ตอนที่ 218
บทที่ 218 ไปเลย! ไอ้คนไร้ประโยชน์!
October 22, 2026
บทที่ 218 ไปเลย! ไอ้คนไร้ประโยชน์!
หลังจากที่เปิดอ่านข้อความนั้นหลี่โม่ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที จากนั้นคลิกเข้าไปดูคลิปวิดีโอที่อีกฝ่ายส่งมา
เมื่อเปิดดูคลิปวิดีโอนั้นเขาก็เห็นกู้หยุนหลันถูกมัดติดกับเก้าอี้ด้วยสภาพที่หมดสติ
กู้หยุนหลันถูกลักพาตัว!
หลี่โม่โกรธขึ้นมาทันที จากนั้นเขากดไปที่เบอร์โทรศัพท์แล้วโทรกลับไปตามหมายเลขที่ส่งข้อความมา
“ฮัลโหล ภรรยาผมอยู่ไหน พวกคุณต้องการเงินเท่าไหร่ ผมจะให้พวกคุณ แต่พวกคุณห้ามทำร้ายภรรยาผม!”
หลี่โม่พูดอย่างรีบร้อน
“แหม ๆ ดูเป็นห่วงภรรยาจริงๆ เลยนะ แต่เสียใจด้วย คุณชายของเราไม่ต้องการเงิน ถ้านายไม่อยากให้ภรรยาของนายเป็นอะไรไป นายก็รีบมาหาเธอที่โกงดัง 502 ในเขตชานเมืองตะวันตกตอนนี้เลยนะ แต่จำไว้ด้วยว่านายต้องมาตัวคนเดียว ถ้านายแอบพาคนมาด้วย ผมจะไม่รับประกันความปลอดภัยของภรรยาคุณนะ”
“ได้ พวกคุณรอผม ผมจะไปเดี๋ยวนี้ แต่พวกคุณห้ามแตะต้องเธอโดยเด็ดขาด!”
หลี่โม่ตะโกนพูดอย่างประหม่า
“อย่าพูดมาก กูจะให้เวลามึงยี่สิบนาที ถ้ายังมาไม่ถึงกูจะไม่เกรงใจกับเมียมึงอีก!”
ลูกน้องกดวางสายลงแล้วกลับไปรายงานคุณชายซูด้วยสีหน้ามั่นใจ “คุณชายซูครับ เรียบร้อยแล้วครับ ไอ้สวะคนนั้นรับปากว่าจะมาคนเดียวครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ ดี ทำดีมาก รอมันมา”
จากนั้นคุณชายซูก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู
......
สิบนาทีต่อมาคุณชายซูค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอกโกดัง
ทันทีที่เห็นหลี่โม่เดินเข้าไปในโกดังเพียงลำพัง ใบหน้าของก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ว้าว นี่มันไอ้ขี้เก๊กคนนั้นไม่ใช่เหรอ ครั้งก่อนนายยังโชว์เก่งอยู่เลย จะคอยดูว่าวันนี้นายจะเก่งเหมือนครั้งก่อนไหม”
หลี่โม่มองคุณชายซูด้วยความโกรธ เขาพยายามระงับอารมณ์แล้วค่อยพูด “ที่แท้ก็คุณเอง! ปล่อยหยุนหลันไป มีอะไรก็มาลงที่ผม”
“ใจเย็นก่อนสิครับ หนังสนุกกำลังจะเริ่ม แล้วจะให้ผมปล่อยนางเอกไปได้ไง ตาวปา เรียกนางตื่น”
คุณชายซูหัวเราะอย่างเย้ยหยัน
ตาวปาหยิบผ้าเช็ดหน้าที่แช่เย็นอยู่ในน้ำแข็งแล้วนำผ้าเย็นนั้นมาเช็ดหน้าให้กับกู้หยุนหลัน
หลังจากที่สัมผัสกับความเย็นยะเยือก กู้หยุนหลันก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
ตาวปาเห็นว่ากู้หยุนหลันตัวสั่น เขาจึงรีบดึงผ้าเช็ดหน้ากลับไปแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “หนังสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”
กู้หยุนหลันรีบมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าคนรอบข้างมีแต่คนแปลกหน้าเธอก็รู้สึกตกใจกลัวทันที
“หยุนหลัน!”
หลี่โม่ตะโกนเรียกเสียงดังแล้วเตรียมจะวิ่งเข้าไปหาเธอ
“หยุด หยุดอยู่กับที่เลยนะ ห้ามขยับ ถ้านายกล้าขยับนางตายแน่!”
คุณชายซูถือมีดสั้นอันแหลมคมไว้ในมือแล้วพาดผ่านลำคอของหยุนหลัน
หลี่โม่หยุดลงทันที เขาไม่กล้าเดินต่อและยังเดินถอยหลังไปสองก้าว
“คุณใจเย็นก่อน อย่าทำร้ายเธอ เอามีดของคุณออกจากเธอด้วย!”
หลี่โม่ตะโกนพูด
“นายก็เป็นห่วงเธอเหมือนกันสินะ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้านายหุนหันพลันแล่น ข้าก็จะไม่ทำร้ายเธอ เพราะคนสวยๆ แบบนี้ใครๆ ก็ต้องเสียดายเหมือนกัน ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
คุณชายซูหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและรู้สึกสะใจมาก
กู้หยุนหลันเริ่มมองเห็นหลี่โม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลและมองเห็นคุณชายซูที่ถือมีดพาดคอเธอได้อย่างชัดเจน
ทันใดนั้นกู้หยุนหลันก็รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอและรู้ว่าเธอถูกลักพาตัวมา
“หยุนหลัน คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมจะช่วยคุณ ผมจะช่วยคุณด้วยทุกวิถีทาง”