บทที่ 372 คุณไปต้อนรับ

เย่จงเทียนและคนอื่น ๆ มองหลี่โม่โดยไม่พูดอะไร ทุกคนก็รู้ว่าเขาก็คือเขา แต่สิ่งที่ทุกคนอยากจะรู้คือฐานะตัวตนของหลี่โม่!

เย่จงเทียนมองหลี่โม่โดยไม่รู้จะทำยังไง เขากล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด เพราะตอนนี้ชีวิตของตนเองยังอยู่ในมือของหลี่โม่

หลี่โม่เขย่ากล่องโลหะสีเงิน และมองไปที่ฉิงจี้เย่ที่กำลังกระสับกระส่าย

“คุณแพ้แล้ว ควรจะมาทำตามสัญญาการเดิมพันด้วยตนเองใช่ไหม”

“ผม คือผม”

ฉิงจี้เย่เครียดจนเกือบจะร้องไห้ ยังเหลือระเบิดสิบกว่าลูก ถ้ากินเข้าไปหมด มันจะระเบิดจากการชนกันเองหรือไม่?

สมองของฉิงจี้เย่ได้ปรากฏภาพที่ระเบิดจนทำให้ตนเองตาย เขาตื่นตระหนกและหายใจถี่จนทรุดตัวลงกับพื้นทันที

“ผมไม่กินลูกระเบิดได้หรือไม่ ผมจะให้เงินคุณ ผมจะให้เงินคุณเยอะ ๆ”

ฉิงจี้เย่กล่าวไปร้องไห้ไป

“เมื่อยินยอมเล่นการพนัน ก็ต้องยอมรับเมื่อตนเองพ่ายแพ้ ถ้าคุณไม่ยอมกิน คุณอาจจะได้ไปเจอบรรพบุรุษของคุณตอนนี้”

เสียงกล่าวที่เย็นชาของหลี่โม่ ทำให้ฉิงจี้เย่สั่นเทา

หลังจากลังเลสักครู่ ฉิงจี้เย่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน และเดินไปหาหลี่โม่อย่างช้า ๆ

จะใช้ไผ่ใบสุดท้ายดีหรือไม่?

ฉิงจี้เย่คิดขณะเดิน แต่เดินไปถึงหน้าหลี่โม่ ฉิงจี้เย่ก็ยังคิดไม่ออก

หลี่โม่เปิดกล่องโลหะสีเงิน และส่งสัญญาณให้ฉิงจี้เย่กลืนระเบิดด้วยตัวเอง

ฉิงจี้เย่เหยียดมือที่สั่นเทาของเขาออกมา แล้วหยิบระเบิดขึ้นมาอย่างสั่นๆ เหมือนผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน

“ผม ผม ผม……”

ฉิงจี้เย่พูดตะกุกตะกัก ใบหน้าของเขาย่นเหมือนดอกเบญจมาศ

“ไม่ต้องกลัว พวกเขากินกันหมดทุกคน ตอนนี้ก็ยังอยู่ดีมีสุข”

หลี่โม่กล่าวเชิงอบรม​ฉิงจี้เย่

ฉิงจี้เย่เหลือบมองเย่จงเทียน เย่จงเทียนหันหน้าหนี รู้สึกละอายใจเล็กน้อย ไม่กล้ามองที่ฉิงจี้เย่ตรง ๆ

หลังจากลังเลอยู่สักครู่ ฉิงจี้เย่ก็หลับตาลงและกลืนลูกระเบิดเข้าไป ร้องไห้และกล่าวว่า “ ผมกินแค่ลูกเดียวได้ไหม ถึงจะกินกี่ลูกผลมันก็เหมือนเดิม ถ้ามันชนกันและระเบิดในท้องของผมมันก็แย่”

“โอเค ถือว่าให้ส่วนลดพิเศษคุณ กินลูกเดียวก็ได้”

หลี่โม่ปิดกล่อง ท่าทางของเขาเริ่มจริงจัง “ตอนนี้ทุกคนฟังคำบัญชาการของผมได้แล้วใช่ไหม”

“ฟังคุณ ฟังคุณทั้งหมด”

ฉิงจี้เย่กล่าวซ้ำ

“แล้วพวกคุณล่ะ แสดงปฏิกิริยาตอบสนองหน่อย”

หลี่โม่มองไปที่เย่จงเทียนและเว่ยหย่ง

เว่ยหย่งยิ้มอย่างโศกเศร้า “ชีวิตของพวกเราอยู่ในกำมือคุณ คุณก็คือพี่ใหญ่ คุณพูดยังไงพวกเราก็จะปฏิบัติตามนั้น”

“ผมก็เช่นกัน จะฟังคำบัญชาการของคุณ” เย่จงเทียนกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

นักฆ่าและทหารรับจ้างต่างถูกหลี่โม่สยบ ไม่ว่าจะเป็นบุ๋นและบู๊ ก็พ่ายแพ้ให้กับหลี่โม่อย่างราบคาบ ทำให้พวกเขาไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะต่อต้าน

“ดีมาก ภารกิจหน้าที่ของพวกคุณง่ายมาก ขวางผู้คุ้มกันของเหล่าปาให้อยู่ที่ข้างนอก และให้เหล่าปาพาคนเข้ามาได้เพียงสองคน”

สีหน้าของเย่จงเทียน และคนอื่น ๆ เปลี่ยนไปทันที รู้สึกว่าหลี่โม่ได้สั่งภารกิจที่ไม่สามารถทำสำเร็จได้

“พวกเราเพียงไม่กี่คน จะขวางคนจำนวนมากของท่านแปดได้อย่างไร ถ้าหากพวกเขาไม่เชื่อฟัง พวกเขาจะลงมือไหม?”

เว่ยหย่งกล่าวอย่างขี้ขลาด

“งั้นก็ฆ่าอย่างไร้ความปรานี”

หลี่โม่กล่าวอย่างอาฆาต

รู้สึกถึงรังสีสังหารที่ปรากฏขึ้นบนตัวของหลี่โม่อย่างกะทันหัน หัวใจของเย่จงเทียน เว่ยหย่ง และคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกตกใจจนหัวใจเต้นแรง