บทที่ 477 เป็นห่วงฉันเหรอ

“ผมไม่ไป ลูกกะจ๊อกคนนี้กตัญญูต่อนายท่าน ข้างกายของนายท่านยังขาดคนหรือไม่ ผมเฝ้าบ้านให้นายท่านก็ได้”

หานหัวแข็งไม่มีความคิดที่จะไป ไม่ง่ายเลยกว่าจะเจอคนมีฝีมือขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องประจบสอพลอให้ได้

หานหัวแข็งใช้วิธีนี้มาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นผู้มีฝีมือก็ยอมแพ้ หลังจากยอมแพ้ก็ประจบสอพลอ จากนั้นเขาจึงพูดชื่นชมและเรียนรู้จากคนมีฝีมือ

ตั้งแต่หานหัวแข็งใช้วิธีหน้าไม่อายแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าจากเด็กบ้านๆ จะกลายเป็นผู้มีฝีมือที่มีชื่อเสียงมากมาย

ตอนนี้หานหัวแข็งใช้วิธีเดิม โดยการประจบประแจงอย่างหน้าไม่อาย

หลี่โม่เลิกคิ้วขึ้น เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “มีคนอยากเฝ้าบ้านให้ฉันเยอะแล้ว ไม่ถึงแกหรอก”

“ผม ผมทำอย่างอื่นเป็นนะครับ ผมเฝ้ารถดูแลหมาให้คุณก็ได้ครับ”

หานหัวแข็งก้มหน้าพูดเบาๆ

“แกนี่คือต้นฉบับของคนหน้าไม่อาย ฉันว่าที่นี่คือสถานที่ฝังศพที่ดี ถ้าแกยังไม่ไป ก็นอนที่นี่ยาวๆ เลยละกัน” หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แหะๆ อย่านะครับ ลูกกะจ๊อกคนนี้ยังอยากทำเพื่อนายท่าน งั้นลูกกะจ๊อกคนนี้ขอไปก่อน ต่อไปถ้าท่านมีเรื่องอะไร เรียกใช้ลูกกะจ๊อกคนนี้ได้เสมอครับ”

หานหัวแข็งเห็นว่าหลี่โม่ไม่หลงกลกับวิธีของเขา เขาจึงยิ้มแห้งและหันหลังเดินออกไป และคิดในใจว่าจะอยู่เมืองฮ่านต่อดีไหม ขอแค่ตั้งใจ ยังไงก็มีโอกาสประจบสอพลอได้

หลี่โม่หรี่ตามองหานหัวแข็งเดินออกไป จากนั้นจึงหันหลังเดินไปที่ฟาร์มป่า

เสียงปืนหายไปนานแล้ว หลี่โม่ยังไม่กลับมา เฉินเสี่ยวถงเดินไปมาอย่างร้อนใจ

“นายพึ่งได้หรือเปล่าเนี่ย ทำไมคนที่นายหา ยังไม่มาเลย”

เฉินเสี่ยวถงตวาดใส่อากวางอย่างโมโห

อากวางกลัวความโมโหของเฉินเสี่ยวถงจนหัวหด เขาพูดเสียงเบาว่า “ผมติดต่อท่านเทียนแล้ว แต่คนที่หามาต้องใช้เวลาจากในเมืองมาถึงที่นี่ อย่างน้อยก็หนึ่งชั่วโมง”

กู้ชิงหลินตกใจกับเสียงปืนและศพข้างนอกจนตัวสั่นเทา เธอหลบอยู่มุมกำแพงโดยไม่กล้ามองออกไปข้างนอก

“ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง หลี่โม่ เขาจะ......”

กู้ชิงหลินพูดเสียงสั่น

“นี่ๆๆๆ เธอนี่ปากไม่ดี ไม่รู้จักพูดเรื่องดีๆ!”

เฉินเสี่ยวถงเหวี่ยงหมัดไปมาแล้วพูดว่า “คนดีอย่างพี่หลี่โม่จะได้รับการช่วยเหลือจากสวรรค์เบื้องบน เขาต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!”

“ใช่ๆๆ อาจารย์เก่งขนาดนั้น ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน พวกเราอดทนรออยู่ที่นี่เถอะ”

คางเหวินซิงพูดเสริม

“รอกะผีน่ะสิ! อากวางนายดูและพวกเขาให้ดี ฉันจะออกไปหาพี่หลี่โม่”

เฉินเสี่ยวถงอดใจรอไม่ไหว เธอต้องไปหาหลี่โม่ ถ้าเกิดหลี่โม่บาดเจ็บอะไรขึ้นมา เธอจะได้ช่วยทัน

“คุณอย่าไปนะ รออยู่ที่นี่เถอะ!”

อากวางยื่นมือออกมาดึงเฉินเสี่ยวถง แต่เขากลับจับได้เพียงความว่างเปล่า เฉินเสี่ยวถงวิ่งออกไปแล้ว

กู้ชิงหลินเอามือกอดตัวเองแน่น เธอพูดพึมพำว่า “หึ ให้เธออวดดีออกไปเถอะ ตายอยู่ข้างนอกนั่นแหละดี”

คางเหวินซิงกระทืบเท้า เขาอยากออกไปหาหลี่โม่ด้วย แต่ความกล้าของเขาไม่มากพอ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเดินออกไป

เฉินเสี่ยวถงพุ่งออกมาเก็บปืน หลังจากเก็บปืนขึ้นมา เธอตรวจดูปืนอย่างเชี่ยวชาญ จากนั้นเธอใช้สองมือจับปืนแน่นและเดินไปตามทางที่หลี่โม่หายไป

เธอมองรอบๆ อย่างหวาดระแวง เฉินเสี่ยวถงค่อยๆ เข้ามาในป่าทึบ เมื่อเห็นศพในป่า เธอยิ่งหวาดระแวงเข้าไปใหญ่

“พี่หลี่โม่ พี่หลี่โม่อยู่ไหน”