ตอนที่ 211
บทที่ 211 โทรศัพท์ของคุณสายเข้า......
October 22, 2026
บทที่ 211 โทรศัพท์ของคุณสายเข้า......
สิบนาทีผ่านไป
โอหยางจงเฉิงพูดอย่างขมขื่น “ไอ้คนปัญญาอ่อน พูดเองเออเองอยู่ได้ นายทำให้เราล้มละลายสิ เอาเลย ทำตอนนี้เลยสิ!”
“คุณโอหยาง อย่าไปสนใจคนปัญญาอ่อนพันธุ์นี้เลยครับ มันจะมีปัญญาทำให้เราล้มละลายได้ไง ถ้าทำได้มันคงไม่เป็นไอ้ขอทานที่อาศัยอยู่บ้านคนอื่นเขาแล้ว!”
คุณเฉียนพูดไปด้วยแล้วพยุงโอหยางจงเฉิงลุกขึ้นด้วย
ในขณะที่หลี่โม่บอกว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็ได้ปล่อยโอหยางจงเฉิงที่เขาเหยียบอยู่เพื่อจะได้เห็นปฏิกิริยาของเขาเมื่อต้องเจอกับการล้มละลายของบริษัท
คุณหลินหยิบทิชชูแล้วช่วยคุณโอหยางเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณโอหยางครับ ผมว่าเราเรียกคนมาจัดการมันดีกว่า เรื่องคืนนี้เราต้องเคลียร์ให้จบนะครับ จะปล่อยไอ้เหลือขอคนนี้ไปง่ายๆ ไม่ได้ เราต้องหักแขนขาของมันให้หมด!”
“แค่หักแขนขายังไม่พอหรอก ตัดไอ้เจ้าน้องชายของมันด้วย ให้มันไม่เหลือความเป็นคนอีก ถ้าแบบนี้นางตัวแสบกู้หยุนหลันก็จะเป็นของคุณโอหยาง รีบโทรเรียกคนเลย”
คุณเฉียนพยายามพูดยกยอโอหยางจงเฉิง แต่ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ เขาจึงหยิบมันออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เขากำลังจะกดรับสาย แต่เมื่อเห็นหมายเลขที่โทรเข้ามาคุณเฉียนก็เอะใจทันที
เป็นสายโทรเข้าจากผู้จัดการฝ่ายงานเงินของบริษัท โทรมาในเวลาแบบนี้ต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน
เขามองไปที่หลี่โม่แล้วส่ายหัวเพื่อสลัดความคิดที่หลี่โม่จะทำให้เขาล้มละลายออกจากหัว
หลังจากลังเลอยู่สักพักคุณเฉียนก็กดรับสายนั้น “ฮัลโหล ดึกดื่นป่านนี้โทรมามีเรื่องอะไรงั้นเหรอ”
“แย่ แย่แล้วค่ะคุณเฉียน เงินหมุนเวียนในบัญชีของบริษัทเราถูกระงับไปแล้วค่ะ ทางธนาคารบอกว่าธุรกิจของบริษัทเรามีความเสี่ยงสูง ดังนั้นพวกเขาต้องการให้เราชำระเงินกู้ก่อนกำหนด แต่ตอนนี้เงินของเราเพียงพอที่จะจ่ายค่าดอกเบี้ยเท่านั้นนะคะ!”
“เป็นไปได้ไง บริษัทกูมีปัญหาอะไร ทำไมจู่ ๆ ธนาคารถึงยกเลิกสัญญากู้แบบนี้!”
คุณเฉียนพูดด้วยความโกรธ
“หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันคะ ทางธนาคารแจ้งว่าวันพรุ่งนี้เช้าเขาจะระงับเงินทั้งหมดในบัญชีของเรา ถ้าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงเราไม่สามารถชำระเงินกู้ได้ พวกเขาจะยึดทรัพย์สินทุกอย่างของทางบริษัทเรา นั่นหมายความว่าเราต้องเสียอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทเราเลยนะคะ!”
“เชี่ย! ตรวจสอบให้ชัดเจนก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ส่วนเรื่องเงินผมจะหาทางเอง!”
โอหยางจงเฉิงและเพื่อนอีกสองคนได้แต่มองไปที่คุณเฉียนด้วยความสงสัย
“คุณเฉียน เกิดอะไรขึ้นกับบริษัทคุณครับ?”
คุณหลินกระซิบถามเบาๆ สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่หลี่โม่ด้วยความกังวล
“ไม่รู้ธนาคารเป็นบ้าอะไร ดึกดื่นป่านนี้ยังมาระงับเงินในบัญชีผม ยังบอกว่าธุรกิจของบริษัทผมมีความเสี่ยงมากเกินไป สงสัยมันเป็นบ้าไปแล้ว!”
คุณเฉียนบ่นพึมพำแล้วมองไปที่โอหยางจงเฉิงด้วยสีหน้าขมขื่น “คุณโอหยางครับ น้องชายเกิดปัญหาแล้ว สงสัยต้องขอให้ท่านคุณโอหยางช่วยหน่อยละครับ”
“เรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาหรอก เงินแค่สีห้าพันล้านเป็นเรื่องเล็กสำหรับผม”
คุณโอหยางเงยหน้าพูดอย่างหยิ่งผยอง
ครืด ครืด ครืด
โทรศัพท์คุณหลินที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้น
โอหยางจงเฉิงและคนอื่นๆ มองไปที่โทรศัพท์เครื่องนั้นเหมือนเห็นผี
“ใครโทรมา?”
โอหยางจงเฉิงสีหน้าตึงเครียด
“ผมดูหน่อย”
คุณหลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นภาพบนหน้าจอใบหน้าของเขาก็ซีดลงทันที “มัน มันเป็นสายโทรเข้าจากฝ่ายกฎหมายของบริษัท ผมขอรับสายก่อนนะครับ”
“ทนายเหอ เกิดอะไรขึ้นครับ ดึกป่านนี้แล้วยังโทรหาผม?”
คุณหลินถามด้วยสีหน้าตึงเครียด