บทที่ 48 VIP

บทที่ 48 VIP

คำพูดนี้ของหลี่โม่ ทำให้อุณหภูมิในห้องลดลงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศก็น่าอับอายมาก

ฮะ！

ทันใดนั้น กู้หยุนหลัน หวังฟาง ซู๋ไห่เทียนและกู้เจี้ยนหมินต่างก็จ้องมองหลี่โม่ด้วยความประหลาดใจ

หวังฟางดุทันที "หลี่โม่ คุณไม่พูดก็ไม่มีคนว่าคุณเป็นใบ้! คุณบ้าไปแล้วเหรอ รีบนั่งลง!"

หวังฟางโกรธ!

หลี่โม่คนนี้ เขายืนขึ้นและพูดเช่นนั้นในเวลานี้ เขากำลังสร้างปัญหา

ทำไม คุณถึงอยากขึ้นไปชั้นบน?

ความรู้สึก ไม่ใช่เงินของเขา เขาไม่รู้สึกทุกข์ใจเลยใช่หรือไม่?

เขาหูหนวกหรือจงใจจะมีปัญหากับฉัน ไม่ได้ยินพนักงานเสิร์ฟพูดตอนนี้เหรอ ว่าการบริโภคมาตรฐานชั้นบนคือ 100,000!

หนึ่งแสน!

หวังฟางไม่มีเงินจ่ายมากขนาดนั้น มีก็ไม่ยอมเอาออกมาจ่าย!

กู้หยุนหลันก็ใบหน้าเย็นชา จ้องมองหลี่โม่ด้วยความโกรธและเร่งว่า "หลี่โม่ คุณนั่งลงคุณอย่าสร้างปัญหาอีกได้ไหม?นั่งลงกินข้าวอย่างเงียบๆ!

กู้หยุนหลันโกรธจนแทบบ้า หลี่โม่คนนี้สิ่งไหนก็ไม่ควรพูดก็มักจะไปพูดสิ่งนั้น

ขนาดนี้แล้ว ยังจะมาทำความวุ่นวายอีก

เขาเป็นสามีของเธอนะ ทำไมเขาถึงไม่ถึงตัวเธอเลย ไม่รู้จักช่วยเธอลดภาระ? ยังจะมาสร้างปัญหาให้เธอเพิ่ม!

น่าโมโหจริงๆ!

ซู๋ไห่เทียนที่อยู่ข้างๆเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและกล่าวว่า "เก่งนิหลี่โม่ คืนนี้คุณเลี้ยง เป็นไง? คุณพูดเสียงดังขนาดนี้ เมื่อก่อนดูไม่ออกเลย ว่าคุณจะเป็นเศรษฐี เงินเดือนออกแล้วเหรอ?คุณได้เงินเดือนกี่พัน พอสำหรับค่าอาหารห้องนี้ไหม? "

บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว!

หลี่โม่คนนี้ ไปไหนก็ชอบทำให้ขายหน้า

ไม่รู้จริงๆว่ากู้หยุนหลันคิดอย่างไรในตอนแรก จึงได้เลือกไอ้คนไร้ประโยชน์นี้

นี่มันจงใจทำให้กู้หยุนหลันลำบากไม่ใช่เหรอ?

ไม่มีสมองจริงๆ!

บังเอิญ พนักงานเสิร์ฟที่เพิ่งจากไป ในตอนนี้เดินกลับมาด้วยท่าทางเฉยเมยและถากถางมองไปที่หลี่โม่ที่อยู่ในร้านและถามอย่างเหยียดหยาม"คุณผู้ชายท่านนี้ คุณแน่ใจว่าต้องการเปลี่ยนเป็นห้องชั้นบนใช่ไหม ?"

เล่นอะไรเนี่ย?

แค่ดูก็เป็นคนจนๆ ยังอยากขึ้นไปกินชั้นบน ฝันกลางวันชัดๆ?

ไม่ชะโงกดูเงาตนเองเลย!

ช่างมันเถอะ คนแบบนี้ก็เห็นบ่อยละ ชอบทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต

"ใช่" หลี่โม่พยักหน้าอีกครั้ง

แต่ว่า

ผัวะ!

ทันทีที่คำพูดนั้นลดลง กู้หยุนหลันก็ลุกขึ้นและตบหน้าหลี่โม่ ดุว่า "พอแล้ว! คุณจะเล่นถึงเมื่อไหร่?ถ้าคุณไม่อยากกินก็กลับไปก่อน!”

ในขณะนี้ดวงตาของกู้หยุนหลันเป็นสีแดง เธอมองไปที่หลี่โม่ด้วยความโกรธและไม่พอใจ

เธอรู้สึกน้อยใจจริงๆ

ทำไมหลี่โม่ต้องมาทำให้เธออับอายในเวลานี้ด้วย ให้ตัวเธอเสียหน้า?

เพียงเพราะเป็นซู๋ไห่เทียนใช่ไหม เขาไม่พอใจซู๋ไห่เทียนใช่ไหม?

“ หยุนหลัน ผมทำได้ ... ”

หลี่โม่ไม่ทันสนใจความรู้สึกของกู้หยุนหลัน มื่อเขาต้องการอธิบายเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยการดุด่าของแม่ยาย!

ตอนนี้ ใบหน้าของหวังฟางเป็นสีแดง นิ้วก็เกือบจะจิ้มไปที่ปลายจมูกของหลี่โม่ เขาก็ตะโกนว่า "คุณทำอะไรได้ ไอ้ขยะ ช่างน่าอายจริงๆ! ไม่ก็นั่งกินข้าวดีๆ ไม่ก็ไสหัวกลับไป! คุณเป็นแค่ลูกเขยของครอบครัวเรา เป็นคนที่เกาะผู้หญิงกิน มีสิทธิ์อะไรมาพูดโน่นพูดนี่ ยังจะเปลี่ยนไปชั้นบน คุณจ่ายเงินเหรอ?”

การดุด่าของหวังฟางนั้น น้ำลายกระจาย ซึ่งทำร้ายศักดิ์ศรีของคนอื่นมาก