บทที่ 47 ตกตะลึง

บทที่ 47 ตกตะลึง

ซู๋ไห่เทียนตอนนี้ แทบรอไม่ไหวที่จะชกหลี่โม่ให้ตายด้วยหมัดที่นี่!

แต่ว่า

เหอะๆ

หลี่โม่หัวเราะเยาะอย่างเย็นชาและโยนมือของซู๋ไห่เทียนออกไป พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ซู๋ไห่เทียน อย่าคิดไปไกลเลย ที่ภรรยาของผมเชิญคุณมาทานอาหารที่นี่ เพียงแค่ต้องการตอบแทนบุญคุณเท่านั้น นอกจากนี้ สัญญาร่วมมือกับบริษัทรุงคาง คุณได้ช่วยหรือไม่ ในใจคุณไม่รู้เหรอ?! ต้องให้ผมแฉคุณต่อหน้าหยุนหลัน? "

หลังจากพูดจบ หลี่โม่ก็หันกลับไปและจากไป

อย่างไรก็ตาม ซู๋ไห่เทียนกลับโกรธ!

เขาบีบกำปั้น ตะโกนและชี้ไปที่หลี่โม่ว่า "หลี่โม่ คุณหมายความว่าอย่างไร?หรือว่า สัญญาของบริษัทรุงคาง เป็นไอ้ขยะไร้ประโยชน์อย่างคุณช่วยเธอคว้ามางั้นเหรอ?เหอะๆ ตลกจริงๆ ขยะอย่างคุณ ใครจะเชื่อว่าคุณเป็นคนทำ?”

หลังจากพูดจบ ซู๋ไห่เทียนก็ตบไหล่หลี่โม่และพูดข้างหูของเขา "ขยะยังไงก็เป็นขยะคุณไม่มีทางเทียบได้กับผมซู๋ไห่เทียนหรอก!"

เมื่อพูดอย่างนั้น ซู๋ไห่เทียนก็ดึงชุดสูทของเขาด้วยใบหน้าที่ดูสุภาพและก้าวไปเพื่อไปหากู้หยุนหลัน

หลี่โม่ยืนอยู่คนเดียวที่ประตู ดึงกำปั้นหายใจออกและเยาะเย้ยจากมุมปากของเขา

เทียบคุณไม่ได้งั้นเหรอ?

เหอะๆ

เพียงแค่ผมพูดอะไรสักคำ บริษัทรุงคางก็สามารถสลายตัวได้ในทันที เก็บคุณไว้ แค่รู้สึกว่าคุณไม่ได้ทำอะไรเกินเลย

หลังจากสูบบุหรี่เสร็จไปหนึ่งม้วน หลี่โม่ก็หันกลับมาและเข้าไปในห้องโถง

ทันทีที่มีคนสองสามคนเข้ามาในห้องโถงของกวนเหลินกัง พวกเขาก็ถูกดึงดูดด้วยรูปแบบการตกแต่งอันงดงาม ภายในมันหรูหราและมีสง่าราศีเกินกว่าที่ตาเห็น

แม้แต่คนร่ำรวยรุ่นที่สองเช่นซู๋ไห่เทียน หนึ่งปีก็ไม่ได้เจอกี่ครั้ง ทุกครั้งที่เข้ามาเขาต้องเชยชมอย่างรู้สึกน่าทึ่ง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่สามารถรับประทานอาหารในกวนเหลินกัง ล้วนเป็นผู้ประกอบการที่มีชื่อเสียงและมหาเศรษฐีในเมืองฮ่าน

การรับประทานอาหารที่นี่ ถือเป็นสัญลักษณ์ของตัวตนและความมั่นมีทางการเงิน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ซู๋ไห่เทียนก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา ถ่ายภาพกับรูปมังกรทองที่เป็นสัญลักษณ์ของกวนเหลินกัง จากนั้นโพสไปในโซเชียลพร้อมเพิ่มตำแหน่ง

หลังจากนั้น ซู๋ไห่เทียนผันจากแขกเป็นเหมือนเจ้าของ เริ่มแนะนำหวังฟางและกุ้นหยุนหลันให้รู้จักกับรูปแบบการก่อสร้างของกวนเหลินกังอย่างเป็นทางการ อาหารขึ้นชื่อของที่นี่ นั่นเป็น ผักซานจื๋อ ซึ่งมีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่มีโอกาสได้กิน

“ คุณป้าคุณลุง หยุนหลัน ผมเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว อาหารอยู่ในระดับประเทศ ถ้าเป็นเมื่อก่อน มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่จะมีโอกาสได้กิน โดยเฉพาะไวน์ของที่นี่ ซึ่งอยู่ในคอลเลกชันชั้นดีและ ปกติจะหาดื่มจากที่อื่นไม่ได้เลย "

หลังจากพูดแล้ว ซู๋ไห่เทียนก็ดูภาคภูมิใจ รอให้บริกรมาบริการเขา

หวังฟางยิ้มและชมเชยว่า "แหม ไห่เทียน ยังมีความรู้เช่นนี้ด้วยเหรอ รู้เยอะขนาดนี้ ป้าชอบคุณมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ "

ขณะที่เธอพูด เธอโน้มตัวเข้าไปในหูของซู๋ไห่เทียนและกระซิบว่า "ไห่เทียน คุณต้องรีบหน่อยนะ ติดต่อกับหยุนหลันให้มากขึ้น สำหรับหลี่โม่นั้นไม่ต้องกังวล ป้าจะเคลียร์อุปสรรคให้คุณเอง "

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซู๋ไห่เทียนก็หัวเราะสองครั้งและพูดด้วยเสียงต่ำ "ขอบคุณคุณป้ามากรอให้ผมได้แต่งงานกับหยุนหลันก่อน ท่านก็จะกลายเป็นญาตจากการแต่งงานของตระกูลซู๋ แน่นอนว่าผมจะกตัญญูต่อท่าน"

หวังฟางมีความสุขเมื่อได้ยินเช่นนี้และยิ้มเหมือนดอกไม้บาน

ซู๋ไห่เทียนก็ยกคิ้ว มองไปที่หลี่โม่ที่อยู่ด้านหลังเขาอย่างยั่วเย้าและชูนิ้วกลาง

หลี่โม่ทำเป็นไม่เห็นมันและส่งข้อความไปยังเฉียนฝูอย่างเงียบๆ

ในไม่ช้า พนักงานเสิร์ฟร่างสูงที่สวมชุดในกี่เพ้า มาหาด้วยรอยยิ้มที่เคารพและพูดว่า "ห้าท่าน พวกคุณได้จองไว้ไหม?"

ซู๋ไห่เทียนสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา ยกคางขึ้นมองนาฬิกาโรเล็กซ์ บนข้อมือของเขาอย่างอวดดีและพูดว่า"จองไว้แล้ว ผมได้ติดต่อกับผู้จัดการของคุณไว้แล้ว ห้อง438 "

พนักงานเสิร์ฟมองไปที่โรเล็กซ์ บนข้อมือของซู๋ไห่เทียน พูดด้วยรอยยิ้มที่ประจบทันที "โอเค ได้โปรดมากับฉัน"

จากนั้น ซู๋ไห่เทียน ก็เดินไปพร้อมกับคนสองสามคน เดินตามพนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้างหน้า ขณะที่เดินเข้าไป เขาก็หันกลับมาและพูดอะไรบางอย่างกับกู้หยุนหลัน

อย่างไรก็ตาม กู้หยุนหลันเพียงแค่บีบยิ้มและพยายามตอบที่เขาพูด

ในใจเธอรู้สึกกังวล

เหลือบมองไปเห็นเมนูอาหาร รายการอาหารอย่างน้อยก็หนึ่งพันขึ้นไป!

แพงเกินไป!