ตอนที่ 223
บทที่ 223 สั่งสอนมันให้ดี
October 22, 2026
บทที่ 223 สั่งสอนมันให้ดี
กู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางกำลังกินข้าวอยู่ในร้านอาหาร เนื่องจากช่วงนี้ทั้งสองต่างก็มีเรื่องรบกวนใจ ดังนั้นจึงไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำอาหารกินเองที่บ้านและออกไปกินที่ร้านอาหารหน้าบ้าน
“เพราะไอ้เหลือหลี่โม่คนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะมันไปหาเรื่องคุณโอหยางเราคงไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก”
หวังฟางบ่นพึมพำด้วยความโมโห
“เอาเหอะน่า เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว ต่อให้คุณฆ่ามันตายก็เปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้หรอก เรามาคิดว่าจะแก้ไขปัญหายังไงจะดีกว่า”
กู้เจี้ยนหมินรู้สึกกังวลมาก เมื่อเห็นว่าตระกูลกู้กำลังจะล้มละลายและชีวิตในอนาคตต้องลำบากแน่นอน ดังนั้นเขาจึงต้องหาวิธีที่เอาตัวรอดให้ได้
จากนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากบริษัท กู้เจี้ยนหมินถอนหายใจดังๆ แล้วรับสายด้วยมือไม้สั่นเทา
“เสี่ยวอู๋เหรอ ว่าไง เกิดเรื่องที่บริษัทอีกแล้วใช่ไหม”
“เปล่าครับๆ บริษัทปกติดีทุกอย่างครับ แล้วก็ออร์เดอร์ทั้งหมดกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เราต้องรีบดำเนินการจัดส่งเลยครับ”
เมื่อเสี่ยวอู๋เห็นว่ากู้เจี้ยนหมินเข้าใจผิด เขาจึงรีบอธิบาย
“ห๊ะ? นายเข้าใจผิดหรือเปล่า คุณโอหยางปิดกั้นสัญญาของเราทุกอย่าง แล้วเราจะจัดส่งสินค้าอะไรอีก?”
“คุณยังไม่ทราบข่าวเหรอครับ? วันนี้คุณโอหยางเข้ามาขอขมาคุณหยุนหลันตั้งแต่เช้าเลยครับ ตอนนี้ออเดอร์ทุกอย่างของบริษัทกลับอยู่สภาพเดิมแล้วครับ แถมยังมีออเดอร์ใหม่เพิ่มเข้ามาด้วย แต่ตอนที่คุณหยุนหลันออกจากบริษัทเธอไม่ได้หยิบของฝากจากคุณโอหยางไปด้วยครับ เป็นของมีค่าเพรียบเลยครับ ผมกลัวมันหายก็เลยติดต่อท่านทั้งสองก่อน ผมว่าจะส่งของเข้าไปให้ที่บ้านครับ”
กู้เจี้ยนหมินตกตะลึงอย่างที่สุด สิ่งที่เสี่ยวอู๋พูดนั้นมันเกินคาดจริงๆ
“นายหมายถึงคุณโอหยางมาขอโทษหยุนหลัน? แล้วบริษัทก็กลับมาเป็นปกติแล้ว?”
กู้เจี้ยนหมินถามซ้ำๆ เพื่อให้มั่นใจว่าเขาไม่ได้อยู่ในความฝัน
“ใช่ครับ ท่านอยู่บ้านไหมครับ ผมจะส่งของไปให้ เป็นของมีค่าราคาหลายแสนหยวนเลยนะครับ ถ้าหายผมคงไม่มีปัญญาชดใช้หรอกครับ”
เสี่ยวอู๋รู้สึกกังวลมาก ของฝากจากโอหยางจงเฉิงนั้นมีมูลค่ามากกว่าล้านหยวนด้วยซ้ำ ซึ่งเสี่ยวอู๋เป็นแค่พนักงานในบริษัท ถ้าของหายชิ้นสองชิ้นเขาคงต้องทำงานชดใช้เป็นเวลาหลายปีเลย
“อยู่ ๆ เราอยู่บ้าน ส่งมาเลย”
กู้เจี้ยนหมินวางสายด้วยสีหน้างุนงง จากนั้นหวังฟางก็ถามเขาด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น แก้ไขปัญหาได้แล้วเหรอ? ‘’
“ใช่ เรารีบกลับบ้านไปถามหยุนหลันกันก่อนดีกว่า ทำไมไม่บอกอะไรพวกเราสักคำเลย”
กู้เจี้ยนหมินต้องการรู้ความจริง เขาจึงไม่สนใจอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า จากนั้นรีบเช็กบิลแล้วกลับบ้านพร้อมกับหวังฟางทันที
หลังจากกลับไปถึงบ้านกู้เจี้ยนหมินก็ตรงเข้าไปหากู้หยุนหลันที่ห้องนอนของเธอ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นกู้หยุนหลันกำลังนวดยาให้กับหลี่โม่อยู่
และเมื่อสังเกตกู้หยุนหลันเขาก็เห็นสีหน้าของเธอซีดเซียว กู้เจี้ยนหมินจึงถามอย่างประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น? ถูกใครทำร้ายมาหรือเปล่า?”
“คุณพ่อ คุณแม่ กลับมาแล้วเหรอคะ หนูถูกลักพาตัวค่ะ แล้วหลี่โม่เขาก็......”
“ลักพาตัว? ให้ตายเถอะ ลูกเป็นอะไรไหม? แล้วยังอยู่บ้านทำไมกัน รีบไปหาหมอสิ ช้ำในรึเปล่าก็ไม่รู้ อย่ารอช้าอีกเลย รีบไปเดี๋ยวนี้”
กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างประหม่า จากนั้นก็เรียกกู้หยุนหลันให้ออกไปทันที
“พ่อใจเย็นๆ ก่อน หลี่โม่บาดเจ็บอยู่นะ เขาถูกพวกนั้นรุมทำร้ายเพื่อช่วยหนู”
กู้หยุนหลันพูดอย่างเป็นห่วง
“ก็สมควรแล้วไง ถ้าไม่หาเรื่องแล้วจะโดนทำร้ายได้ไงล่ะ คงเป็นเพราะมันอีกแล้วล่ะสิที่ทำให้ลูกต้องถูกลักพาตัว”
หวังฟางพูดอย่างใจดำ