บทที่ 404 ขอราชินีของสำนักหลงเหมินลงโทษ

กู้เจี้ยนกั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขากัดฟันกรามกร่อนแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาและเอ่ยว่า “จริงๆแล้วก็ยังมีโอกาส แต่ว่าอาจจะไม่สำเร็จ”

“พี่ใหญ่ พี่บอกมาเถอะว่ามันคืออะไร สำเร็จไม่สำเร็จยังไงก็ต้องลอง”

กู้เจี้ยนเจียงพูดด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก

“จะมีกลุ่มสมาคมการค้าของเมืองหลงเฉิง มาดำเนินการศึกษาตลาดแบบเจาะลึกที่เมืองฮ่าน ว่ากันว่าในกลุ่มการค้านั้นมีคุณชายสามหลินทำธุรกิจค้าอาวุธ คุณชายสามหลินเป็นคนที่ชั่วร้ายเลวทรามนอกจากนี้ยังมากไปด้วยตัณหา ถ้าหากคุณชายสามหลินเห็นกู้หยุนหลัน มีโอกาสอย่างสูงว่าคุณชายสามหลินจะเอาตัวกู้หยุนหลันไป แกว่าหลี่โม่จะมีปฏิกิริยายังไง?”

กู้เจี้ยนเจียงเป็นประกาย เขายิ้มและพูดว่า “อย่างนั้นต้องพูดว่า เขาจะต้องเต้นเร่าๆแน่นอน จากนั้นก็ตามไปแก้แค้นกับคุณชายสามหลินถึงตอนนี้นั้นน่ากลัวว่าคนของคุณชายสามหลินจะฆ่าหลี่โม่ให้ตาย”

“ถูกต้องแล้ว ถ้าหากไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกเหนือจากนี้ เรื่องมันก็เป็นเช่นนี้ ปัญหาก็คือทำยังไงพวกเขาถึงจะพบกัน แผนการเดินทางของกลุ่มสมาคมการค้าของเมืองหลงเฉิง ได้จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว รายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องของพวกเราทางด้านนี้ก้มีการกำหนดเอาไว้นานแล้วเช่นกัน นี่จึงเป็นปัญหามากที่สุด”

กู้เจี้ยนเจียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างไตร่ตรองว่า “กลุ่มธุรกิจไม่มีตารางงานที่เยอะมากนักหรอก มันจะต้องเป็นความบันเทิงในทุกรูปแบบ ถ้าหากจัดให้ได้ แล้วให้กู้หยุนหลันไปยังสถานบันเทิงที่มีโอกาสบังเอิญได้เจอกัน”

ดวงตาของกู้เจี้ยนกั๋วเป็นประกาย เขาปรบมือแล้วพูดว่า “นี่สามารถจัดการได้ ฉันจะไปถามเกี่ยวกับกำหนดการเดินทางโดยเฉพาะ”

หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้ว เมื่อกู้เจี้ยนกั๋วได้กดโทรออกไปอยู่หลายครั้ง รอยยิ้มตื่นเต้นได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เรียบร้อยแล้ว คืนวันมะรืนนี้พวกของคุณชายสามหลินจะจัดงานเลี้ยงที่คฤหาสน์หรูบินเต๋อผู้จัดงานได้เชิญนางแบบเซ็กซี่จากต่างประเทศมาเป็นจำนวนมาก ขอเพียงแค่จัดการให้กู้หยุนหลันกับหลี่โม่ไปที่นั่นก็ใช้ได้แล้ว แกใช้สมองคิดจัดการเรื่องนี้หน่อยแล้วกัน”

“พี่ใหญ่วางใจได้เลย ผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง รอดูหลี่โม่ถูกตีเป็นหมาได้เลย”

กู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียงต่างยิ้มให้กันและกัน ดวงตาของทั้งคู่ปรากฏความภาคภูมิใจออกมา

……

ท่านแปดเข้าไปนั่งในรถเบนซ์กันกระสุนด้วยความกังวล ราชินีของสำนักหลงเหมินได้พักอยู่ที่แมเนอร์จิงเฉิง เรียบร้อยแล้ว

แมเนอร์จิงเฉิงเลียนแบบการก่อสร้างสวนทางตอนใต้ของเจียงหนาน และเป็นที่รู้จักในนามสิบก้าวหนึ่งวิว มันได้รับการขนานนามว่าเป็นคฤหาสน์ที่สวยที่สุดในเมืองฮ่าน และราคาขายในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็สูงถึง 100 ล้านหยวน

อย่างไรก็ตามสำนักหลงเหมินที่ยิ่งใหญ่และร่ำรวย สำหรับคนธรรมดาแล้วหนึ่งร้อยล้านหยวนคือตัวเลขสุดคณานับ แต่สำหรับสำนักหลงเหมินแล้วมันเป็นเพียงน้ำทะเลหยดเดียวในมหาสมุทรเท่านั้น

รถเบนซ์กันกระสุนก็ขับเข้าไปในคฤหาสน์จิ่งเฉิง ท่านแปดหลับตาทั้งข้างไว้แน่น ในใจก็ครุ่นคิดว่าเมื่อได้พบกับราชินีแล้วควรจะพูดหรือทำเช่นไรดี

ตลอดทางก็คิดถึงแต่ความเป็นได้ที่อาจจะเกิดขึ้นมากมายและวิธีแก้ไขนับไม่ถ้วน แต่ท่านแปดยังไม่สามารถผ่อนคลายลงได้

ยิ่งท่านแปดครุ่นคิด เขาก็ยิ่งจิตใจสับสนวุ่นวาย เขารู้สึกว่าไม่สามารถผ่านปัญหานี้ไปได้ง่ายๆถ้าหากราชินีของสำนักหลงเหมินโกรธขึ้นมา เขาก็จะแสร้งทำเป็นหัวใจวายก็แล้วกัน

“ปลอมบัตรผู้ป่วยของฉันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

จู่ๆท่านแปดก็ถามขึ้นมา

ผู้ช่วยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ทั้งหมดเรียบร้อยแลว้ครับ ไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอน และได้อธิบายกับคนในโรงพยาบาลแล้วด้วยครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ถ้ามันไม่ได้ผลฉันจะได้แกล้งป่วยทันที แกมาที่นี่เพื่อรายงานถึงสภาพร่างกายล่าสุดของฉันต่อราชินีนะ”

“เข้าใจแล้วครับ”

ท่านแปดพยักหน้าแล้วตกอยู่ในความเงียบต่อไป

ในไม่ช้ารถเบนซ์กันกระสุนก็ขับเข้าไปในแมเนอร์จิงเฉิง รูปลักษณ์ที่โอ่อ่าและวิจิตรตระการตาด้านนอกหน้าต่างรถไม่สามารถดึงดุดความสนใจของท่านแปดได้ เมื่อเห็นว่าใกล้อาคารหลักมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ในใจของท่านแปดก็ตึงเครียดและหงุดหงิดยิ่งขึ้น

รถจอดยู่ตรงทางเข้าของอาคารหลัก มีเจ้าหน้าที่คุ้มกันเปิดประตูรถแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ขอเชิญท่านแปดรับการตรวจสอบด้วย เนื่องจากเมื่อพิจารณาถึงความปลอดภัยของราชินี ท่านแปดจึงเข้าไปได้เพียงคนเดียวเท่านั้น”