บทที่ 478 อาจารย์อาของผีรอง

หัวหน้าจางพาคนมาที่นี่ เมื่อเห็นสภาพที่เกิดเหตุ หัวหน้าจางและพวกถึงกับขนหัวลุก

ดูแค่จำนวนศพก็พิสูจน์ได้ถึงการปะทะที่ดุเดือด

“กระจายตัวออกไปเตรียมสู้ ระวังด้วย!”

หัวหน้าจางแผดเสียงออกมา

เหล่าสายตรวจควักปืนพกออกมา และเดินค้นหาไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง พวกเขาไม่เคยผ่านสถานที่กว้างแบบนี้มาก่อน

“หัวหน้าจาง”

หลี่โม่ตะโกนออกมาจากห้อง เขาไม่ได้เดินออกจากห้อง เพื่อกันไม่ให้พวกสายตรวจตกใจจนยิงปืน

“คุณหลี่!”

หัวหน้าจางดีใจ แค่หลี่โม่ไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรกับหลี่โม่ เขาตายเป็นหมื่นครั้งก็ไม่สามารถทดแทนได้

“คุณหลี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

หัวหน้าจางถามขึ้น

“ฉันไม่เป็นไร พวกนายไม่ต้องกังวล ฉันกำจัดพวกมันจนราบคาบ พวกนายเก็บงานในที่เกิดเหตุแล้วกัน”

หัวหน้าจางได้ยินคำพูดของหลี่โม่ เขาถึงกับโล่งอก เขาโบกมือไปมาให้ลูกน้อง เหล่าสายตรวจเก็บปืนลง

“ตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุ ทำให้มันเหมือนเดิม”

หัวหน้าจางออกคำสั่ง จากนั้นจึงเดินไปยังห้องที่หลี่โม่อยู่

เมื่อเขามาในห้อง เขามองทุกคน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ หัวหน้าจางถึงกับโล่งใจและยิ้มออกมา

“ผมเป็นกังวลแทบแย่ ระหว่างทางผมเอาแต่คิดว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรหรือเปล่า คุณหลี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมมันถึงเป็นเรื่องใหญ่แบบนี้”

“เรื่องนี้ต้องพูดกันยาว ไม่เพียงแค่เรื่องของซินแสจาง ยังเกี่ยวข้องกับตระกูลหลินด้วย ก่อนหน้านี้ฉันไม่ทันระวังเลยฆ่าคุณชายสามหลินไป” หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หัวหน้าจางสบถในใจ เขามองหลี่โม่อย่างเหม่อลอย โดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

คุณชายสามหลินไปไหนมาไหน มักจะมีลูกน้องติดตามพร้อมอาวุธครบมือ เขาตายได้ยังไง แถมยังทำให้ตายโดยไม่ทันระวังด้วย

“คุณหลี่น่าเกรงขามยิ่งนัก ผมว่าคุณเสริมการป้องกันความปลอดภัยอีกหน่อยจะดีกว่า ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก เกรงว่าจะ......”

หัวหน้าจางไม่ได้พูดต่อ เพราะกลัวว่าคำพูดที่จะพูดต่อ ดูเป็นสิ่งที่ไม่น่าฟังเท่าไร

หลี่โม่พูดด้วยสีหน้าปกติ “ไม่เป็นไร ตระกูลหลินทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

สำหรับหลี่โม่ ตระกูลหลินไม่สามารถเอาอะไรมาข่มขู่เขาได้ คนที่ข่มขู่เขาได้มีเพียงราชินีของสำนักหลงเหมินเท่านั้น

หัวหน้าจางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน หลี่โม่ไม่ฟังคำแนะนำของตัวเอง หัวหน้าจางไม่มีอะไรจะต้องพูดอีก ขืนพูดเกลี้ยกล่อมต่อไป เกรงว่าจะทำให้เขารำคาญ

“งั้นผมให้ลูกน้องไปส่งพวกคุณนะครับ ผมจะจัดการเรื่องที่นี่เอง คุณหลี่จะไม่เข้ามาพัวพันในเรื่องนี้อย่างแน่นอนครับ”

“ไม่ต้องไปส่งหรอก คนของนายมาไม่เยอะ พวกนายจัดการเรื่องที่นี่เถอะ เราขับรถกลับเองได้”

หลี่โม่ปฏิเสธความหวังดีของหัวหน้าจาง จากนั้นจึงพาเฉินเสี่ยวถงและคนอื่นออกมา

หัวหน้าจางมองแผ่นหลังของหลี่โม่ เขาคิดว่าคนเราไม่สามารถเอามาเทียบกันได้เลย

หลี่โม่มีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ ไม่คิดว่าเขาจะถ่อมตนขนาดนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขายังมีพละกำลังที่แข็งแกร่งด้วย ถ้าเอามาเทียบกันก็หงุดหงิดเปล่าๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเกลียด คงมีเพียงความอิจฉาและชื่นชมเท่านั้น

หลี่โม่และคนอื่นขึ้นรถ คางเหวินซิงขับรถเบนซ์ไปยังชานเมืองอย่างรวดเร็ว

หลินเจิ้งหนานโดนลูกน้องลากออกมา หลังจากที่หนีมานาน พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะกลับเข้าไปในเมืองฮ่าน พวกเขาจึงหยุดพักที่หมู่บ้านบริเวณชานเมือง