บทที่ 291 เป็นคนรับใช้ทั้งครอบครัว

กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกหดหู่ใจไปชั่วขณะ ต่อท่าทีของซูเม่าเหวินที่ได้แสดงทุกอย่างออกมา

แต่ก้มหัวให้กับหลี่โม่ เพื่อขอร้องหลี่โม่ กู้เจี้ยนกั๋วไม่สามารถทำได้จริงๆ

แววตาของกู้เจี้ยนกั๋วมองไปยังกู้หยุนหลัน: “หยุนหลัน คุณก็เป็นคนของตระกูลกู้คนหนึ่ง เวลานี้คุณต้องพูดอะไรบ้างจึงจะถูกต้อง”

“ฉันฟังหลี่โม่”

กู้หยุนหลันดึงมือของหลี่โม่แล้วพูด

“ หลี่โม่เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านคุณ เขาจะต้องฟังคุณ”

กู้เจี้ยนกั๋วพยายามพูดอธิบาย

“แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่ ฉันไม่สามารถตัดสินใจแทนหลี่โม่ได้”

หากเป็นเมื่อก่อนกู้หยุนหลันจะต้องช่วยเหลือตระกูลกู้โดยไม่มีเงื่อนไข แต่หลังผ่านอุปสรรคมามากมาย ได้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของ บรรดาญาติๆ ในตระกูลกู้ จิตใจของกู้หยุนหลันได้เยือกเย็นลง

จะทำอย่างไรกู้หยุนหลันไม่ยอมที่จะคิดต่อเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก เพียงแค่หลี่โม่ชอบก็พอแล้ว

กู้เจี้ยนกั๋วมองไปทางหลี่โม่ด้วยสีหน้าอ้อนวอน ภายในใจรู้สึกสับสนมาโดยตลอด

หลี่โม่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ให้ความสนใจต่อความคิดภายในและการแสดงออกของกู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนกั๋วจะเป็นอย่างไร สำหรับหลี่โม่แล้วไม่ใช่เรื่องสำคัญ

แต่มองจากสถานะของกู้หยุนหลันแล้ว หลี่โม่ไม่ยอมปล่อยให้ตระกูลกู้ล่มสลายลง

“เจ้าบ้านตระกูลซู”

“ไม่กล้ารับ คุณหลี่เรียกฉันว่าเสี่ยวซูก็ได้แล้ว หรือเรียกฉันว่าเม่าเหวิน”

ซูเม่าเหวินพูดด้วยน้าเสียงถ่อมตัวอย่างมาก

ความจริงแล้วคนเก่งอย่างซูเม่าเหวินควรจะใช้ชีวิตสุขสบายหรูหรา ในขณะนี้ถ่อมตัวราวกับเป็นฝุ่นผงตามพื้นดิน เป็นการถ่อมตัวอย่างที่สุดแล้วจริง ๆ

สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลกู้ เมื่อเทียบกับแรงกดดันของตระกูลซูแล้วก็ไม่ได้หนักหนาอะไร ซูเม่าเหวินคิดถึงตระกูลซูของตัวเอง เป็นบุคลิกที่ถูกหลี่โม่ทำลาย เหมือนเป็นการทุบกระดูกทั้งร่างกายประมาณนั้น

กู้เจี้ยนกั๋วกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ถึงแม้ว่าจะตกใจอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นความถ่อมตัวของซูเม่าเหวินอย่างนั้นแล้ว ยังคงทำให้กู้เจี้ยนกั๋วตกใจมากขึ้นไปอีก

“คุณอายุปูนนี้แล้ว ผมเรียกคุณว่าเหล่าซูจะดีกว่า”

หลี่โม่ยิ้มแล้วพูดว่า: “ธนาคารได้ระงับเงินกู้ให้กับตระกูลกู้ คุณไปจัดการเรื่องนี้”

ได้ยินคำสั่งของหลี่โม่กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกดีใจยิ่ง อิ่มเอมในใจคิดว่าในที่สุดก็ไม่ต้องก้มหัวให้กับหลี่โม่

“โอเคครับ คุณหลี่ ผมจะประสานงานกับคนของธนาคารทันที”

ซูเม่าเหวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ต่อสายโทรศัพท์มือถือออกไปหลายสาย ไม่นานโทรศัพท์มือถือของกู้เจี้ยนกั๋วมีเสียงดังขึ้น

กู้เจี้ยนกั๋วรับสายพูดไปสองประโยค ยังมีอีกสายหนึ่งโทรเข้ามา

รับสายหนึ่งต่ออีกสายหนึ่ง มีสายเข้ามาติด ๆกัน กู้เจี้ยนกั๋วแย้มยิ้มออกมาราวกับดอกไม้บาน เป็นพนักงานระดับสูงของธนาคารโทรมาเพื่อขอโทษ

ไม่เพียงแค่ขอโทษ และยังเพิ่มวงเงินเครดิตให้กับตระกูลกู้อีก แน่นอนว่านี่เป็นข่าวดีมากสำหรับสถานะการเงินที่ตึงเครียดของตระกูลกู้

หลี่โม่มองเห็นกู้เจี้ยนกั๋วกำลังอยู่ในความดีใจ ดึงมือกู้หยุนหลันเบา ๆแล้วเดินออกไปข้างนอก ด้วยท่าทางเหมือนดั่งจอมยุทธช่วยคนตกยากและจากไปโดยไม่บอกชื่อเสียงเรียงนาม

กู้เจี้ยนกั๋วที่เพิ่งรับโทรศัพท์จึงไม่ได้สังเกตเห็นหลี่โม่เดินจากไป และซูเหวินปินรีบเดินตามหลี่โม่ออกไปอย่างรวดเร็ว

“คุณหลี่ ท่านต้องการให้ผมทำอะไรอีกหรือไม่ ตระกูลซูของพวกเราแสดงความขอโทษอย่างจริงใจแน่นอน คราวหลังหากคุณหลี่มีอะไรให้ตระกูลซูของพวกเรารับใช้ ก็เอ่ยปากได้ตลอดเวลา”

หลี่โม่พูดตอบเบา ๆว่า: “คุณกลับไปอบรมลูกของคุณให้ดี ๆ ยังมีซูเหวินปินคนนั้น หลังจากนี้ผมไม่อยากพบพวกเขาอีก”

“คุณหลี่วางใจได้ ผมได้ซื้อตั๋วเครื่องบินให้พวกเขาเดินทางออกนอกประเทศไปแล้ว และไม่ได้ส่งพวกเขาไปสถานที่ดีนัก ส่งพวกเขาไปทำนาที่แอฟริกาแล้ว”

ซูเม่าเหวินพูดจบ แล้วมองไปทางหลี่โม่อย่างระมัดระวัง เหมือนกับรอการพิพากษาขั้นสุดท้าย

“อย่างนั้น คุณก็กลับไปรอก่อนเถอะ”