ผมจะหาเงินมาเอง"

เมื่อกู้หยุนหลันได้ยินสิ่งนี้ รูม่านตาของเธอก็ขยายออกและหัวใจของเธอก็สั่นเล็กน้อย จ้องมองไปที่ด้านหลังของหลี่โม่

เขา ที่แท้ก็ยังมีความเป็นผู้ชาย

หลี่โม่หันกลับมา มองดูกู้หยุนหลันที่หันหน้าไปทางอื่นเพื่อเช็ดน้ำตากะทันหันอย่างจริงจังจากนั้นก็ออกจากโรงพยาบาลท่ามกลางเสียงดุว่าของทุกคน

“ คุณท่าน ท่านดูสิ หลี่โม่คนนี้กล้าดีจริงๆ!”

"ใช่ๆคุณปู่ ไอ่คนไร้ประโยชน์คนนี้ กล้าไม่เชื่อฟังท่าน!"

ในขณะนี้ คนในตระกูลกู้ใส่พริกใส่เกลือ

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้แค่ส่ายหัว ไม่พูดอะไร

หลี่โม่จะสามารถหาเงินได้มากขนาดนั้นเชียวหรือ?

เหอะๆ！

กู้หยุนหลันมองไปที่ด้านหลังของหลี่โม่ที่เดินจากไป ในใจรู้สึกหมดหนทาง

แม้ว่าตัวเธอจะเป็นหลานสาวของตระกูลกู้ แต่อำนาจทางการเงินก็อยู่ในมือของแม่ อีกอย่างคราวนี้เป็นคำสั่งจากคุณปู่ แม้ว่าเธอจะมีเงินออมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถเอาออกมาได้

ที่หน้าประตูธนาคาร หลี่โม่กับหวังชวนยืนอยู่ด้วยกัน หวังชวนที่ผอมสูงเอาเงิน 200,000 ที่เขาหยิบออกมาในถุงผ้าออกมาแล้วยื่นให้หลี่โม่พูดว่า "เอาไปใช้ก่อน ไม่ต้องรีบคืนให้ผม "

หลี่โม่หยิบถุงผ้านั้นมา น้ำตาไหลรินและกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า "พี่ชวน ผมจะคืนคุณโดยเร็วที่สุด!"

"เห้อ พูดอะไรของคุณ เราสองคนสนิทกันขนาดนั้น!"

หวังชวนตบไหล่หลี่โม่แล้วยิ้ม

“ หวังชวน คุณกล้ายืมเงินให้เขา เราสองคนก็ไม่ต้องแต่งงานแล้ว!”

ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น หญิงสาวที่แต่งตัวสวยงามถือกระเป๋าเดินเข้ามา

ผัวะ!

เธอเดินมาและตบหน้าหลี่โม่ ชี้ไปที่จมูกของเขาและด่าว่า"หลี่โม่ คุณนี่มันไร้ยางอายจริงๆคุณยืม

เงินจากหวังชวนมากี่ครั้งแล้ว! คุณไม่ละอาย ฉันยังละอายแทนคุณเลย!"

"ชิวหย่า คุณกำลังทำอะไร!" หวังชวนร้อนใจ ดึงจ้าวชิวหย่าที่กำลังโกรธ

ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของจ้าวชิวหย่า เธอมีใบหน้าเน็ตไอดอล หุ่นดี แต่เธอมีนิสัยเย่อหยิ่งและเป็นคนที่ประจบคนรวยดูถูกคนจน

"อะไรฉันทำอะไร?หวังชวน ฉันขอเตือนคุณนะ ถ้าคุณกล้ายืมเงินให้เขาอีก เราสองคนก็อย่าแต่งงานกันเลย!"

จ้าวชิวหย่าสะบัดมือของหวังชวนออก คางของเธอยกสูงขึ้น มือทั้งสองกอดอกไว้

แน่นอนว่ามีผู้คนมากมายได้ล้อมรอบมาที่หน้าประตูแล้ว

หวังชวนพยายามอธิบายอย่างหมดหนทาง"ชิวหย่า ซีซีเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วย

โรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวและต้องการเงินอย่างเร่งด่วน ... "

"ไอ่เด็กน้อยคนนั้น ให้มันตายๆไปเถอะ！เพราะยังไงเขาก็แค่คนไม่ได้เรื่อง ลูกสาวตนเองก็ยอมรับไม่ได้ คุณช่วยเขาทำไม?" คำพูดของจ้าวชิวหย่าแทงใจดำมาก

หลี่โม่บีบถือถุงผ้าในมือแล้วคลายออก ยัดถุงผ้าใส่มือของหวังชวนพูดด้วยรอยยิ้ม "พี่ชวน ไม่ต้องแล้ว ไว้วันหลังผมจะไปร่วมงานแต่งของพวกคุณนะ"

หลังจากพูดจบ หลี่โม่ก็หันกลับมาและออกจากที่นี่ด้วยความเร็ว

ด้านหลังของเขา หวังชวนตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวมถึงเสียงทะเลาะกับจ้าวชิวหย่า

เมื่อเดินอยู่บนถนน หลี่โม่รู้สึกแย่มาก เขาควรทำอย่างไร?

ในขณะนี้ กู้หยุนหลันโทรมาและบอกให้เขากลับไปที่โรงพยาบาล

หลังจากครุ่นคิดเรื่องนี้ หลี่โม่ก็กลับไปที่โรงพยาบาลและพบกับกู้หยุนหลันที่มีสีหน้าที่ตื่นตระหนกที่หน้าประตู

เธอวิ่งมา ยื่นบัตรธนาคารให้หลี่โม่และพูดว่า "ที่นี่มีเงิน200,000 กว่าหยวน ฉันแอบฝากไว้ คุณก็ไปบอกว่าคุณไปยืมมา"

หลี่โม่รับการ์ดใบนั้น มองดูสาวงามที่ละเอียดอ่อนตรงหน้าของเขา หัวใจของเขาก็อบอุ่นขึ้นมาทันที

เธอ ยังคงใจดีและอ่อนโยน

ในสี่ปีนี้ ตนเองได้ทำให้เธอต้องทนทุกข์เป็นเวลาสี่ปี

“ หยุนหลัน ผม... ”

หลี่โม่สะอึกสะอื้นเล็กน้อย เขาไม่เคยรู้สึกถึงความล้มเหลวเหมือนตอนนี้

ตั้งแต่ที่กู้หยุนหลันแต่งงานกับตัวเอง เธอได้สูญเสียกลิ่นอายในฐานะคุณหนูของตระกูลกู้ มานาน กลายเป็นเป้าหมายของการล้อเลียนในหมู่ประชากร

กู้หยุนหลันสูดหายใจเข้าและพูดด้วยความเสียใจ "ฉันแค่ไม่อยากให้ซิซีเสียพ่อไป"

ริมฝีปากของหลี่โม่สั่นเล็กน้อยและกล่าวว่า "ขอบคุณมาก ผมจะไม่ทำให้คุณและซีซีผิดหวัง

แน่นอน"

“ เหอะๆ จริงอย่างที่คุณปู่พูด ว่าคุณจะแอบยัดเงินให้ไอ่ขยะนี้!”

ทันใดนั้น กู้ซิงเว๋ยก็ปรากฏตัวจากด้านข้าง พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นชาและเยาะเย้ยที่มุมดวงตาของเขา

จับได้แล้ว สองคนนี้ตายแน่!

หลี่โม่ขมวดคิ้ว มองไปที่กู้ซิงเว๋ยที่กำลังจากไปอย่างสง่า จากนั้นก็มองไปที่กู้หยุนหลันที่ดูร้อนใจและกังวล พูดอย่างอ่อนโยนว่า "ไม่ต้องกังวล ผมจะแบกรับมันไว้คนเดียว"

ในห้องคนไข้ คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ดุว่ากู้หยุนหลันอย่างรุนแรง แน่นอนว่าการ์ดใบนั้นถูกแม่สามีหวังฟางของเขายึดไป เธอยังได้ด่าว่า "ไอ้ขยะ! ไม่มีเงินยังจะมาขอเงินกับลูกสาวของฉันอีก ไม่ได้เรื่องจริงๆ! "

กู้หยุนหลันต้องการพูดอะไรบางอย่าง ก็โดนหวังฟางจ้องมอง

สมาชิกในครอบครัวกู้ ประณามหลี่โม่จนหมดเปลือก

ทันใดนั้นเอง!

เสียงตะโกนที่อ่อนแอ ทำให้ทุกคนตะลึง!

"พ่อ！พวกคุณหยุดดุพ่อเถอะ ... " ซีซีกำลังร้องไห้อยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาใสๆ

พ่อ……

คำว่าพ่อ ทำให้หลี่โม่รู้สึกซาบซึ้ง