ตอนที่ 220
บทที่ 220 ไม่เจ็บเลย
October 22, 2026
บทที่ 220 ไม่เจ็บเลย
“พอได้แล้ว หยุดทำร้ายเขาได้แล้ว ฉันขอร้องแล้วล่ะ ปล่อยเขาไปเถอะ คุณชายซู คุณปล่อยหลี่โม่ไปเถอะนะ เขาจะตายแล้ว!”
กู้หยุนหลันแทบจะขาดใจ แม้เธอจะไม่ได้ยินเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของหลี่โม่ แต่เธอก็สัมผัสถึงความเจ็บปวดจากความรุนแรงที่ชายสองคนนั้นกระทำกับเขาได้
เขาอดทนเพื่อเธอ อดทนกับความเจ็บปวดและไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา
กู้หยุนหลันรู้สึกเจ็บปวดใจแทนหลี่โม่อย่างที่สุด
“หยุดก่อน เดี๋ยวมันจะตายก่อนที่จะได้เห็นของดีนะ มันยังไม่ทันได้อกหักเลย”
คุณชายซูพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
ตาวปาแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “คุณชายครับ เราเตรียมยาอกหักไว้แล้วครับ เดี๋ยวตอนที่คุณชายกำลังแฮปปี้พวกผมจะเอายาอกหักให้มันกินเองครับ”
“นายช่างอยู่เป็นจริงๆ เลยนะตาวปา แต่ตอนนี้ข้าชักจะรอไม่ไหวแล้วสิ พวกนายจับตัวไอ้สวะไว้ให้ดี ให้มันลืมตามองว่าลูกพี่จะแฮปปี้ยังไง”
ชายร่างกำยำสองคนดึงตัวหลี่โม่ขึ้นมาแล้วจับแขนสองข้างของเขาไว้แน่นๆ และให้เขาหันหน้าไปหากู้หยุนหลัน
“ไอ้สุนัขจรจัด ลืมตาดูให้ดีนะ เดี๋ยวคุณชายซูจะโชว์สดให้นายดู ถือว่าเป็นเกียรติของนายเลยนะรู้ไหม!”
“เมียนายจะได้นอนกับคนอย่างคุณชายซู มันเป็นเกียรติที่หาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้วรู้ไหม วันหลังนายไปไหนก็จะคุยโม้กับเพื่อนๆ ได้ ว่าเมียนายเคยได้นอนกับคุณชายซู”
หลี่โม่มองไปที่คุณชายซูอย่างกระวนกระวาย “อย่าทำอะไรหยุนหลันเลยนะ มาที่ผม พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำที่ผม!”
“ทำนาย? นายไม่ใช่สเปคข้าหรอกนะ แต่หลังจากที่ข้าสร้างความสุขเสร็จแล้วข้าจะให้ตาวปากับลูกน้องทั้งหมดจัดการนายเอง เดี๋ยวนายก็จะได้สมหวัง ฮ่า ๆ ๆ”
คุณชายซูถือมีดสั้นแล้วจี้ไปที่หน้าอกของกู้หยุนหลันแล้วพูดว่า “พูดสิ ใบหน้าอันงดงามช่างน่าสงสารเหลือเกิน เดี๋ยวพี่จะเอาใจน้องเองนะ ต่อไปพี่จะเอาใจน้องทุกวัน จะให้น้องรู้ว่าผู้ชายที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร”
“คุณปล่อยเขาไปเถอะนะ ขอแค่คุณปล่อยเขาไป ฉัน......ฉัน......”
กู้หยุนหลันพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยน้ำตานองหน้า
“ฉันอะไร คุณคิดว่าคุณยังมีสิทธิ์ต่อรองได้งั้นเหรอ? พวกคนก็เหมือนปลาตัวน้อยที่อยู่บนเขียง ผมอยากเชือดเมื่อไหร่ก็เชือดเมื่อนั้น นี่ก็คือราคาของการที่ไม่ให้เกียรติคนอย่างผม!”
มีดสั้นของคุณชายซูค่อยๆ ขยับเข้าไปที่คอเสื้อของกู้หยุนหลัน จากนั้นเขาตัดกระดุมเม็ดที่สองออกและใช้ปลายมีดแยกคอเสื้อทั้งสองข้างของกู้หยุนหลันออกจากกันจนทำให้เห็นผิวสีขาวอันบอบบางของเธอ
“ว้าว ดูดีจริงๆ แค่นี้ก็น่าดึงดูดคนแล้ว พี่แทบจะทนไม่ไหวแล้วนะ แต่ภูเขาด้านล่างคงจะน่าดึงดูดสายตามากกว่านี้แน่เลยว่ามั้ย”
ในขณะที่คุณชายซูกำลังจะตัดกระดุมเม็ดต่อไป ทันใดนั้นเสียงวุ่นวายก็ดังเข้ามาจากนอกโกดัง จากนั้นตามด้วยลูกน้องของพี่ตาวปาที่อยู่ด้านในโกดังก็ร่วงลงสู่พื้นทีละคน
“ใครวะ!”
พี่ตาวปาตะโกนส่งเสียงดังแล้วให้ลูกน้องยืนล้อมรอบคุณชายซูไว้
คุณชายซูหรี่ตาและใช้มีดสั้นจี้ที่คอของกู้หยุนหลัน
“ใคร! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นกูจะฆ่ามัน!”
ลูกน้องทุกคนในโกดังค่อยๆ ล้มลงกับพื้นจนหมด เหลือเพียงพี่ตาวปาและอีกไม่กี่คนที่ยืนล้มคุณชายซู
จนกระทั่งตอนนี้ คุณชายซูกับพี่ตาวปาและลูกน้องของเขายังไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ หรือแม้แต่เงาของศัตรู
ความกลัวในใจของคุณชายซูพุ่งทะยานขึ้น เขาไม่เคยเห็นอะไรที่แปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อน
“แมร้งเอ๊ย หลี่โม่ มึงเล่นเหลี่ยมกับกู! มึงเรียกคนมาด้วยใช่ไหม!”
คุณชายซูตะโกนร้อง!
“ผมไม่ได้เรียกใครมาด้วย”
หลี่โม่ปฏิเสธงุนงง แต่มีบางในใจเขาแล้ว
ฝีมือที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มีเพียงคนประเภทเดียวในโลกนี้เท่านั้นที่สามารถทำได้ นั่นก็คือเหล่าผู้พิทักษ์ของสำนักหลงเหมิน!
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกนี้ล้วนเป็นสาวกของสำนักหลงเหมิน และปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลังที่สุดเหล่านี้ยังต้องทำหน้าที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการปกป้องคนสำคัญของสำนักหลงเหมิน