ตอนที่ 222
บทที่ 222 แผนการของซูเหวินปิน
October 22, 2026
บทที่ 222 แผนการของซูเหวินปิน
“พวกเขาเป็นเพื่อนๆ ที่มาช่วยเรา เป็นเพื่อนที่เรียนอยู่ในโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ ทุกคนก็เป็นยอดฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก”
แม้เหล่าผู้พิทักษ์ของสำนักหลงเหมินต่างก็พากันสับสนแต่ก็เออออตามหลี่โม่
“ใช่ครับ พวกเราเป็นเพื่อนกันในสมัยที่เรียนอยู่ในโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ครับ ในเมื่อพวกคุณปลอดภัยแล้วเราขอตัวก่อนนะครับ”
“พวกคุณรีบกลับไปดูอาการบาดเจ็บกันก่อนเถอะ ที่ผมมีน้ำมันนวดด้วยนะ สามารถรักษาอาการฟกช้ำได้ดีเลยล่ะ คุณเอาไปใช้ก่อนนะครับ”
ผู้พิทักษ์คนหนึ่งยัดน้ำมันนวดขวดหนึ่งใส่มือหลี่โม่แล้วส่งสายตาให้เขา จากนั้นหัวหน้าผู้พิทักษ์ก็จากไปพร้อมกับคนของเขาทั้งสี่คน
กู้หยุนหลันเอาน้ำมันนวดจากมือของหลี่โม่แล้วยิ้มพูด “เพื่อนคุณก็ดูน่าสนใจดีนะ แล้วที่คุณสามารถต่อสู้ได้ก็เพราะคุณเคยเรียนกังฟูใช่ไหม?”
“แน่นอนสิ ถ้าไม่เคยเรียนผมจะเก่งขนาดนี้ได้ไง พวกเราทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนในสมัยเรียนกังฟูในโรงเรียนกันหมด”
กู้หยุนหลันพยักหน้าเบาๆ และเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังสับสนอยู่
“กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะทายาให้ มันอาจจะเจ็บแสบหน่อยนะ”
หลี่โม่ถูกกู้หยุนหลันดึงออกจากโกดัง จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นรถแท็กซี่และตรงกลับไปที่บ้าน
เมื่อกลับไปถึงบ้าน หวังฟางกับกู้เจี้ยนหมินไม่ได้อยู่บ้าน กู้หยุนหลันผลักหลี่โม่กลับไปที่ห้องนอน
“รีบถอดเสื้อแล้วนอนลง”
“จะดีเหรอ นี่มันกลางวันแสก ๆ นะ”
“คุณโตขนาดนี้แล้วยังจะเขินอะไรอีก ฉันจะทายาให้ ไม่ได้จะกินคุณสักหน่อย เร็วเข้า”
กู้หยุนหลันมือเท้าสะเอวแกล้งทำหงุดหงิดแล้วยิ้มพูดกับหลี่โม่
จากนั้นหลี่โม่ก็ถอดเสื้อออกอย่างลังเล
หลังจากที่เขาถอดเสื้อออกกู้หยุนหลันก็ต้องตกใจกับรอยฟกช้ำบนตัวเขา เธอซาบซึ้งจนแอบหันไปด้านข้างเพื่อปาดน้ำตา
“ผมบอกแล้วไงว่ายังไม่ต้องถอดเสื้อ คุณเอายาให้ผมสิ เดี๋ยวผมจัดการเอง”
“อย่าดื้อ รอยช้ำมันอยู่บนหลังคุณนะ นอนนิ่งๆ เดี๋ยวฉันทาให้เอง”
กู้หยุนหลันรีบเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง จากนั้นเทน้ำมันนวดใส่มือแล้วค่อยๆ นวดให้กับหลี่โม่
“มันจะเจ็บหน่อยนะ คุณอดทนหน่อย”
กู้หยุนหลันพูดอย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องห่วงผมหรอก ตามสบายเลย”
ตอนที่ถูกทำร้ายหลี่โม่ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ เลย แค่นี้ไม่ได้ทำให้เขาถึงกับต้องร้องออกมาหรอก
ดวงตาของกู้หยุนหลันค่อยๆ อ่อนโยนและมือของเธอก็ค่อยๆ ถูที่รอยฟกช้ำบนหลังของหลี่โม่อย่างเบาๆ
......
ณ ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาลนานาชาติเมืองฮ่าน
คุณชายซูเพิ่งได้รับการผ่าตัดเสร็จและนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนเพลีย หลังการผ่าตัดทั้งแขนและขาของเขาถูกยึดด้วยแผ่นเหล็ก และเขาต้องนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเป็นเวลาหลายเดือน
เนื่องจากเสียเลือดมากเกินไป คุณชายซูจึงเสี่ยงที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง
แต่อย่างน้อยก็สามารถยื้อชีวิตอันบอบบางของเขาได้แล้ว ซึ่งเรื่องอื่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่อีก
“คุณหมอครับ อาการเขาเป็นยังไงบ้างครับ?”
ซูเหวินปินยืนอยู่ที่ประตูห้องผู้ป่วยแล้วถามด้วยสีหน้าเศร้าหมอง