บทที่ 381 เกิดมาเป็นคนต้องแกร่งกล้า

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงการหมั้นของเพื่อนหยุนหลัน ฉันไม่อยากลงไม้ลงมือ พวกนายอย่าหาเรื่องใส่ตัว”

หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พี่ชายหวังแสยะยิ้มอย่างไม่พอใจ เขามองหลี่โม่อย่างดูถูก “พูดเหมือนตัวเองต่อยตีเป็นอย่างนั้นแหละ ถ้านายเก่งก็มาแข่งดื่มเหล้ากับพวกเรา มาดูสิว่าบนโต๊ะใครจะดื่มได้เยอะกว่ากัน”

“ได้สิ”

หลี่โม่รับปาก เขาดูแกร่งกล้าเป็นอย่างมาก

“งั้นก็เข้าไปหาที่นั่งกัน ฉันอยากรู้ว่านายจะดื่มได้เยอะแค่ไหน ถ้านายดื่มได้ไม่เยอะเท่าพวกฉัน นายโดนพวกฉันจับแก้ผ้าแล้วโยนลงไปบนถนนแน่ ให้คนได้เห็นสารรูปของนาย”

พี่ฮัวพูดออกมาอย่างได้ใจ เขาไม่เห็นหลี่โม่อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ทั้งสี่คนเดินเข้าไปข้างในและหาโต๊ะว่างนั่ง พี่ชายหวังกับพี่ฮัวนั่งอยู่ขวามือของ ส่วนกู้หยุนหลันนั่งอยู่ซ้ายมือของหลี่โม่

พี่ฮัวเปิดเหล้าขาวที่อยู่บนโต๊ะ จากนั้นเขาก็ตะโกนเรียกพนักงาน “เอาเหล้าขาวมาอีก 6 ขวด แล้วก็เอาแก้วมาสองแก้ว”

“เราดื่มเหล้ากับแก้ว ดื่มครั้งละแก้ว ไม่รู้นายจะทำได้ไหม”

พี่ชายหวังหยิบแก้วไปวางไว้ตรงหน้าหลี่โม่

แก้วหนึ่งแก้วสามารถเทเหล้าได้ 150-200 ml. คนทั่วไปดื่มแค่แก้วเดียวก็มึนแล้ว ถ้าดื่มได้ 2-3 แก้ว นับว่าคอแข็งมาก

หลี่โม่ดูเหมือนไม่กลัวอะไร เขายิ้มแล้วพูดว่า “กินสองขวดก็ยังได้”

“โม้เถอะ คิดว่าตัวเองเป็นเซียนเหล้ากลับชาติมาเกิดหรือไง ดื่มได้ยังไงตั้งสองขวด ทำได้แบบนั้นแสดงว่านายติดเหล้าแล้ว”

พี่ชายหวังพูดอย่างดูถูก

เหล้าขาวนะไม่เบียร์ กินเบียร์สองขวดหรือเป็นสิบขวดก็ไม่เป็นอะไร แต่ว่าเหล้าขาวมีฤทธิ์แรง คนที่กล้าดื่มเหล้าขาวสองขวดแสดงว่าเป็นโรคติดเหล้า

กู้หยุนหลันกุมหัว เธอรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ถ้าอีกเดี๋ยวหลี่โม่ดื่มจนเมา จะต้องหาคนมาแบกเขากลับไปอีก

พนักงานขนเหล้าขาวมาวางไว้ข้างหลังพี่ชายหวังหนึ่งลัง พี่ชายหวังเปิดเหล้าขาวทั้งลังและนำมาวางไว้บนโต๊ะ

แขกในงานต่างพากันมองมาที่โต๊ะของหลี่โม่ เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะแข่งดื่มเหล้า พวกผู้ชายต่างพากันตื่นเต้น

งานเลี้ยงงานหมั้นเริ่มขึ้น พิธีกรขึ้นไปกล่าวพอเป็นพิธี จ้าวเจียหมิงกับเฉาเสว่เฟยเริ่มเดินชนแก้วคารวะเหล้ากับโต๊ะอื่นๆ จากนั้นจึงมาถึงโต๊ะของหลี่โม่

เฉาเสว่เฟยมองหลี่โม่กับกู้หยุนหลันด้วยสายตาขอโทษ เธอกำลังจะพูดขอโทษ แต่ จ้าวเจียหมิงก็เดินเข้ามาเสียก่อน

“ขอบคุณนะครับพี่ชายหวัง พี่ฮัว ที่มาร่วมงาน ขอบคุณกู้หยุนหลันด้วยนะครับ ทุกคนกินดื่มได้ตามสบายเลยนะครับ”

จ้าวเจียหมิงทำเหมือนหลี่โม่เป็นอากาศ เขาไม่เรียกชื่อหลี่โม่แม้แต่คำเดียว

พี่ชายหวังหัวเราะแล้วพูดว่า “โอเคๆ นายไม่ต้องมาเกรงอกเกรงใจพวกเรา เราจะแข่งดื่มเหล้ากับไอ้สวะแห่งเมืองฮ่าน ทุกคนช่วยเป็นพยานให้ด้วย ถ้าเขาชนะ เราจะเรียกเขาว่าลูกพี่ แต่ถ้าเขาโดนพวกเรามอมจนเมา พวกเราจะแก้ผ้าเขาแล้วโยนเขาทิ้งไปบนถนน ให้คนอื่นได้เชยชม”

เหล่าแขกในงานเริ่มกลายเป็นพวกอยากรู้อยากเห็น ทุกสายตาต่างมองไปที่พี่ชายหวังกับหลี่โม่

“เหล้านี่ดื่มได้สองคน แต่ต้องดื่มเพียงคนเดียว ไอ้สวะหลี่โม่ทำไม่ได้แน่นอน เขาต้องโดนมอมจนหมดสภาพอย่างแน่นอน”

“สวะยังไงก็เป็นสวะอยู่วันยังค่ำ ไม่มีสายตากว้างไกลหรอก สองท่านนั้นดูเหมือนนักดื่ม เขาต้องดื่มได้เยอะแน่ๆ การที่หลี่โม่แข่งกับพวกเขาไม่มีโอกาสชนะอย่างแน่นอน”

“เดี๋ยวไอ้สวะหลี่โม่ก็ถูกแก้ผ้าแล้วโยนทิ้งไปข้างนอกแน่นอน แต่น่าเสียดายคนสวยอย่างกู้หยุนหลัน เธอต้องอับอายเพราะไอ้สวะนั่นแน่ๆ”

พวกที่อยากรู้อยากเห็นไม่มีใครเห็นหลี่โม่อยู่ในสายตา สองต่อหนึ่งก็เสียเปรียบอยู่แล้ว อีกอย่างหลี่โม่ก็ดูไม่เหมือนคนที่ดื่มเก่งด้วย