บทที่ 487 เปิดบิลกินสามปี

เพราะจะไปดูคฤหาสน์ยอดเขา หวังฟางนอนไม่หลับทั้งคืน

หวังฟางปีนขึ้นมาจากเตียงในตอนเช้า หลังจากที่รีบกุลีกุจอกินอาหารเช้า ก็เริ่มปลุกคนอื่นๆ

หลังจากที่ทั้งบ้านกินอาหารเช้าเรียบร้อย หวังฟางก็รบเร้าไปดูคฤหาสน์ยอดเขา

เฉินเสี่ยวถงกลอกตา มือกุมท้องพูดขึ้น“คือฉันเมนส์มาไม่ค่อยสบาย คงจะไม่ไป พักผ่อนอยู่บ้านดีกว่า เดี๋ยวจะทำความสะอาดบ้าน”

“งั้นก็ดี เสี่ยงถงอยู่บ้านพักผ่อนแล้วกัน งานบ้านไม่ต้องทำแล้ว ไม่สบายก็นอนพัก”

หวังฟางให้เฉินเสี่ยวถงอยู่บ้าน จากนั้นก็เรียกรวมพลหน้าบ้าน

รอจนหลี่โม่ กู้หยุนหลันออกมาจากบ้านแล้ว เฉินเสี่ยวถงจึงเดินไปข้างหน้าต่าง ค่อยๆแอบมอง

พอเห็นพวกหลี่โม่ขึ้นรถไปแล้ว พอขับรถพ้นหมู่บ้าน เฉินเสี่ยวถงจึงรีบเข้าไปในห้องของหลี่โม่และกู้หยุนหลัน

สองไว้นี้เฉินเสี่ยวถงสำรวจไปไม่น้อย แต่เห็นเพียงเปลือก ตามตู้ ตามลิ้นชัก เฉินเสี่ยวถงยังไม่ได้รื้อ

พอเข้าไปในห้องได้เฉินเสี่ยวถงก็รื้อค้นทุกซอกมุม แต่ส่วนมากเป็นของกู้หยุนหลัน ของหลี่โม่มีแต่เสื้อผ้า ไม่เห็นจะมีกุญแจลับอะไร

“โอ๊ยน่ารำคาญ ไม่เห็นมีเบาะแสอะไร จะให้หาไงเล่า！ให้หาเรื่อยเปื่อยก็คงไม่ได้”

เฉินเสี่ยวถงบ่นอย่างรำคาญ จู่ๆแววตาเป็นประกาย พูดออกมาอย่างดีใจ“ไหนๆพวกเขาก็ไม่รู้ว่ากุญแจลับคืออะไร เราก็หาของที่ดูเหมือนกุญแจลับไปหลอกซะเลย ยังไงก็ไม่ได้อยากจะทำงานให้สักหน่อย”

เฉินเสี่ยวถงที่ตัดสินใจเสร็จสรรพ เริ่มคิดว่าจะปลอมกุญแจลับอย่างไรดี

นั่นเป็นกุญแจที่สำนักหลงเหมินสืบทอดมาเชียวนะ อย่างน้อยควรจะมีกลิ่นอายโบราณหน่อยถูกมั้ย แล้วก็ต้องมีสัญลักษณ์ของสำนักหลงเหมินด้วย

“หาหยกมังกรมาแกะสลักเป็นรูปมังกรก็พอมั้ง แหมเรานี่ฉลาดหลักแหลมจริงๆ แต่กลัวว่าบ้านพี่หลี่โม่จะไม่มีหยกน่ะสิ ต้องไปหาซื้อมาสักชิ้น”

เฉินเสี่ยวถงครุ่นคิดชั่วครู่ จึงตัดสินใจ หยิบมือถือออกมาโทรหาคางเหวินซิง บอกให้คางเหวินซิงมารับ

ไม่นานคางเหวินซิงก็ขับรถมาถึง เฉินเสี่ยวถงกระโดดลงจากชั้น เปิดประตูรถเบนซ์ขึ้นนั่งด้านหลัง

“เธอคนเดียวเหรอ อาจารย์กับอาจารย์แม่ล่ะ”

“ฉันนี่แหละอาจารย์แม่ของนาย พวกเขาไปดูคฤหาสน์กันหมดแล้ว ไม่ต้องพูดมาก รีบขับรถไปเมืองขายของโบราณเร็ว ฉันจะไปซื้อหยกมังกร แต่บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่มีตังค์”

คางเหวินซิงทำหน้ายุ่ง ลอบมองเฉินเสี่ยวถงผ่านกระจกหน้า

“อาจารย์แม่เล็ก ฉันว่าอาจารย์กับอาจารย์แม่รักกันมากเลยนะ ฉันว่าเธอหมดหวังล่ะ หรือไม่ก็ยอมรับความจริงหน่อย”

“หมายความว่าไง！อะไรคือหมดหวัง！”

เฉินเสี่ยวถงจ้องเขม็ง รู้สึกว่าคางเหวินซิงถ้าไม่โง่ก็บ้า ที่แน่ๆไม่ใช่คนดีแน่นอน

“ฉันแค่รู้สึกว่าเธออย่าไปเล่นกับไฟเลย ถ้าทำให้อาจารย์กับอาจารย์แม่แตกแยกกัน เกรงว่าเธอจะสูญเสียอาจารย์ตลอดไป ยังไงฉันก็ไม่เคยมีความรัก แค่พูดความเห็นส่วนตัว ถ้าพูดผิดก็ถือว่าไม่ได้พูด”

“หึหึ นายพูดไม่ผิดหรอก ความหวังฉันยิ่งใหญ่นัก จะว่าไป ฉันก็ไม่เคยอยากเป็นเมียหลวงสักหน่อย”

เฉินเสี่ยวถงรู้สึกปวดใจ รู้แก่ใจว่าตัวเองไม่ได้หวังตำแหน่งเมียหลวง ขอแค่มีที่ว่างในใจหลี่โม่บ้างก็พอ

คางเหวินซิงไม่พูดอะไรอีก ขับรถเงียบๆ ไม่นานก็ถึงเมืองขายของโบราณ

ทั้งคู่ลงจากรถ คางเหวินซิงส่ายหน้าพูด“จะซื้อของที่น่าเชื่อถือหน่อย ต้องหาคนที่น่าเชื่อถือได้ ของโบราณพวกเนี่ยล้ำลึก แต่ฉันไม่รู้จักใครในนี้หรอกนะ”