บทที่ 217 กู้หยุนหลันถูกลักพาตัว

บทที่ 217 กู้หยุนหลันถูกลักพาตัว

“หนูไม่รู้จักเขา และเขาก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหนูด้วย!”

กู้หยุนหลันพูดอย่างลนลาน

คุณปู่กู้มองกู้หยุนหลันด้วยความดูถูก เขารู้สึกว่ากู้หยุนหลันจะแสร้งทำเกินจริงไปหน่อยแล้ว เรื่องมันเห็นชัดขนาดนี้เธอยังจะเสแสร้งได้อีก

แต่เมื่อนึกถึงคำขอโทษของโอหยางจงเฉิงและนึกถึงเงินสองพันล้านหยวนในการก่อตั้งหยุนจงหลันกรุ๊ป คุณปู่กู้ก็เก็บอารมณ์แล้วพูดกับกู้หยุนหลันด้วยความอดทน

“หลี่โม่ก็แค่เกาะเธอกิน เขาให้อนาคตที่ดีกับเธอไม่ได้หรอก ในเมื่อเธอมีความสัมพันธ์กับคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่แล้ว เธอต้องฉวยโอกาสนี้ให้ดี ขอแค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่เธอก็อยู่เย็นเป็นสุขแล้ว แถมเธอยังทำให้ครอบครัวตระกูลกู้ของเราได้ดีไปด้วย”

คุณปู่กู้พูดอย่างไม่สนใจความรู้สึกของกู้หยุนหลัน

กู้เจี้ยนกั๋วพยักหน้ารัวๆ และคิดว่าคุณท่านเป็นคนฉลาดที่สุด

ในขณะนี้ความคิดของทุกคนก็สอดคล้องกันหมด นั่นก็คือการให้กู้หยุนหลันเกาะคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่ไว้ให้แน่นๆ ถึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด

“หยุนหลันเอ๋ย เธออย่าไปใส่ใจหลี่โม่ให้มากนัก ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอก เธอต้องมีเงินเท่านั้นถึงจะมีศักดิ์ศรี ถ้าเธอมีฐานะไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอหรอก ดังนั้นเธอเกาะคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่ให้แน่นๆ เธอจะได้ไม่ต้องกังวลอะไรและจะได้ทุกสิ่งตามที่เธอต้องการ”

กู้เจี้ยนกั๋วด้วยเสริมด้วยรอยยิ้มที่น่าสมเพช

“หยุนหลัน ลุงเธอพูดถูกนะ เธออย่าดื้อไปเลย คนไร้ประโยชน์อย่างหลี่โม่เลิกกับมันให้เร็วที่สุดจะดีกว่า เธออยู่กับคนไร้ประโยชน์อย่างมันแบบนี้ไปอยู่กับคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่ไม่ดีกว่าหรือ”

กู้เจี้ยนเจียงก็พูดตาม

กู้หยุนหลันรู้สึกว่าเธอไม่สามารถโต้เถียงได้อีกแล้ว ทุกคนรอบข้างต่างก็คิดว่าเธอมีความสัมพันธ์กับคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่ ตอนนี้ต่อให้เธอปฏิเสธยังไงก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

“หยุนหลัน เราทุกคนต่างก็หวังดีต่อเธอ คุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่ร่ำรวยและมีอำนาจขนาดนี้ ถ้าเธอได้เขามาครอบครอง ถ้าเธอเป็นที่ชอบของเขา ครอบครัวตระกูลกู้ของเราก็จะได้ดีไปด้วย เราส่งเสริมเธอมาตั้งหลายปีแล้ว เธอต้องควรจะตอบแทนครอบครัวบ้าง”

คุณปู่กู้พูดช้าๆ จนจบแล้วจ้องมองไปที่กู้หยุนหลันอย่างเงียบๆ

กู้ซิงเว๋ยหัวเราะเยาะแล้วพูดอย่างเหยียดหยาม “คุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่ช่วยเธอขนาดนี้แล้วยังจะปากแข็งอะไรอีก รีบฉวยโอกาสขอบคุณเขา พวกเราก็จะได้รู้จักเขาด้วย”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ! ฉันจะไม่มีวันทำผิดต่อหลี่โม่ และฉันก็ไม่รู้จักคุณชายร่ำรวยของตระกูลหลี่คนนั้นด้วย พวกคุณหยุดพูดได้แล้ว!”

กู้หยุนหลันหายใจเร็วขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง แต่เธอพยายามระงับอารมณ์เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

คุณปู่กู้สีหน้าเย็นชาแล้วมองไปที่กู้หยุนหลันอย่างไม่พอใจ

“เหอะ! เธอลองคิดดูดีๆ นี่เป็นโอกาสทองสำหรับเธอนะ! หรือว่าเธออยากให้เรื่องของคุณโอหยางเกิดขึ้นกับเธออีกครั้ง? เธอคิดว่าเขาจะคอยช่วยเธอตลอดงั้นเหรอ”

คุณปู่กู้ทิ้งคำพูดสุดท้ายแล้วเอามือไพล่หลังและเดินออกไป

กู้เจี้ยนกั๋วก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปด้วยและพูดไปด้วย “โอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อมเสมอนะ ถ้าเธอพลาดโอกาสนี้ไปแล้วเธอจะเสียใจภายหลังเอง”

“เป็นผู้หญิงที่หลงตัวเองจริงๆ ถ้าเธอรักษาโอกาสครั้งนี้ไม่ได้เธอจะต้องเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน”

กู้เจี้ยนเจียงก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป จากนั้นกู้ซิงเว๋ยกับกู้ชิงหลินทั้งคู่ก็ยืนขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เยาะเย้ยแล้วเดินออกจากห้องประชุมด้วยเช่นกัน

กู้หยุนหลันรู้สึกเสียใจมาก เธอนั่งอยู่คนเดียวพักใหญ่ถึงจะค่อยๆ รู้สึกดีขึ้น

เมื่อนึกถึงคำพูดเสียดสีของคนในตระกูลกู้ กู้หยุนหลันรู้สึกเจ็บปวดและไม่อยากอยู่ในบริษัทนี้อีกต่อไป

เธอเดินออกไปจากบริษัทอย่างเงียบๆ แล้วขึ้นรถของบริษัทและนั่งเงียบอยู่บนรถอยู่สักพัก จากนั้นเธอตัดสินใจจะไปหาซีซีที่โรงพยาบาล ในขณะนี้การที่ได้ไปหาซีซีเป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจได้