บทที่ 469 โชคช่วย

ขณะที่หลี่โม่กำลังไปที่ฟาร์มป่า มีใครบางคนโผล่ออกมาจากพุ่มไม้บริเวณสถานที่ก่อสร้าง

ใครบางคนมองซ้ายมองขวาอย่างลุกลี้ลุกลน จากนั้นก็วิ่งออกไปหาที่หลบและควักมือถือออกมาโทร

“แย่แล้วครับท่านหลง คนของเมืองฮ่านเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกนั้นจับคนของเราไป ผมโชคดีที่หลบออกมาได้ ผมได้ยินว่าพวกนั้นจับคนของเราไปที่ฟาร์มป่า”

หลงหานกวางที่กำลังหารือเรื่องแผนจัดการหลี่โม่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นคิ้วของเขาขมวดเป็นปม สีหน้าของเขาไม่สู้ดี

“ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์จริงๆ! ทำไมฉันถึงมีลูกน้องกากเดนแบบพวกแก!”

“ท่านหลง พวกเราไร้ค่าจริง แต่คนของอีกฝ่ายเยอะมาก สิบคนรุมหนึ่งคน คุณจะให้พวกเราสู้ยังไง”

“ไอ้เวรเอ๊ย! ฉันไม่อยากฟังแกอธิบาย แกไปถามมาให้แน่ว่าพวกมันจับคนไปที่ไหน ฉันต้องการตำแหน่งที่ชัดเจน!”

หลงหานกวางพูดจบก็โยนมือถือลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด

ผีรอง หานหัวแข็งและคนอื่นมองหลงหานกวาง เพื่อรอให้เขาอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น

“คนของฉันกำลังก่อเรื่องที่ก่อสร้างของตระกูลกู้ ไม่รู้พวกกากเดนในเมืองฮ่านมาจากไหน มันจับคนของฉันไปที่ฟาร์มป่า ไม่รู้ว่าฟาร์มป่าไหนด้วย กำลังให้คนไปถามอยู่”

หลงหานกวางอธิบายอย่างหงุดหงิด เขารู้สึกขายหน้ามาก

“คนของนายโดนจับเหรอ ดูเหมือนว่าจะเป็นฝีมือของหลี่โม่ที่ให้คนของฉู่จงเทียนทำ”

ผีรองค่อนข้างเข้าใจสถานการณ์ เขาเดาได้อย่างถูกต้อง

“นายพูดมาเถอะว่าจะทำยังไง ถ้ายังอยากให้พวกมันก่อเรื่องเพื่อล่อหลี่โม่ออกมา ฉันว่าน่าจะจบเห่แน่ ถ้าพวกมันเป็นคนที่หลี่โม่ส่งมา กลัวว่าพวกมันจะสอบสวนลูกน้องของฉันน่ะสิ เมื่อถึงตอนนั้นพวกมันต้องรู้เบาะแสของฉันแน่”

หลงหานกวางพึมพำออกมาอย่างกลุ้มใจ เขาเอามือทั้งสองข้างนวดขมับ เขารู้สึกปวดหัวจี๊ด

ดวงตาของผีรองแน่นิ่ง เขาคิดว่านี่คือโอกาส

เขาหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความ ผีรองได้รับข้อความจากลูกน้องที่คอยจับตาดูหลี่โม่ หลี่โม่นั่งรถออกไปชานเมืองและกำลังมุ่งหน้าไปที่ฟาร์มป่า

“ฮ่าๆๆๆ โชคช่วยนายแล้วนะ เป็นโอกาสดีให้เรา”

ผีรองพูดอย่างตื่นเต้น

“นายหมายความว่าอะไร เยาะเย้ยฉันเหรอ”

หลงหานกวางพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“เปล่าๆ นี่ไม่ใช่การเยาะเย้ย แต่นี่คือโอกาสดีจริงๆ ข่าวล่าสุดคือหลี่โม่กำลังไปฟาร์มป่า ฉันเดาว่าหลี่โม่จะไปสอบสวนลูกน้องของนาย”

“งั้นมีโอกาสอะไร ลูกน้องของฉันต้องเปิดโปงฉันแน่นอน”

หลงหานกวางพูดอย่างสงสัย

“นี่ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือหลี่โม่ไปคนเดียว เห็นว่าพาคนธรรมดาไปด้วยสองสามคน ตอนนี้พวกเราแค่พาคนไปล้อมฟาร์มป่าเอาไว้ จากนั้นค่อยลอบโจมตีก็พอแล้ว”

“พวกนายคิดดูสิ พวกเราบุกเข้าไป หลี่โม่มีแค่สองหมัด อีกอย่างถ้าจับคนที่มากับหลี่โม่ได้ ก็สามารถเอามาขู่มันได้ด้วย เมื่อถึงตอนนั้นเราจะทำอะไรกับหลี่โม่ก็ได้”

ผีรองคิดว่าแผนการของตัวเองเข้าท่ามาก ฟาร์มป่าเหมาะแก่การต่อสู้อย่างดุเดือด อีกทั้งยังสามารถส่งหน่วยสืบราชการลับกับหลินเจิ้งหนานลงไปใช้งานได้ด้วย

บวกกับพละกำลังของพวกตน ถึงหลี่โม่มีปีกก็บินหนีไปไม่ได้อย่างแน่นอน ตอนนั้นมันไม่มีทางสู้แน่

หลินเจิ้งหนานตบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น เขายืนขึ้นและพูดเสียงดังว่า “แผนนี้ดีมาก ฉันยกนิ้วให้เลย คนในตระกูลหลินจะทำตามคำสั่งทุกอย่าง”

ผีรองมองหลงหานกวาง หานหัวแข็งและคนอื่น จากนั้นจึงพูดว่า “คนมีฝีมือของอาจารย์ก็ใกล้จะถึงแล้ว ฉันจะให้พวกเขาไปสมทบที่ฟาร์มป่า พวกนายไม่ต้องห่วง”