บทที่ 221 ราคาของความเจ็บปวด

บทที่ 221 ราคาของความเจ็บปวด

หลี่โม่กับกู้หยุนหลันสบตากันด้วยความรักใคร่ จากนั้นทั้งสองก็ยิ้มให้กันด้วยความลึกซึ้ง

ทั้งคู่ต่างก็มองตาและรู้ใจซึ่งกันและกัน

ในช่วงเวลานี้ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ อีก เพียงแค่สบตากันก็มากกว่าคำพูดนับพันคำ

คุณชายซูเบิกตากว้างแล้วมองไปที่หลี่โม่กับกู้หยุนหลัน ในตอนนี้เขารู้สึกร่างกายอ่อนแอและไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพูดได้

ความกลัวยังฝังลึกอยู่ในใจของเขา มันแพร่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็วจนกล้ามเนื้อของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ทุกอย่างดูเหมือนอยู่ในความฝัน ก่อนหน้านี้เขายังเป็นเหมือนเทพพระเจ้าและในพริบตาเขาก็เหมือนตกอยู่ในขุมนรก

สถานการณ์มันพลิกผันอย่างรวดเร็ว เร็วเกินกว่าคุณชายซูจะรับได้ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ ๆ ก็มียอดฝีมือปรากฏตัวแบบนี้

เขาเตรียมการมาอย่างดีเพื่องานนี้ ความสำเร็จมันอยู่แค่เอื้อมแล้ว แต่ในพริบตาทุกอย่างมันกลับพลิกผันเป็น 180 องศา

คุณชายซูรับไม่ได้ เขาไม่สามารถยอมรับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้จริงๆ

คุณชายซูเริ่มกังวลกับสิ่งที่ทำกับหลี่โม่เมื่อครู่นี้ เขาทำร้ายหลี่โม่อย่างทารุณ แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นลูกไก่ในกำมือของคนอื่น แล้วหลี่โม่จะเอาคืนเขายังไง?

ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นในสมองของคุณชายซูอย่างไม่หยุด

สิ่งที่เราทำลงไปเมื่อครู่นี้มันเลวร้ายเกินไป หลี่โม่ต้องแก้แค้นเราเป็นสองเท่าแน่เลย แล้วเราจะถูกฆ่าไหม?

หรือว่า เราจะถูกทารุณก่อนจะถูกฆ่า?

ความหวาดกลัวเต็มไปในความคิดของคุณชายซู เสียงร้องไห้ค่อยๆ ดังขึ้นในลำคอของเขา

คุณชายซูมองหลี่โม่กับกู้หยุนหลันด้วยความหวาดกลัว และทั้งสองก็มองไปที่คุณชายซูด้วยเช่นกัน

รังเกียจ!

ในสายตาของกู้หยุนหลันมีแต่ความรังเกียจ คุณชายซูในขณะนี้ทำให้เธอน่าขยะแขยงอย่างที่สุด

“ผมจะจัดการกับมันให้สาสม คุณหันหน้าไปก่อนนะ เดี๋ยวคุณจะรับไม่ได้กับภาพที่เห็น”

หลี่โม่กระซิบพูดกับกู้หยุนหลัน

กู้หยุนหลันส่ายหัวแล้วพูดอย่างแน่วแน่ “ฉันต้องการเห็นมันถูกลงโทษตามที่สมควรได้รับ”

“ไม่ ไม่นะ ผม ผมจะชดใช้เงินให้”

คุณชายซูพูดอย่างตะกุกตะกัก เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพูดจาให้ชัดเจน

“มีเงินแล้วทำได้ทุกอย่างเหรอ? คุณคิดว่าเรื่องนี้ชดใช้ด้วยเงินได้ใช่ไหม?”

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

คุณชายซูถึงกับเงียบไป เพราะเรื่องแบบนี้ไม่สามารถชดใช้ด้วยเงินจริงๆ

“คุณ คุณบอกผมสิว่าคุณต้องการอะไร ผม ผมจะชดใช้คุณเอง”

คุณชายซูลองเปลี่ยนวิธีอื่นที่ไม่ใช่เงิน เผื่อจะสามารถตอบสนองความต้องการของหลี่โม่ได้

หลี่โม่หยิบมีดสั้นของคุณชายซูขึ้นมาแล้วจี้ปลายมีดไปที่ใบหน้าของคุณชายซู “ผมต้องการชีวิตสุนัขของคุณ”

“ไม่ ไม่นะ!”

คุณชายซูหวาดกลัวจนตัวสั่น คนเรามักจะเจอในสิ่งที่ตัวเองกลัว และเขาก็กลัวการสูญเสียชีวิตที่สุด

“ผม ผมเป็นหมา คุณปล่อยหมาตัวนี้ไปเถอะนะ ต่อไปผมจะเป็นหมาที่ดีให้กับคุณ”

คุณชายซูพูดด้วยความกลัว สายตาของเขากระวนกระวายและกังวลว่ามีดในมือของหลี่โม่จะสังหารเขาในตอนนี้

“เหอะๆ เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?”

หลี่โม่พูดอย่างดูถูก

คุณชายซูพยายามฝืนยิ้มแล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า “กลัว ผมกลัวแล้วครับ ได้โปรดไว้ชีวิตผมเถอะครับ ไว้ชีวิตหมาตัวนี้เถอะครับ ผมจะร้องเหมือนหมาให้คุณฟังก็ได้ครับ”