บทที่ 475 แข็งแกร่งจริงๆ

ขณะที่หานหัวแข็งกำลังยืนทรงตัว เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดออกมาบนหน้าผากของเขา

มือขวาที่โดนหลี่โม่กระแทกด้วยหมัดห้อยลงจนดูผิดปกติ แขนของเขาสั่นไม่หยุด

สั่นเพราะว่ากระดูกโดนหลี่โม่ชกจนแตก อีกทั้งพละกำลังมหาศาลของหลี่โม่ ทำให้กล้ามเนื้อแขนของหานหัวแข็งได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนเกินระดับของมนุษย์

นี่คือความคิดของหานหัวแข็งต่อพละกำลังของหลี่โม่ ตอนนี้หานหัวแข็งเสียใจกับความโลภมากในผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย และเสียใจที่เชื่อคำลวงของผีรอง

ตอนนี้เขาล่วงเกินผู้แข็งแกร่งขนาดนี้ หานหัวแข็งเสียใจ เขาหวังเพียงว่าจะมีชีวิตใหม่อีกครั้ง!

ผู้มีฝีมือที่เหลือต่างหลบเป็นกระจุกอยู่ข้างหลังหานหัวแข็ง ในบรรดาคนพวกนี้ หานหัวแข็งคือคนที่มีความสามารถด้านการต่อสู้แข็งแกร่งที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงยกให้หานหัวแข็งมีอำนาจสูงสุด

แต่ทว่าตอนนี้เห็นแขนของหานหัวแข็งที่ดูผิดปกติ เหล่าคนมีฝีมือรู้ทันทีว่าหานหัวแข็งได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมพี่หาน”

“ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก!” หานหัวแข็งกัดฟันพูด

เหล่าคนมีฝีมือเงียบไป และแอบสบถอยู่ในใจไม่หยุด

หลี่โม่หัวเราะแล้วเดินเข้าไปหาหานหัวแข็ง “ตอนนี้รู้หรือยังว่าใครใหญ่ ใครมันลูกกะจ๊อก”

“รู้แล้ว นายท่านมีพละกำลังมหาศาล ปล่อยลูกกะจ๊อกไปสักครั้งเถอะครับ ครั้งนี้ลูกกะจ๊อกของนายท่านซนไปหน่อย ต่อไปผมไม่กล้าทำอีกแล้ว!”

หานหัวแข็งพูดแล้วคุกเข่าลง ราวกับว่าเขายอมแพ้อย่างไม่ลังเล

เขาเกิดมาท่ามกลางความยากลำบากตั้งแต่เด็ก ไม่ง่ายเลยกว่าที่หานหัวแข็งจะมาถึงจุดนี้ เขายอมก้มหัวให้คนไม่น้อย แต่ทุกครั้งที่เขายอมก้มหัว เขามักจะได้รับผลประโยชน์มากยิ่งขึ้น และทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

เพราะหานหัวแข็งรู้ว่าการมีชีวิตรอดคือสิ่งสำคัญที่สุด ศักดิ์ศรีแค่ของนอกกาย ตายไปก็ไม่สามารถใช้ศักดิ์ศรีอะไรได้

เหล่าคนมีฝีมือเตรียมหนีเอาชีวิตรอด พวกเขามองหานหัวแข็งอย่างตกตะลึง พวกเขาไม่รู้ว่าครั้งนี้หานหัวแข็งเป็นบ้าอะไร คิดไม่ถึงว่าคนมีฝีมือที่มีชื่อเสียงจะคุกเข่าลง นี่มันอับอายขายหน้าไปถึงหลุมศพของบรรพบุรุษเลยนะ

“พี่หาน พี่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย! เป็นลูกกะจ๊อกก็มากพอแล้ว จะคุกเข่าทำไม พี่เป็นบ้าอะไร!”

“มีศักดิ์ศรีหน่อยพี่หาน นี่พี่กำลังทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองนะ!”

“เราอับอายจริงๆ ที่เป็นพวกเดียวกับพี่ คนที่ฝึกด้านการต่อสู้ ไม่มีใครทิ้งศักดิ์ศรีเหมือนพี่ ยอมตายดีกว่าก้มหัวให้คนอื่น!”

เหล่าคนมีฝีมือพากันดุด่าหานหัวแข็งด้วยวาจาที่เต็มไปด้วยสัจธรรม และคิดว่าก่อนหน้านี้มองหานหัวแข็งผิดไป

“เหอะๆ ศักดิ์ศรีกับเกียรติยศมันราคาเท่าไรเหรอ ถ้าพวกนายไม่อยากเป็นพวกเดียวกับฉัน เชิญตามสบาย ฉันคุกเข่าให้นายท่านของฉัน มันเกี่ยวอะไรกับพวกนาย!” หานหัวแข็งด่ากลับอย่างไม่เกรงใจ

“หานหัวแข็ง นายมันขี้ขลาดจริงๆ มิตรภาพของเราสิ้นสุดลงแค่นี้!” ผู้มีฝีมือคนหนึ่งตวาดด้วยความโมโห

“เหอะๆ” หานหัวแข็งหัวเราะอย่างดูหมิ่น จากนั้นจึงพูดกับหลี่โม่อย่างประจบประแจง “นายท่าน เมื่อกี้เป็นความผิดของลูกกะจ๊อกเอง ผมเชื่อคำลวงของไอผีรอง เลยทำเรื่องล่วงเกินท่าน นายท่านให้อภัยผมด้วยเถอะครับ”

หลี่โม่ยอมกับความหน้าไม่อายของหานหัวแข็งเหมือนกัน คนหน้าไม่อายนี้มักจะประสบความสำเร็จ เพราะคนแบบนี้ทำเรื่องใด มักจะเห็นแก่ผลประโยชน์เท่านั้น

แต่ทว่าตอนนี้หลี่โม่ต้องการให้หานหัวแข็งเป็นตัวอย่าง ดังนั้นเขาจึงไม่ทำอะไรหานหัวแข็ง

“คนหน้าไม่อายแบบแก ยังน่ารักกว่าพวกคนดีจอมปลอมเยอะ” หลี่โม่ยิ้มแล้วพูดขึ้น

“ขอบพระคุณนายท่านที่ชม ลูกกะจ๊อกอย่างผมมีใจอันบริสุทธิ์ ต่อไปผมจะกตัญญูกับนายท่าน”