บทที่ 480 ขอบคุณสำหรับคำชม

หลี่โม่มองกู้ชิงหลินที่เหมือนไก่ชนอย่างพูดไม่ออก จากนั้นจึงมองกู้หยุนหลันด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

กู้หยุนหลันกลอกตามองบนใส่หลี่โม่ เขายกมือเคาะโต๊ะ

“ฉันต้องทำงาน คนที่ไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็ออกไปเถอะ คางเหวินซิงพาเฉินเสี่ยวถงไปเดินเล่นสิ”

กู้หยุนหลันพูดเช่นนั้น กู้ชิงหลินกับเฉินเสี่ยวถงจึงเถียงไม่ออก ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างเคียดแค้น จากนั้นจึงเดินออกจากห้องทำงานของกู้หยุนหลัน

หลี่โม่ถอนหายใจออกมา เขาพูดอย่างกลุ้มใจว่า “คุณว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น นี่ผมกลายเป็นหนุ่มเนื้อหอมไปแล้วเหรอ ไม่รู้สึกว่าตัวเองมีเสน่ห์ขนาดนี้มาก่อน”

“นายอย่าหลงตัวเอง ทำไมฉันรู้สึกว่าท่าทีของกู้ชิงหลินที่มีต่อนายเปลี่ยนไปเยอะมาก หรือว่าเรื่องที่งานเลี้ยงที่โรงกลั่นเหล้าองุ่นจะกระตุ้นความรู้สึกของเธอ”

กู้หยุนหลันรู้สึกว่ากู้ชิงหลินผิดปกติ ท่าทีของเธอที่มีต่อหลี่โม่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

“ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะ กู้ชิงหลินกับเฉินเสี่ยวถงทำให้ผมปวดหัวมาก พวกเรายังคุยกันว่าจะไปดูคฤหาสน์ พวกนั้นทำให้เสียเวลาหมด”

หลี่โม่กลุ้มใจ เพราะเรื่องดูคฤหาสน์เป็นเรื่องใหญ่ ถ้ามีบ้านหลังใหญ่ ก็สามารถรับซีซีกลับมาพักที่บ้านได้ ถ้าอยู่กันทั้งครอบครัวใหญ่คงจะแออัดน่าดู บ้านเดิมดูไม่น่าจะอยู่กันพอ

“ดูคฤหาสน์ไปก็ซื้อไม่ได้อยู่ดี ฉันว่าอย่าหวังสูงเกินตัวจะดีกว่า”

“คุณไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ผมสามารถหาเงินมาได้แน่นอน”

กู้หยุนหลันย่นปากยู่ เธอคิดและพูดว่า “งั้นไปดูก็ได้ ตอนนี้ไม่มีอะไรทำพอดี”

“งั้นไปกันเถอะ”

หลี่โม่ช่วยกู้หยุนหลันเก็บของอย่างรวดเร็ว ทั้งสองเดินจูงมือกัน ออกมาจากห้องทำงาน

เมื่อออกมาจากตึก เจอเฉินเสี่ยวถงยืนอยู่ข้างรถเบนซ์ของคางเหวินซิงพอดี เธอกำลังเตะล้อรถไม่หยุด

คางเหวินซิงยืนอยู่ข้างๆ พร้อมใบหน้ายิ้มแย้มและคำพูดตลกต่างๆ นานา เขากำลังพยายามทำให้เฉินเสี่ยวถงอารมณ์ดี

“นี่ อาจารย์กับอาจารย์หญิงมาแล้ว”

เมื่อคางเหวินซิงเห็นหลี่โม่กับกู้หยุนหลันเดินเข้ามา เขาจึงพูดกับเฉินเสี่ยวถงเบาๆ

เฉินเสี่ยวถงเงยหน้ามองหลี่โม่กับกู้หยุนหลัน รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เหมือนความหงุดหงิดเมื่อครู่หายวับไปทันที

“พี่หยุนหลัน พี่หลี่โม่ พวกพี่จะไปไหนเหรอ”

เฉินเสี่ยวถงถามเสียงหวาน

“มาหาคางเหวินซิงนี่แหละ พวกเราจะไปดูคฤหาสน์ที่ชุมชนหนานชุ่ย ต้องการให้เหวินซิงนำทางไปน่ะ”

กู้หยุนหลันพูดอย่างสุภาพ

“อาจารย์หญิงพูดเกรงใจอะไรขนาดนั้น ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว ขอแค่อาจารย์สอนเทคนิคการขับรถให้ผมก็พอ”

“เหอะๆ ได้สิ คืนนี้ฉันจะสอนเทคนิคการขับรถให้”

หลี่โม่หัวเราะและเอ่ยขึ้น

คางเหวินซิงดีใจจนกระโดดตัวลอย เขารู้สึกว่าความสุขมาเร็วมาก แต่หลังจากที่เขาดีใจเสร็จ เขาก็พูดอย่างเสียใจว่า “แต่รถยนต์ Bugatti Veyron ของผมพังแล้ว ไม่งั้นอาจารย์คงได้ขับรถ Bugatti Veyron สอนผม มันต้องสุดยอดมากแน่นอน น่าเสียดายจริงๆ”

“เหอะๆ เรียนเทคนิคการขับรถ จะใช้รถหรูขนาดนั้นทำไม ถ้านายขับรถแทรกเตอร์ชนะรถสปอร์ตได้ นายก็เป็นเทวดาแห่งรถในยุคนี้แล้ว”

หลี่โม่พูดติดตลก

คางเหวินซิงได้ยินก็อ้าปากค้าง เขาเชื่อคำพูดของหลี่โม่ ในหัวของเขามีภาพที่ตัวเองขับรถแทรกเตอร์แซงรถสปอร์ต ฉากนั้นมันงดงามจริงๆ

“โอ้โห แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วครับ อาจารย์ต้องสอนผมดีๆ นะครับ ผมจะตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่! ผมจะขับรถแทรกเตอร์แซงรถสปอร์ตให้ได้!”

“เอ่อ เจ้าคางนายบ้าไปแล้วเหรอ ที่พี่หลี่โม่พูด น่าจะไม่ใช่เรื่องจริง อย่าบอกนะว่านายจะขับรถแทรกเตอร์ฝึกเทคนิค”