บทที่ 468 หลอกตัวเองและผู้อื่น

ต้องไปสอบถามแน่นอน หลี่โม่ก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เหมือนกัน เขาต้องไปถามด้วยตัวเอง

“ได้ เดี๋ยวฉันจะไปถาม นายบอกพวกลูกน้องไว้ก็พอ”

“ผมบอกพวกมันแล้วครับ ผมจะส่งโลเคชั่นให้คุณ คุณไปตามโลเคชั่นได้เลยครับ”

ฉู่จงเทียนวางสายและรีบส่งโลเคชั่นฟาร์มป่าให้หลี่โม่

หลี่โม่ดูโลเคชั่นฟาร์มป่าคร่าวๆ เขาหัวเราะแล้วดีดนิ้ว “โอเค จัดการเรื่องสถานที่ก่อสร้างเรียบร้อย พวกก่อกวนโดนจับแล้ว ฉันจะไปถามพวกมันสักหน่อยว่ามีคนบงการเรื่องนี้หรือเปล่า”

“อาจารย์ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง”

คางเหวินซิงยิ้มประจบประแจง

“ฉันไปด้วย ฉันยังไม่เคยเห็นการสอบสวนเลย มันระทึกเหมือนในหนังไหม ฉันอยากไปดูด้วย” เฉินเสี่ยวถงเอ่ยขึ้น

กู้หยุนหลันมองเฉินเสี่ยวถง จากนั้นก็หันไปมองหลี่โม่

ถ้าตอนสอบสวนแล้วเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด กู้หยุนหลันรับไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าให้เฉินเสี่ยวถงไปกับหลี่โม่ เธอรู้สึกหึงนิดหน่อย เธอเอาแต่กังวลว่าหลี่โม่กับเฉินเสี่ยวถงจะสานสัมพันธ์กัน

ขณะที่กู้หยุนหลันกำลังลังเล ประตูห้องทำงานถูกผลักเข้ามา

กู้ชิงหลินเดินเข้ามาพร้อมกับการแต่งตัวที่ดูเท่

เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ในห้องทำงานเยอะ กู้ชิงหลินอึ้งเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเฉินเสี่ยวถงอยู่ด้วย สีหน้าของเธอดูไม่สู้ดี

หลังจากคืนนั้น ความคิดของกู้ชิงหลินเปลี่ยนไป เธอวางแผนจะแย่งหลี่โม่จากกู้หยุนหลัน หลายปีมานี้เธอมีตาหามีแววไม่ ดูไม่ออกว่าหลี่โม่แข็งแกร่ง นี่ทำให้กู้ชิงหลินเสียใจมาก

“คนเยอะจัง ฉัน ฉันมาขอโทษหลี่โม่ หลายปีมานี้ฉันทำเรื่องไม่ดีกับนาย ฉันหวังว่านายจะให้อภัย ต่อไปฉันจะกลับตัวกลับใจ”

กู้ชิงหลินก้มหน้าพูดเบาๆ

กู้หยุนหลัน หลี่โม่มองกู้ชิงหลินอย่างตกตะลึง ไม่เข้าใจว่ากู้ชิงหลินมาไม้ไหน

“เธอไม่ได้ป่วยใช่ไหม หรือว่าคืนนั้นตกใจจนเสียสติไปแล้ว”

หลี่โม่ถามอย่างสงสัย

“ฉันสำนึกผิดจริงๆ ฉันจะแก้ไข ต่อไปฉันจะปฏิบัติกับนายอย่างนอบน้อม ไม่งั้นนายนั่งลงสิ ฉันจะนวดไหล่ให้”

กู้ชิงหลินพูดประจบ

กู้หยุนหลันกุมขมับ เธอรู้สึกเหมือนจู่ๆ โลกก็เปลี่ยนไป ทำไมกู้ชิงหลินถึงเปลี่ยนท่าทีกะทันหันแบบนี้

“ชิงหลิน อย่ามากวน หลี่โม่ยังมีธุระต้องออกไปทำ เธอกลับไปทำงานเถอะ ฉันรับคำขอโทษของเธอแทนหลี่โม่แล้วกัน”

กู้หยุนหลันช่วยหลี่โม่พูดหาทางออก

หลี่โม่พยักหน้า “ฉันมีธุระต้องออกไปจัดการ สำนึกผิดและแก้ไขนับว่าเป็นเด็กดี กลับไปทำตัวดีดีเถอะ”

กู้ชิงหลินกลอกตาไปมา เธอคิดว่าหลี่โม่ออกไปทำธุระข้างนอก ถือเป็นโอกาสดีที่จะเพิ่มความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น

กู้ชิงหลินเอียงคอมองเฉินเสี่ยวถง เธอหรี่ตาแล้วพูดว่า “เธอไม่ได้จะตามหลี่โม่ออกไปทำธุระใช่ไหม”

“ทำไมฉันจะตามเขาออกไปทำธุระไม่ได้ ฉันจะออกไปกับเขา เธออิจฉาริษยาเหรอ ถ้าอิจฉาริษยาก็ไปหาคุณชายสามหลินสิ”

เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างไม่เกรงใจ

ชื่อของคุณชายสามหลินกลายเป็นรอยแผลในใจของกู้ชิงหลิน เมื่อโดนเฉินเสี่ยวถงพูดแดกดันอย่างไร้เยื่อใย ทำให้กู้ชิงหลินแค้นจนกัดฟันกรอด