บทที่ 46 คุณจัดการอย่างไร

บทที่ 46 คุณจัดการอย่างไร

ทันทีที่หลี่โม่พูดประโยคนี้ ซู๋ไห่เทียนที่อยู่ตรงหน้าก็ได้ยิน ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะ หันหน้าและถามอย่างเยาะเย้ย "คุณบอกว่าอะไรนะ คุณมีบัตรสมาชิกของฮ่านกง?เอามาจากไหนเหรอ? ไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม”

หลี่โม่คนนี้ ไร้ยางอายจริงๆ!

กล้าพูดว่ามีบัตรสมาชิกของฮ่านกง?

เขารู้หรือไม่ว่าบัตรสมาชิกต้องใช้เงินหลายล้านบาทต่อปี?

แม้ว่าจะเป็นตระกูลซู๋ ก็มีแต่พ่อเขาเท่านั้นที่มี

โง่จริงๆเลย

ทันใดนั้น ใบหน้าของหวังฟางก็จมลง เธอจ้องมองไปที่หลี่โม่และตะโกนว่า "หลี่โม่ คุณพูดไร้สาระอะไรของคุณ?ต้องให้ฉันไล่คุณออกจากรถใช่มั้ย?"

ใบหน้าสวยงามของกู้หยุนหลันก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย เธอก็มองไปที่หลี่โม่ด้วยความโกรธ

ในตอนนี้ ทำไมเขาถึงพูดแทรก หาที่ด่าชัดๆ?

หลี่โม่ยิ้มและพูดว่า "อ่อ ไม่ใช่ของผม เพื่อนของผมเอาไว้ที่ผม"

ซู๋ไห่เทียนหัวเราะพร้อมกับเยาะเย้ยที่มุมตาของเขา พูดด้วยท่าทางแปลกๆ "เก่งนิหลี่โม่ ดูไม่ออกเลยนะว่าคุณมีเพื่อนแบบนี้ด้วยหรือ?"

หลี่โม่แสยะยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า "พอได้ สิ่งที่คุณดูไม่ออกยังมีอีกเยอะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซู๋ไห่เทียนก็โกรธและตะโกนว่า "คุณหมายถึงอะไร?"

"ฮิฮิ ความหมายตามตัวอักษรเลย" หลี่โม่ยังคงยิ้มอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะกัน กู้หยุนหลันก็รีบหันหน้าไปมองที่หลี่โม่ จากนั้นก็ดุว่า "เอาล่ะ คุณพูดน้อยหน่อย"

หลังจากนั้น เธอก็หันหน้ามาและพูดกับซู๋ไห่เทียนด้วยรอยยิ้ม ขอโทษว่า "ไห่เทียน ต้องขอโทษนะ คุณอย่าถือสาเขาเลย"

"ไม่เป็นไร ผมจะไปถือสาไอ้ขยะได้อย่างไร"

ซู๋ไห่เทียนหัวเราะเยาะสองครั้ง มองไปที่หลี่โม่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ จากนั้นถามกู้หยุนหลัน"เป็นไง ไปกินที่ไหน คุณลองเลือกดู"

กู้หยุนหลันเหลือบดูรีวิวร้านอาหารบนอินเทอร์เน็ต ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและพูดว่า "กวนเหรินถังไหม ดูแล้วก็ไม่เลวนะ และสภาพแวดล้อมก็ดีมากด้วย"

"โอเค" ซู๋ไห่เทียนยิ้ม หันกลับมาและขับรถต่อ

ส่วนหลี่โม่ ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อของกวนเหรินถัง วันนี้กู้หยุนหลันจะใช้จ่ายฟุ่งเฟือยแบบนี้เหรอ?

กวนเหลินกังเป็นร้านอาหารเปิดหลายสาขาที่มีชื่อเสียงในประเทศ!

ทุกครั้งที่มีการบริโภคก็นับแสน!

อย่างไรก็ตาม เมื่อดูปฏิกิริยาของกู้หยุนหลัน เหมือนเธอยังไม่รู้

ในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงกวนเหลินกัง ในขณะที่กู้หยุนหลันลงจากรถ เธอก็ตกตะลึง

เป็นกวนเหลินกังนี้ได้อย่างไร?

ศาลาสีแดงเหล่านี้ แกะสลักด้วยมังกรและนกฟีนิกซ์ มีชื่อเรียกว่า "หอแดง" ในเมืองฮ่าน

คนที่มาที่นี่ ล้วนเป็นข้าราชการและขุนนางระดับสูงในเมืองฮ่าน

เพราะว่า เพราะอาหารที่กินที่นี่ล้วนเป็นผักซานจื๋อ

ตายละ!

ซู๋ไห่เทียนต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ร้านอาหารที่ออกเสียงเหมือนกันแต่ตัวอักษรต่างกัน!

กวนเหลินนี้ไม่ใช่กวนเหรินนั้น

ค่ายใช้จ่ายของกวนเหลินกังนี้สูงเกินไป กู้หยุนหลันรู้ดี

ทำยังไง?

หลี่โม่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของกู้หยุนหลัน ถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ“ เป็นอะไรหรือ?”

กู้หยุนหลันดูกังวลและมองไปที่หลี่โม่ด้วยความเสียใจและพูดว่า"กวนเหลินกังที่ฉันบอกไม่ใช่ที่นี่ ... นี่คือร้านอาหารชื่อดังในเมืองฮ่านที่มีค่าบริโภคสูง ฉันควรทำอย่างไร?"

หลี่โม่ยกคิ้วขึ้นเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ จับมือของกู้หยุนหลันแล้วเหลือบมองมัน สักครู่ เขาหัวเราะ จริงอย่างที่เขาคิดไว้ด้วย ออกเสียงเหมือนกันแต่ตัวหนังสือต่างกัน ซู๋ไห่เทียนเข้าใจผิดแล้ว