บทที่ 479 ว่าฉันน่ารำคาญเหรอ

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนาย ฉันแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนผีรองจะตาย ใครเป็นคนฆ่าเขา”

คนในผ้าคลุมเอ่ยขึ้น

“ครับ ผมจะเล่าให้คุณฟัง ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ”

หลินเจิ้งหนานพูดอย่างเป็นมิตร

“เหอะๆ เรียกฉันว่าเสือผีก็ได้”

“สวัสดีครับท่านเสือผี ผมคือหลินเจิ้งหนาน ก่อนหน้านี้จางเต๋ออู่บอกให้ผีรองมาแนะนำผมเรื่องจัดการหลี่โม่ ผีรองหาเพื่อนฝีมือดีมาช่วย มีหลงหานกวาง หานหัวแข็งและคนอื่น ตอนนั้นลูกน้องของหลงหานกวางโดนนักเลงในพื้นที่จับตัวไป หลี่โม่ไปสอบสวนลูกน้องของหลงหานกวาง ผีรองคิดว่านี่คือโอกาส......”

หลินเจิ้งหนานเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียด เขาเล่ามาจนถึงเรื่องที่ตัวเองโดนพาตัวหนีมา

“พวกเราหนีออกมา ส่วนเรื่องหลังจากนี้ ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ว่าผีรองตายยังไง แต่น่าจะไม่พ้นหลี่โม่ ถึงหลี่โม่ไม่ใช่คนฆ่าเอง เขาก็เป็นคนสั่งคนไปฆ่า”

ถึงหลินเจิ้งหนานไม่เห็นว่าผีรองตายยังไง แต่สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่ต้องคิดก็สามารถเดาคร่าวๆ ได้

เสือผีหรี่ตาลง ความอาฆาตฉายออกมาทางแววตาของเขา “คิดไม่ถึงว่าจะกล้าฆ่าผีใหญ่กับผีรอง คิดว่ากองทัพก่วยเสินของพวกเราตายไปแล้วหรือไง!”

หลินเจิ้งหนานมองเสือผีอย่างหวาดกลัว ถึงแม้ชื่อเสียงของกองทัพก่วยเสินจะไม่ได้โด่งดัง แต่ทว่าหลินเจิ้งหนานเคยได้ยินชื่อเสียงของพวกเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้กองทัพก่วยเสินโรยราลงทุกวัน พวกผีใหญ่คงไม่ต้องไปเป็นบอดี้การ์ดของจางเต๋ออู่

“นายน่าจะมีข้อมูลของหลี่โม่อย่างละเอียดใช่ไหม ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมด”

เสือผีพูดอย่างเย็นชา

“มีครับๆ ในมือถือของผม”

หลินเจิ้งหนานหยิบมือถือออกมา หลังจากที่หาข้อมูลของหลี่โม่ เขาก็ยื่นมือถือให้เสือผี

เสือผีอ่านข้อมูลอย่างละเอียด

“ท่านเสือผี อันที่จริง ถ้าคุณต้องการแก้แค้นหลี่โม่ เราสามารถร่วมมือกันได้ อีกอย่างหลี่โม่ยังล่วงเกินสำนักหลงเหมินและราชินีของสำนักหลงเหมิน พวกเราฆ่าหลี่โม่ก็เป็นการทำเพื่อราชินีของสำนักหลงเหมิน”

หลินเจิ้งหนานคิดจะร่วมมือกับเสือผี ไม่แน่อาจมีโอกาสฆ่าหลี่โม่จริงๆ ก็ได้ ขอแค่ฆ่าหลี่โม่ได้ ก็เหมือนกับสร้างผลงานใหญ่ต่อหน้าราชินีของสำนักหลงเหมิน ต้องได้ผลประโยชน์ไม่น้อย

เสือผีมองหลินเจิ้งหนาน เขายิ้มแล้วพูดว่า “ก็ดีเหมือนกัน แต่ฉันไม่ชอบการผูกมัดกับใคร ฉันสามารถร่วมมือกับพวกนายตอนลงมือได้ แต่ถ้าลงมือไม่ได้ ฉันจะไม่ร่วมมือกับพวกนาย”

“ไม่มีปัญหาครับ งั้นเรากลับเมืองฮ่านกันเถอะครับ งานครั้งนี้ล้มเหลว ผมต้องกลับไปบอกจางเต๋ออู่”

เสือผีพยักหน้าเบาๆ และเข้ามานั่งในรถ

หลินเจิ้งหนานเรียกเหล่าลูกน้องมารวมตัวเพื่อกลับไป จากนั้นจึงโทรหาจางเต๋ออู่ เรื่องงานที่ล้มเหลว

เมื่อจางเต๋ออู่ได้ยินว่างานล้มเหลว เขาก็ปามือถือทิ้งอย่างหงุดหงิด

“ไอ้พวกกากเดน! คนตั้งเยอะ จัดการหลี่โม่แค่คนเดียวยังไม่ได้ ไม่เคยเจอพวกกากเดนแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ !”

ราชินีของสำนักหลงเหมินหมุนแก้วไวน์ในมือ เธอพูดอย่างสบายๆ ว่า “พละกำลังของหลี่โม่ อยู่เหนือกว่าที่นายจินตนาการไว้ ดังนั้นนายไม่ต้องหงุดหงิด รอการแข่งมวยดำเถอะ”

“เสือผีอาจารย์อาของผีรองไปถึงแล้ว บางทีเสือผีอาจจะช่วยได้” จางเต๋ออู่พูดอย่างไม่สบอารมณ์

“เหอะๆ เสือผีอะไรนั่น ไม่ต้องรีบหรอก ติดต่อเฉินเสี่ยวถง ให้เธอรีบหากุญแจลับ!”

ราชินีของสำนักหลงเหมินหลับตาลงหลังพูดจบ

จางเต๋ออู่กำหมัดด้วยความแค้น เมื่อคิดว่าเฉินเสี่ยวถงอยู่ในบ้านของหลี่โม่ เขารู้สึกหงุดหงิด นั่นคือสาวงามที่เขาเลี้ยงดูมาเพื่อปรนนิบัติตัวเอง! กลับเสียเปรียบให้ไอ้เวรหลี่โม่!