บทที่ 476 ไสหัวไปได้

เลือดสดไหลทะลักออกมาตรงท้ายทอยของผู้มีฝีมือคนนั้น หลี่โม่โยนหินออกไปเอาชีวิตของผู้มีฝีมือคนนั้น

หานหัวแข็งใจสั่น เขาแอบคิดว่าตัวเองโชคดี ที่เลือกถูกต้อง

หลี่โม่แข็งแกร่งแค่ไหนนั้น หานหัวแข็งไม่สามารถจินตนาการได้เลย เขารู้สึกว่าหลี่โม่แข็งแกร่งกว่าผู้มีฝีมือที่เขาเคยพบเจอมาก่อนหน้านี้

ผู้มีฝีมือคนที่เหลือกำลังคิดหวาดระแวงในใจ พวกเขาตกใจกับการตายของผู้มีฝีมือคนนั้น

โจมตีระยะประชิดก็เก่งกาจมาก นี่ยังใช้หินโจมตีในระยะไกลอีก นี่ทำให้คนรู้สึกสิ้นหวังจริงๆ

เหมือนต้องเจอกับคนที่สามารถโจมตีได้ทั้งระยะประชิดและระยะใกล้ เหล่าผู้มีฝีมือต่างหวาดระแวง พวกเขาคิดว่ายอมเชื่อฟังหลี่โม่น่าจะดีกว่า

ผีรองนั่งรออยู่ในรถสั่งการอย่างเงียบๆ เมื่อรอได้ห้านาที หลงหานกวางก็รอไม่ไหวอีกแล้ว

“ไอผีรอง จะทำอะไรก็ทำต่อสิ จนถึงตอนนี้คนของสำนักอาจารย์นาย ก็ยังไม่มา นายคิดว่าฉันโง่เหรอ พวกมันโง่จนโดนนายหลอกใช้เป็นตัวรับกระสุน แต่ฉันไม่เป็นตัวรับกระสุนต่ออีกแล้ว”

ผีรองมองหลงหานกวางเงียบๆ จากนั้นจึงพูดอย่างเย็นชา “นายนี่มันไอ้กระจอกแสนขี้ขลาด จะไปก็ไปสิ ต่อไปอย่าพูดว่ารู้จักฉัน ฉันไม่รู้จักคนขี้ขลาดอย่างนาย”

“หึ นี่มันเกี่ยวอะไรกับความขี้ขลาด ฉันแค่ไม่อยากโดนหลอกใช้เท่านั้น”

หลงหานกวางพูดจบก็ผลักประตูรถ เขากระโดดทะยานสองสามครั้ง ร่างก็หายไปในป่าทึบ

เมื่อหลงหานกวางเข้ามาในป่าทึบ เขาไม่ได้หนีทันที แต่เขาพุ่งไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ตรงไหล่เขา ซึ่งเขาสังเกตอยู่นานแล้ว หลังจากนั้นหลงหานกวางจึงหลบอยู่หลังหินก้อนใหญ่

เขาหยิบเลนส์กล้องส่องทางไกลที่สามารถส่องได้หลายเท่า มาติดไว้บนมือถือ หลงหานกวางเปิดกล้องถ่ายรูปในมือถือ และใช้กล้องส่องดูสถานการณ์บริเวณรถสั่งการ

หลงหานกวางอยากรู้ว่าผีรองจะทำอะไรกันแน่ อีกทั้งอยากรู้ว่าหลี่โม่เก่งกาจขนาดไหน

ถ้าหลี่โม่เก่งจนไม่สามารถสู้ได้ หลงหานกวางจะได้หนีหลี่โม่ไปไกลจนสุดหล้าฟ้าเขียว

ผ่านไปไม่นาน ร่างที่คุ้นเคยปรากฏในกล้องมือถือ หลงหานกวางเห็นเหล่าผู้มีฝีมือเข้าไปใกล้รถสั่งการ เขาขมวดคิ้วเพราะรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

เหล่าผู้มีฝีมือส่งสัญญาณมือให้กัน จากนั้นทุกคนจึงเตรียมมีดสั้นในมือ มีคนหนึ่งเดินไปเคาะประตูรถสั่งการ

หลงหานกวางเห็นแล้วรู้สึกหวั่นใจ เขารู้สึกว่าอุณหภูมิรอบๆ ลดลงหลายองศา

คนมีฝีมือพวกนี้ทรยศชัดๆ มันกลับมาฆ่าผีรอง!

หลังจากหายตกใจ เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ตัดสินใจไม่อยู่กับผีรองต่อ

เมื่อผีรองได้ยินเสียงเคาะประตูรถ เขาขมวดคิ้วและหยิบมีดขึ้นมา

จากนั้นจึงยื่นมือออกไปเปิดประตูรถ แต่เมื่อเปิดได้เพียงนิดเดียว ผีรองก็ดึงประตูรถเข้าหาตัว เขาไม่ได้ผลักประตูออกจนกว้าง

“ใครน่ะ”

ผีรองถามอย่างหวาดระแวง

เมื่อประตูรถถูกเปิดออก ผู้มีฝีมือคนหนึ่งพูดอย่างตื่นตระหนก “ไอผีรอง หานหัวแข็งมันทรยศ! โม่หงโดนจัดการจนขาหัก หวงเฟยโดนจัดการจนตาย!”

“อะไรนะ หานหัวแข็งทรยศได้ยังไง ไอ้เวรนี่!”

ความหวาดระแวงของผีรองหายไปไม่น้อย เขาเดินลงจากรถสั่งการ เพื่อจะไปดูที่เกิดเหตุ

แต่ระหว่างที่ผีรองกำลังลงจากรถ ผู้มีฝีมือที่กำลังเปิดประตูรถหยิบมีดล่าสัตว์ขึ้นมา ทิศทางของมีดพุ่งมาที่หัวใจของผีรอง

ผีรองตกใจมาก เขารีบเอี้ยวตัวหลบอันตราย

สวบ