บทที่ 292 ก่อนพายุฝน

เมืองจินไห่ ในห้องผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาล

เฝิงจื่อฉายและคนอื่นๆ กลับถึงจินไห่ก็ถูกนำตัวส่งไปห้องผู้ป่วยพิเศษในโรงพยาบาลทันที

จางจงหยางนั่งอยู่บนรถเข็น ให้ลูกน้องเข็นรถเข็นเข้าไปในห้องผู้ป่วยพิเศษ

มองดูสภาพที่ย่ำแย่ของเฝิงจื่อฉายและคนอื่นๆ สายตาของจางจงหยางมองตรงไป นึกไม่ออกว่าเฝิงจื่อฉายและคนอื่นๆ ถูกจัดการจนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

“พวกคุณเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้”

หยาดน้ำตาของเฝิงจื่อฉายไหลพรากออกมา เมื่อพบกับจางจงหยางเหมือนดังพบกับญาติสนิทคนหนึ่ง

“ฮื่อฮื่อฮื่อ”

เสียงร้องของเฝิงจื่อฉาย เป็นเวลานานจึงจะทำให้อารมณ์ความรู้สึกตื่นเต้นสงบลงได้: “เฮียหยาง พวกเราล้มเหลว ถูกทุบตีกลับมาอย่างอนาถ”

“ฉันดูออกแล้ว พวกคุณทำไมจึงถูกทุบตีในสภาพอย่างนี้ หรือว่าเป็นฉู่จงเทียนเป็นคนทำ?”

จางจงหยางขมวดคิ้วด้วยความฉงน

รู้สึกผิดหวัง ทำให้ภายในใจของจางจงหยางโกรธแค้นเยี่ยงสัตว์ป่า อยากจะไปที่เมืองฮ่านเพื่อลบล้างความอับอาย

“ไม่ใช่ พวกเรายังไม่ทันได้เจอฉู่จงเทียนสุนัขเฒ่าตัวนั้น เดิมทีทุกอย่างก็เรียบร้อยดี แต่ว่าแต่หลังจากนั้น......”

ตอนที่คิดถึงซูเม่าเหวิน ฝิงจื่อฉายก็รู้สึกตื่นเต้น ตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออก

“จากนั้นเกิดอะไรขึ้น!”

จางจงหยางถามด้วยความร้อนรน

“หลังจากเจ้าบ้านตระกูลซูเมืองเอกก็มาถึง เจ้าบ้านตระกูลซูยอมรับผิดต่อหลี่โม่ไอ้สวะคนนั้น ไอ้สวะคนนั้นให้เจ้าบ้านตระกูลซูกลิ้งเข้าไป เจ้าบ้านตระกูลซูก็กลิ้งเข้าไปจริง ๆด้วย!”

“หา?”

จางจงหยางเปล่งเสียงออกมาด้วยความสงสัย แม้จะเป็นเพียงแค่พยางค์เดียว แต่จางจงหยางเปล่งเสียงได้ถึงสิบแปดเสียงเลยทีเดียวเชียว

จางจงหยางเปล่งเสียงในใจออกมาได้ขนาดนี้ เป็นเพราะเจ้าบ้านตระกูลซูกลิ้งเข้าไปพบกับหลี่โม่ และกลิ้งเข้าไปสิบแปดรอบ

หลี่โม่และ เจ้าบ้านตระกูลซูทั้งสองคนนี้ไม่ได้มีชีวิตที่เกี่ยวข้องกันเลย!

ไอ้สวะคนนั้นทำไมถึงให้เจ้าบ้านตระกูลซูกลิ้งไปพบ!

คงไม่ใช่เป็นเจ้าบ้านตระกูลซูไปเหยียบเท้าไอ้สวะคนนั้นนะ!

จางจงหยางยังมึนงงอยู่บ้าง ใช้เวลาพักใหญ่ถึงจะเรียกสติกลับมา พูดด้วยสีหน้าที่ถมึงทึงว่า: “เล่าต่อไป เล่าให้ละเอียด”

“จากนั้นเจ้าบ้านตระกูลซูก็เป็นคนจัดการกับพวกเราเอง พวกเราถูกบังคับให้คุกเข่าและก้มหัวคำนับ จากนั้นหลี่โม่ให้พวกเรากลิ้ง ก็คือการกลิ้งแบบม้วนลงไปแบบนั้น พวกเรากลิ้งจากชั้นบนลงมาข้างล่าง ตอนที่กลิ้งลงจากบันได อีกนิดเดียวฉันก็ถูกกระแทกเกือบจะตาย”

เฝิงจื่อฉายยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บใจ อดไม่ได้ที่จะร้องไห้โฮออกมาอยู่พักใหญ่

จางจงหยางไม่ได้สนใจเฝิงจื่อฉายที่กำลังร้องไห้ ใช้เอานิ้วมือเคาะไปตรงที่วางแขนรถเข็น ครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ของหลี่โม่และเจ้าบ้านตระกูลซู

การครุ่นคิดนั้นยังไม่มีผลใด ๆ ในที่สุดจางจงหยางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรออกไปยังโทรศัพท์มือถือของฉู่ฉาวฟา

“เฮียฟา ฉันมีเรื่องที่อยากจะขอคำแนะนำจากท่าน”

น้ำเสียงของจางจงหยางแสดงถึงความเคารพนับถืออย่างมาก

ฉู่ฉาวฟากำลังเล่นเกมทายมือที่โอบล้อมไปด้วยสาวสวย ได้ยินเสียงของจางจงหยาง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นขึงขังขึ้นในทันที

เฮียหลงล้มเหลว ก็ทำให้ฉู่ฉาวฟาได้รับความสูญเสีย หากไม่ใช่เพราะการร่วมมือกับจางจงหยางเพื่อขยายอิทธิพล และเพิ่มสิทธิในการออกเสียงระหว่างลูกพี่ใหญ่ของเมืองเอก ฉู่ฉาวฟาในใจอยากจะฆ่าจางจงหยางมาโดยตลอดอยู่แล้ว

“มีอะไรก็พูดออกมา อย่าพูดเจี๊ยวจ๊าวราวกับพวกผู้หญิง”