บทที่ 293 เพื่อคุณค่าของความรู้สึก

หลี่โม่และกู้หยุนหลันกลับมาถึงบ้าน มีเสียงพูดคุยอย่างมีชีวิตชีวาดังออกมาจากห้องรับแขก ชัดเจนว่ามีแขกมาเยือนที่บ้าน

ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องรับแขก พบว่าหวังฟางคุยกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอย่างมีความสุข

“หยุนหลันมานี่เร็ว นี่คือคุณน้าเหอของเธอ เคยอุ้มเธอตอนเธอคุณยังเด็ก ๆ”

หวังฟางแนะนำหญิงวัยกลางคนให้กู้หยุนหลันรู้จักอย่างอบอุ่น โดยไม่ได้สนใจหลี่โม่ที่อยู่ข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย

เหอซูฟางเป็นชื่อของคุณน้าเหอ ตั้งแต่หัวจรดเท้าสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่เป็นแบรนด์แนมต่างประเทศที่มีราคาแพง บนนิ้วสวมแหวนทับทิมเม็ดโต ข้อมือยังมีนาฬิกาสุดหรูแบรนด์วาเชอรอง คองสตองแตง

เหอซูฟางที่สวมใส่เครื่องประดับมูลค่าสูงทั้งตัว เคยเป็นเพื่อนร่วมงานของหวังฟาง หลายปีก่อนทางครอบครัวของเหอซูฟางออกจากเมืองฮ่านไปอยู่อาศัยในต่างประเทศ สืบทอดกิจการส่วนหนึ่งของตระกูลในต่างประเทศ

ในตอนนี้เหอซูฟางดูแลขยายกิจการธุรกิจของตระกูลยิ่งใหญ่ขึ้น มีธุรกิจมากมายที่มอบให้ลูกชายอย่างซีเหมินจื้อเผิง

แต่แม้ว่าซีเหมินจื้อเผิงจะดูแลบริษัทได้อย่างดี แต่การแต่งงานกลับไม่ราบรื่นมาหลายครั้ง ทำให้ภายในใจของเหอซูฟางเป็นกังวลอย่างมาก ครั้งหนึ่งเหอซูฟางมีโอกาสพบรูปถ่ายของกู้หยุนหลันโดยบังเอิญ ในใจจึงเกิดความคิดที่จะจับคู่ลูกของตนกับกู้หยุนหลัน

หลังจากได้สอบถามถึงสถานการณ์ของกู้หยุนหลันแล้ว ในที่สุดเหอซูฟางก็ได้ตัดสินใจ พาลูกชายนั่งเครื่องบินเช่าเหมาลำเดินทางกลับมาที่เมืองฮ่าน เพื่อให้ซีเหมินจื้อเผิงและกู้หยุนหลันได้พบเจอและพูดคุยกัน

วันนี้เหอซูฟางเข้ามาเยี่ยมเป็นครั้งแรก แต่ไม่ได้พาลูกชายมาด้วยกัน หลักสำคัญมาเพื่อพบกับหวังฟาง ดูท่าทีของหวังฟางว่าเป็นอย่างไร

หลังจากหวังฟางได้ฟังแล้วดีใจมาก แสดงท่าทีเห็นด้วยซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามารถให้กู้หยุนหลันและซีเหมินจื้อเผิงอยู่ด้วยกันได้ หวังฟางคิดว่าสำหรับเรื่องนี้แล้วกู้หยุนหลันน่าจะมีชีวิตที่มีความสุขไปตลอด

ใบหน้าของเหอซูฟางเต็มไปด้วยความดีใจ มองดูกู้หยุนหลัน: “ดีมาก ๆ ลูกสาวของคุณยิ่งโตยิ่งสวย อีกทั้งมองดูใบหน้ามีลักษณะโหงวเฮ้งที่มั่งคั่ง ช่างเหมาะสมกับลูกชายของฉัน”

หวังฟางยิ้มกริ่มขึ้นมา: “หยุนหลันรีบมาเป็นเพื่อนคุยกับคุณน้าเหอสิ”

จากนั้นหวังฟางมองไปทางหลี่โม่ จู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองว่า: “ไอ้สวะ ยังไม่รีบไสหัวออกไปจากห้องอีก นี่จะรอให้แขกมองว่าบ้านของพวกเราเป็นตัวตลกใช่ไหม!”

เหอซูฟางจึงมองไปทางหลี่โม่ ใบหน้ามีรอยยิ้มที่แสดงถึงการดูถูก: “น้องหวังฟาง นี่ก็คือลูกเขยสวะที่เกาะผู้หญิงกินคนนั้นของคุณใช่มั้ย? ไม่เหมาะสมกับหยุนหลันของตระกูลคุณแม้แต่น้อย แบบนี้ไอ้สวะนี่ควรออกไปจากตระกูลนี้ตั้งนานแล้ว ให้เขาหย่ากับหยุนหลันให้เร็วที่สุด ฉันจะจ่ายเงินชดเชยให้กับเขาเป็นจำนวนสองล้านเหรียญ ซึ่งเพียงพอที่จะให้เขากลับไปใช้ชีวิตที่เหลือ อย่างสุขสบายในบ้านเกิดแล้ว”

“สองล้านเหรียญ?”

หวังฟางชูสองนิ้วขึ้นมา คิดอยากจะพูดกับเธอเอาสองล้านเหรียญให้กับฉัน ฉันจะรีบไล่เขาออกไปในทันที

แต่เมื่อนึกถึงหน้าตาของตัวเองแล้ว หวังฟางใช้ความอดทน เก็บคำพูดเหล่านั้นไว้ในใจ หากหลังจากนี้ กู้หยุนหลันได้อยู่กับซีเหมินจื้อเผิงแล้วจริง ๆ จะเอาเงินสักเท่าไหร่ก็ย่อมได้

“ไอ้สวะได้ยินหรือยัง เพียงแค่แกกับหยุนหลันหย่าขาดกัน ก็จะได้เงินสองล้านเหรียญทันที พรุ่งนี้รีบไปจัดการเรื่องการหย่ากับหยุนหลันให้เร็วที่สุด”

หวังฟางตะคอกใส่ด้วยสีหน้าขึงขัง

“คุณแม่ อย่าพูดมั่ว ๆ”

กู้หยุนหลันพูดตำหนิไปประโยคหนึ่ง ผลักตัวหลี่โม่เบา ๆ กระซิบที่ข้างหูหลี่โม่ว่า: “คุณกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน ฉันรับมือคุณ

น้าเหอได้สบาย”

หลี่โม่พยักหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ เดินกลับไปที่ห้องเงียบ ๆ

หวังฟางรีบเดินไปหากู้หยุนหลันแล้วพูดว่า: “เธอมันเด็กโง่ คราวนี้อย่าทำเรื่องโง่ ๆอีก ตระกูลคุณน้าเหอของเธอมีกิจการใหญ่โตอยู่ในต่างประเทศ รายรับทั้งหมด เป็นเงินดอลลาร์สหรัฐ ลูกชายของเค้าซีเหมินจื้อเผิงก็ยิ่งเก่งมาก ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจ”

“คุณแม่......” กู้หยุนหลันบ่นพึมพำ

“เก็บคำพูดที่เธออยากพูดออกมาเหล่านั้นเสียเถอะ! เธอกล้าพูดเรื่องที่จะไม่ยอมหย่าขาดกับหลี่โม่แล้วละก็ วันนี้แม่ของเธอก็จะโขกหัวตายต่อหน้าเธอตอนนี้แหละ ทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอนั้นได้ชื่อว่าเป็นลูกอกตัญญู”