บทที่ 349 ผู้แข็งแกร่งแท้จริง

ขณะนี้ทุกคนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้ว่าอู๋ผิงผิงและคนอื่น ๆ จะไม่เข้าใจเส้นเลือดคิงคอง แต่พวกเขาก็เข้าใจได้ว่าจอห์นไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

“หลี่โม่โตมากับการกินอะไร? กระแสลมตอนที่หมัดปะทะกับฝ่ามือเหมือนกับเสียงของระเบิด ทำให้ฉันกลัวแทบตาย”

“ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ในตำนานอย่างแน่นอน ปกติน่าจะเป็นคนที่ถ่อมตน และไม่ทำร้ายคนอื่น ดังนั้นถึงถูกคนลือว่าเป็นคนไร้ประโยชน์”

“ตามทักษะฝีมือของเขา ถ้าเขาลงมือจริง ๆ ก็สามารถฆ่าคนได้อย่างง่ายดาย ไม่รู้ว่าคนที่บอกว่าหลี่โม่เป็นคนไร้ประโยชน์จะเคยถูกเขาเล่นงานมาก่อนหรือเปล่า”

เพื่อนร่วมรุ่นของกู้หยุนหลันกระซิบถกเถียงกัน ทุกคนรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน และเสียใจที่มางานเลี้ยงรุ่นคราวนี้

นี่เป็นงานเลี้ยงรุ่นที่อันตรายที่สุดในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน บางทีดีไม่ดีอาจจะถูกฆ่าตายที่นี่

อู๋ผิงผิงหดคอ พยายามซ่อนตัวอยู่หลังเพื่อนผู้ชายสองสามคน เมื่อคิดถึงเรื่องที่ตนเองเยาะเย้ยหลี่โม่ก่อนหน้านั้น ทำให้อู๋ผิงผิงรู้สึกเหน็บหนาว เธอวิตกกังวลว่าอีกสักครู่หลี่โม่จะหาเรื่องตนเอง

กู้หยุนหลันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงอะไรออกมา ภาพความสงสัยก่อนหน้านั้นเกี่ยวกับฐานะตัวตนของหลี่โม่ปรากฏอยู่ในสมองของเธอ เธอรู้สึกว่าหลี่โม่กำลังปิดปังอะไรตนเองอยู่

แต่อะไรก็ตามที่หลี่โม่ปกปิดไว้ กู้หยุนหลันไม่คิดที่จะถามอีกต่อไป เพราะกู้หยุนหลันไว้วางใจหลี่โม่ รู้สึกว่าที่หลี่โม่ไม่บอกฐานะตัวตนให้เธอรู้ เขาคงมีความจำเป็นอะไรบางอย่าง

เส้นสีแดงเล็ก ๆในรูม่านตาของจางเจียต้องค่อย ๆขยายออก และผลของการดัดแปลงพันธุกรรมก็เริ่มปรากฏขึ้น พลังที่ไร้ขอบเขตและการไหลเวียนเลือดของจางเจียต้องรวมตัวกัน เพื่อสร้างกระแสเลือดที่พลุ่งพล่าน

เส้นขนตั้งตรงขึ้นเหมือนเหล็ก และผมของจางเจียต้องก็ตั้งตรง มองดูแล้วเหมือนซูเปอร์ไซย่าในการ์ตูน

“จอห์น จับตัวมันไว้!”

จางเจียต้องกล่าวอย่างเฉียบขาด

หลี่โม่ขยับและสะบัดข้อมือ ใช้พลังที่อ่อนโยนพาตัวกู้หยุนหลันบินขึ้นด้วยพลังที่ชำนาญ จากนั้นส่งตัวกู้หยุนหลันไปที่มุมกำแพงที่ห่างออกไปสิบเมตร

“จะเข้ามาพร้อมกันทั้งสองคนใช่ไหม? งั้นผมจะคอยดูความสามารถของพวกแก”

หลี่โม่หันหลังและถอยห่างออกไปไม่กี่ก้าว ตอนนี้ตำแหน่งที่พวกเขาสามคนยืนกลายเป็นสามเหลี่ยม

รูม่านตาของจางเจียต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ราวกับว่าถูกปีศาจร้ายเข้าสิง

จอห์นใช้สองมือทุบหน้าอกตนเองอย่างรุนแรงสองครั้ง และส่งเสียงคำรามด้วยความโมโห

เมื่อสักครู่ที่หลี่โม่รับหมัดการจู่โจมของเขาได้ ทำให้จอห์นรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก เวลานี้เขาอยากจะต่อยหลี่โม่ให้ล้มลงบนพื้นแล้วบดขยี้

หลี่โม่กระดิกนิ้วให้ทั้งสองคนเป็นเชิงเรียก มีรอยยิ้มที่เย้ยหยันอยู่บนใบหน้า

“เหี้ย ฉันชื่อจอห์นแห่งตระกูลคิงคอง! จำชื่อฉันไว้ ฉันจะทำให้แกกลายเป็นเป็นศพ!”

จอห์นส่งเสียงคำราม ตวัดแขนที่แข็งแรง และพุ่งเข้าหาหลี่โม่

เขาตวัดหมัดทั้งคู่ไปมาในอากาศอย่างต่อเนื่อง อากาศที่ปะทุก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง อากาศที่อยู่ด้านหน้าของจอห์น ถูกหมัดของจอห์นอัด ในที่สุดก็อัดเป็นอากาศที่มีความหนาแน่นสูง

อากาศที่มีความหนาแน่นสูงถ้าระเบิดออกจะมีพลังงานรุนแรงมาก จอห์นเตรียมที่จะใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย ทำให้หลี่โม่ตายภายใต้หมัด

จางเจียต้องใช้ความคล่องตัวเบี่ยงไปทางด้านข้างของหลี่โม่ เหมือนเสือดาวที่รอเวลาที่ดีที่สุดในการล่าเหยื่อ หรี่ตาเพื่อสังเกตหลี่โม่ เตรียมหาโอกาสที่จะพุ่งไปข้างหน้า และโจมตีหลี่โม่ให้ถึงแก่ชีวิต

หลี่โม่ยืนนิ่งไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตสถานการณ์โดยรอบเลย

แต่ข้างหลังหลี่โม่เปล่งประกายพลังที่หนักแน่นราวกับเขาไท่ซาน ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าหลี่โม่หนักแน่นมั่นคงเหมือนภูเขา

“ตายเสียเถอะ! ไอ้คนไร้ประโยชน์!”

หมัดของจอห์นที่อัดอากาศที่หนาแน่นพุ่งไปที่หลี่โม่ อากาศที่อัดแน่นนั้นไม่สามารถมองเห็นได้ แต่จอห์นสามารถรับรู้ได้

รู้สึกได้ถึงการอัดอากาศที่หนาแน่นสูง จอห์นรู้ว่ามวลของอากาศอัดแน่นนี้จะระเบิดเมื่อชนกับร่างของหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มจางๆ ยื่นนิ้วออกแล้วแตะเบาๆ ดูเหมือนว่านิ้วของเขาจะมีพลังวิเศษ ทะลุผ่านมวลอากาศอัดแน่นที่เคลื่อนไหว มวลอากาศอัดแน่นก็เสถียรขึ้นฉับพลัน

“มันเป็นไปได้ยังไง!”