บทที่ 212 คุกเข่าลงทั้งสาม

บทที่ 212 คุกเข่าลงทั้งสาม

โอหยางจงเฉิงรู้สึกตกใจ เมื่อมองไปที่โทรศัพท์ที่ห่อหุ้มด้วยเพชรพลอยที่สั่งทำเป็นพิเศษและเสียงเรียกเข้าที่รื่นหูนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะทุบโทรศัพท์ทิ้งทันที

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ในขณะนี้เหมือนคำสาปที่ดังขึ้นในใจของโอหยางจงเฉิง ซึ่งเป็นคำสาปที่กลืนกินไปแล้วทั้งสามคน

จะรับหรือไม่รับ?

นี่คือปัญหา

“คุณโอหยาง คุณรับสายดีกว่านะครับ จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและจะจัดการกับมันได้”

คุณเฉียนพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

โอหยางจงเฉิงเป็นความหวังสุดท้ายของคุณเฉียนและเพื่อนอีกสองคน ถ้าโอหยางจงเฉิงเกิดเรื่องในตอนนี้ พวกเขาก็คงต้องล้มละลายจริงๆ แล้ว

หลังจากการล้มละลายความมั่งคั่งทั้งหมดจะถูกลบล้างออกไป ชีวิตที่หรูหราทั้งหมดก็จะหายไป เขี้ยวของศัตรูทั้งหมดก็จะแสดงออกมาให้เห็น มันจะเป็นชีวิตที่ไม่อาจจินตนาการได้

โอหยางจงเฉิงยื่นมือออกไปอย่างแข็งทื่อ นิ้วที่เปิดอยู่ของเขาสั่นสะท้านแต่ไม่กล้าสัมผัสกับโทรศัพท์ที่ดังอยู่

จนกระทั่งเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์หยุดลงและการแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับก็ดังขึ้นที่โทรศัพท์

โอหยางจงเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับว่าเขาเพิ่งรอดตายจากเงื้อมมือของยมทูต จากนั้นเอนกายลงบนโซฟาด้วยลมหายใจที่หอบหืด

เหงื่อที่เย็นเยียบทำให้เสื้อผ้าของโอหยางจงเฉิงเปียกโชก เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ติดแนบกับผิวหนังบนร่างกายของเขาและทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างมาก

“ทำไมไม่รับสายล่ะครับ”

เสียงของหลี่โม่ค่อยๆ ดังขึ้นราวกับเสียงของยมทูตที่กำลังไล่ล่าวิญญาณ

โอหยางจงเฉิงมองหลี่โม่ด้วยความโมโห แววตาของเขาแผดเผาไปด้วยไฟของความโกรธ

“เป็นกลของนายคนเดียว! นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหลอกข้าได้งั้นเหรอ โอหยางจงเฉิงอย่างข้ามีเครือข่ายผู้ภักดีอยู่ทั่วทุกมุมโลก อย่างนายจะมีปัญญาทำให้ข้าล้มละลายได้ไง!”

โอหยางจงเฉิงพูดด้วยความโกรธ มีเพียงความโกรธเท่านั้นที่จะปกปิดความกลัวและความอ่อนแอภายในของเขาในขณะนี้

“โทรศัพท์ของคุณดังอีกแล้ว รับสิครับ”

หลี่โม่พูดเบาๆ และมุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้น

โอหยางจงเฉิงรู้สึกหนาวสั่นในใจ เขามองไปที่หลี่โม่เหมือนกำลังมองยมทูตที่พร้อมจะคร่าวิญญาณของเขาไปได้ทุกเมื่อ!

ทันใดนั้นโอหยางจงเฉิงก็ตัวสั่นและเหงื่อแตกไปทั้งตัว

ในความกลัวของโอหยางจงเฉิง น้ำเสียงของหลี่โม่ดูทรงพลังอย่างที่สุด เขาจึงได้แต่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาอย่างบังคับตัวเองไม่ได้

เม็ดเหงื่อก้อนโตไหลผ่านหน้าผากของโอหยางจงเฉิง หลังจากกดปุ่มรับสายแล้วเขาก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างหูแล้วหลับตาแน่นๆ

“ฮัลโหล”

เป็นเสียงพูดที่ทั้งอ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรงและหวาดกลัวอย่างที่สุด!

“คุณโอหยาง เกิดปัญหาใหญ่ที่บริษัทแล้วครับ เงินทุนหมุนเวียนทั้งหมดของบริษัทถูกระงับ โรงงานผลิตและคลังสินค้าทั้งหมดถูกสั่งปิด ซัพพลายเออร์ทั้งหมดมาเร่งสินค้ากับเรา แต่ลูกค้าทุกคนมาขอคืนสินค้ากับเราเพราะร้องเรียนปัญหาคุณภาพผลิตภัณฑ์ของเรา แล้วก็......”

ปัญหาที่นับไม่ถ้วนค่อยๆ ดังขึ้นข้างหูโอหยางจงเฉิง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับบริษัทก็เกิดปัญหาทั้งหมด

นี่เป็นวิกฤตครั้งใหญ่ เป็นวิกฤตที่ร้ายแรงถึงขั้นเอาเป็นเอาตาย!

ต้องมีอำนาจมากแค่ไหนถึงจะสร้างวิกฤตนี้ขึ้นมาได้!

หัวใจของโอหยางจงเฉิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง แม้ว่าเส้นสายของเขาจะเยอะแค่ไหนก็ไม่สามารถหยุดปัญหานี้ได้!

หากแยกปัญหาทั้งหมดนี้ได้คงทำให้บริษัทต้องล้มละลายมากกว่ายี่สิบบริษัท!

แต่ปัญหาทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในบริษัทของโอหยางจงเฉิงเพียงบริษัทเดียว

นี่เป็นหายนะที่หลี่โม่นำมาให้เขา เป็นการบดขยี้อำนาจที่เหนืออำนาจ โอหยางจงเฉิงซาบซึ้งและรู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า