บทที่ 240 ถ้าเขามอบของขวัญได้? ผมจะกินอุจจาระ!

บทที่ 240 ถ้าเขามอบของขวัญได้? ผมจะกินอุจจาระ!

“คุณหลี่?”

คุณปู่หวังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พยายามนึกถึงคนใหญ่คนโตแซ่หลี่ที่ตนเองรู้จัก

แต่ว่านึกไปนึกมา คุณปู่หวังก็นึกไม่ออกว่ามีคนใหญ่คนโตแซ่หลี่ที่ตนเองรู้จัก

ของขวัญวันเกิดที่มีมูลค่าเช่นนี้ ถ้าไม่มีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้านไม่มีปัญญาให้แน่นอน มีคนร่ำรวยเพียงไม่กี่คน ที่สามารถมอบของขวัญวันเกิดที่หรูหราเช่นนี้ได้

หวังจินซาน หวังจินไห่และคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน ครุ่นคิดถึงเพื่อนที่ทำธุรกิจร่วมกัน แต่ก็ไม่มีคนใหญ่คนโตที่แซ่หลี่เลย

แต่ว่าของขวัญที่ล้ำค่าเหล่านี้ได้ถูกวางอยู่ตรงหน้า หวังจินซานและคนอื่น ๆรู้สึกสับสน คิดว่าอาจจะมีคนส่งมาผิดที่?

แต่ว่างานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่หวังไม่ได้จัดที่โรงแรม แต่จัดอยู่ในบ้านตนเอง และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งผิด

แขกจึงเริ่มกระซิบกัน เพื่อค้นหาว่าใครคือผู้ให้ของขวัญเหล่านี้

“คุณจ้าว คุณรู้จักคนมากมาย คุณรู้หรือไม่ว่าคุณหลี่ที่ส่งมอบของขวัญวันเกิดพวกนี้คือใคร?”

“คิดไม่ออก แขกที่มาในวันนี้ ส่วนใหญ่ผมรู้จักเกือบหมด ไม่มีคนที่แซ่หลี่ และไม่เคยได้ยินว่าในเมืองห้านเฉิงมีคนร่ำรวยที่แซ่หลี่ ผู้ให้ของขวัญคนนี้ลึกลับมาก”

“อยู่ดี ๆใครจะส่งของขวัญที่มีมูลค่ามากเช่นนี้ได้ เป็นไปได้ไหมที่มีคนอยากจะขอร้องตระกูลหวัง? แต่มันก็ไม่สมเหตุสมผล”

แขกต่างถกกัน ทุกคนนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าคนที่ให้ของขวัญเป็นใครกันแน่

คุณปู่หวังถอนหายใจเบา ๆ ใช้สองมือประสานกันที่แสดงถึงการคารวะ แล้วกล่าวว่า “ขอให้แขกที่ให้ของขวัญมาแสดงตัวด้วย”

ห้องโถงและนอกห้องโถงเงียบไม่มีเสียง ไม่มีใครตอบกลับคุณปู่หวัง ในท้ายที่สุดคุณปู่หวังก็นั่งลงด้วยความจำใจ

หวังจงเหิงเห็นหลี่โมโดยความบังเอิญ เขากลอกลูกตา แล้วกล่าวถากถางว่า “หลี่โม่ คุณก็แซ่หลี่ด้วย หรือว่าคุณเป็นคนมอบของขวัญวันเกิดที่หรูหรานี้? ”

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่หลี่โม่

กู้หยุนหลันก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นึกถึงสิ่งที่เขาพูดกับตัวเองเมื่อสักครู่

หรือว่าเป็นเขาจริง ๆ?

“ฮ่า ๆ ๆ”

หวังจงเฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “เศษสวะอย่างหลี่โม่ กับคุณหลี่ที่ส่งของขวัญมา ต่างกันฟ้ากับเหว ถ้าเขาสามารถให้ของขวัญที่หรูหราเช่นนี้ได้ ฉันจะกินอุจจาระทันที!”

“ไอ้เศษสวะเป็นคนที่เก็บความลับไม่อยู่ ถ้าหากมันสามารถมอบของขวัญที่หรูหราเช่นนี้ได้ เกรงว่าตอนนี้มันคงจะป่าวประกาศไปทั่วแล้ว มีหรือจะหุบปากเงียบเช่นนี้”

โจวชุ่ยหัวกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น

หานจื้อเต๋อส่ายศีรษะอย่างเหยียดหยาม “ไอ้เศษสวะมันมีค่าครองชีพเดือนล่ะไม่กี่ร้อย และเงินนี้หยุนหลันเป็นคนให้ มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเตรียมของขวัญวันเกิดที่มีมูลค่าเช่นนี้ได้ ถึงแม้ว่าเขาจะขายหัวใจ ตับ ม้าม ปอด และไตมันก็ไม่พอ”

กู้หยุนหลันถอนหายใจ มองไปที่หลี่โม่อย่างเงียบ ๆ เห็นหลี่โม่สงบ เหมือนกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดเหล่านี้ ทำให้ใจของเธอสงบลงเล็กน้อย

หวังเหมยหัวเราะเยาะ แล้วกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “ถ้าเศษสวะสามารถมอบของขวัญแค่เพียงหนึ่งชิ้นในนั้นได้ ก็สามารถทำให้คุณปู่หวังดีใจแล้ว น่าเสียดายที่เศษสวะเป็นขยะที่เกาะเมียกิน ไม่สามารถมอบของขวัญอะไรได้ ดังนั้นจึงเป็นเต่าหัวหดหลบอยู่ที่ซอกมุม”