ตอนที่ 213
บทที่ 213 จัดการเรียบร้อยแล้ว?
October 22, 2026
บทที่ 213 จัดการเรียบร้อยแล้ว?
จะรู้ได้ไงว่ามึงกำลังจะทำอะไร
โอหยางจงเฉิงคิดในใจแต่ไม่กล้าแสดงออกมา
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ โอหยางจงเฉิงคงถ่มน้ำลายใส่คนถามไปนานแล้ว
แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ณ ตอนนี้เขาเป็นได้แค่ลูกไก่ในกำมือของหลี่โม่ ต้องเชื่อฟังทุกคำสั่งของเขา
“คุณชายหลี่เป็นผู้สูงส่ง พวกเราที่เป็นคนโง่เขลาไม่มีทางเดาความคิดของคุณได้หรอกครับ คุณชายช่วยบอกพวกเราทีเถอะครับ”
ใบหน้าที่เปื้อนด้วยคลาบเลือดของโอหยางจงเฉิงแสดงรอยยิ้มที่น่าสงสารออกมา
“คนไอคิวต่ำอย่างคุณยังมีชีวิตรอดถึงทุกวันนี้ถือว่าโชคดีจริงๆ เลยนะ”
หลี่โม่พูดอย่างประชดประชัน
โอหยางจงเฉิงยิ้มอย่างขมขื่นและไม่รู้จะตอบอย่างไร
คุณเฉียนที่มีไหวพริบดีก็พูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่า “คุณชายหลี่จะสั่งสอนพวกเราใช่ไหมครับ? พวกเราเป็นคนไม่รู้ฟ้าจริงๆ เลยครับ คุณชายช่วยสั่งสอนพวกเราทีนะครับ ต่อไปเราจะไม่กล้าทำอีกแล้วครับ”
“เหอะๆ”
หลี่โม่ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “สั่งสอนพวกคุณงั้นเหรอ? พวกคุณคิดว่าตัวเองเป็นลูกศิษย์ผมสินะ แต่ขอโทษนะ ผมไม่มีลูกศิษย์อย่างพวกคุณ”
“ครับคุณชาย พวกเราไอคิวต่ำเองครับ ต้องรบกวนคุณชายแล้วนะครับ คุณชายอยากสั่งสอนพวกเรายังไงก็ได้ครับ พวกเราจะพยายามอดทนครับ”
เมื่อเห็นหลี่โม่หยิบบุหรี่ออกมา โอหยางจงเฉิงก็รีบหยิบไฟแช็กออกมาเพื่อจะจุดบุหรี่ให้กับหลี่โม่
แต่หลี่โม่กลับเตะโอหยางจงเฉิงจนกระเด็นออกไป “ใครให้คุณจุดบุหรี่? รู้ว่าตัวเองทำผิดตรงไหนแล้วใช่ไหม?”
“ผม ผมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเองครับ ผมไม่ควรพูดจาไม่ดีกับคุณชายหลี่เลยครับ ผมตาบอดเอง สมองผมมีปัญหาเองครับ ผมผิด ผมผิดเองครับ”
หลี่โม่มองไปที่โอหยางจงเฉิงอย่างไร้คำบรรยาย จนกระทั่งตอนนี้แล้วเขายังไม่รู้ตัวว่าทำผิดอะไรต่อหลี่โม่ ช่างโง่เขลาจริงๆ
เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่โม่เริ่มไม่ดี โอหยางจงเฉิงก็เริ่มรู้ตัวว่าเขาทำผิดพลาดจุดไหนแล้ว จากนั้นเขาพลิกผันอย่างรวดเร็วแล้วมีคำตอบในใจอย่างกะทันหัน
“พวกเราควรฟังคำตักเตือนของคุณชายหลี่ครับ พวกเราไม่กล้าคิดร้ายกับกู้หยุนหลันแล้วก็ตระกูลอีกแล้วครับ คุณชายโปรดไว้ใจพวกเรานะครับ ต่อไปพวกเรา......พวกเราจะสนับสนุนตระกูลกู้อย่างเต็มที่ครับ”
โอหยางจงเฉิงคิดว่าเขาเริ่มมาถูกทางแล้ว บางทีการตอบสนองเช่นนี้อาจทำให้หลี่โม่พอใจก็ได้
“ยังไม่พอ” หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา
“รบกวนคุณชายช่วยบอกผมทีครับ คุณชายจะให้ผมทำอย่างไร ผมก็จะทำอย่างนั้นครับ”
โอหยางจงเฉิงพูดอย่างมั่นใจ
ในเวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเอาตัวรอดแล้ว ขอเพียงรักษาธุรกิจและความมั่งคั่งไว้ได้ หลี่โม่จะสั่งให้ทำอะไรพวกเขาก็จะยอม จะให้พวกเขาไปขายตัวตอนนี้เลยก็ได้
“ไปขอขมาที่บ้านตระกูลกู้ด้วย”
โอหยางจงเฉิงและเพื่อนๆ รู้สึกโล่งอกทันที การขอขมาไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับพวกเขาเลย ต่อให้ต้องคุกเข่ากราบไหว้ร้องขอพวกเขาก็ทำได้เช่นกัน ขอเพียงสามารถรักษาสถานะความมั่งคั่งของตัวเองไว้ได้ก็พอ ส่วนเรื่องศักดิ์ศรีเอาไว้ทีหลัง!
ในอดีตเมื่อโอหยางจงเฉิงเริ่มต้นจากศูนย์ เขาไม่เคยเห็นแก่ศักดิ์ศรีอยู่แล้ว เพราะถ้าเห็นแก่ศักดิ์ศรีเขาไม่มีทางไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้
“คุณชายไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องนี้พวกเราทำได้ครับ พวกเราจะทำอย่างจริงใจที่สุดเลยครับ”