บทที่ 488 เปิดความคิด

“ห้าล้านเลยเหรอ คางเหวินซิงดูหน่อยสิ คิดว่าไง ”เฉินเสี่ยวถงถาม

คางเหวินซิงรับหยกมังกรไปดู ดูซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นจะมีอะไรวิเศษตรงไหน แต่ดูๆไปก็เหมือนของจริงหรอกนะ

“คงราวๆนั้นมั้ง แล้วมันเหมือนกับหยกมังกรที่เธอต้องการมั้ยล่ะ ถ้าไม่ต่างก็ซื้อๆไปเถอะ”

“งั้นก็ซื้อๆไปเถอะ รีบไปคิดเงิน”

คางเหวินซิงหยิบบัตรออกมา เขาไว้อาลัยให้ค่าขนมตัวเองอยู่สามวินาที

เถียนจินหมิงหัวเราะแหะๆหยิบเครื่องรูดบัตรPOSมา ในใจรู้สึกเสียดายที่เปิดราคาต่ำไปหน่อย น่าจะคิดราคาสักสิบล้าน ใครจะไปรู้ว่าสองคนนี้มีตังค์ขนาดนี้ ราคาห้าล้านยังไม่ต่อ

รูดบัตรจ่ายเงิน เถียนจินหมิงห่อหยกมังกรอย่างดี จากนั้นจึงส่งทั้งคู่ออกนอกประตูร้าน

คางเหวินซิงเดินพลางถามพลาง“ทำไมจู่ๆถึงซื้อของพรรคนี้อ่ะ จะให้อาจารย์เหรอ อาจารย์ชอบของโบราณเหรอ ทำไมฉันถึงไม่ซื้ออีกชิ้นให้อาจารย์ล่ะ หรือเรากลับไปซื้อกันอีกชิ้นดีมั้ย”

“อย่าคิดเหลวไหลเลย ไม่ได้ให้อาจารย์หรอก ฉันใช้เอง รีบขับรถกลับไปเร็ว”

เฉินเสี่ยวถงไม่อยากเสียเวลา ถ้าหากว่าพวกหลี่โม่ดูคฤหาสน์อะไรเรียบร้อยกลับมาแล้วไม่เห็นเธอ คงจะกระอักกระอ่วนมาก

คางเหวินซิงมองเฉินเสี่ยวถงอย่างสงสัย แต่ก็ไม่กล้าถาม ได้แต่ขับรถส่งเธอกลับไป

เฉินเสี่ยวถงกลับเข้าห้อง หยิบหยกมังกรออกมาส่องแล้วส่องอีก ท้ายที่สุดก็วางลงตรงโต๊ะเครื่องแป้ง

เธอวางประดับตรงโต๊ะเครื่องแป้งมองแล้วมองอีก รู้สึกว่าหยกมังกรวางไว้แบบนี้ก็สวยดีนะ

“สรรพสิ่งล้วนเตรียมพร้อม รอให้จางเต๋ออู่ถามฉัน ฉันก็ถ่ายรูปให้ดู บอกว่านี่คือกุญแจลับก็พอ”

เฉินเสี่ยวถงปรบมือ หมุนตัวออกไปทำงานบ้าน

……

ใกล้เที่ยงแล้ว หลี่โม่ กู้หยุนหลัน กับคู่สามีภรรยากู้เจี้ยนหมินกลับมาบ้าน หวังฟางกับกู้เจี้ยนหมินสีหน้าเบิกบาน เห็นได้ชัดว่าคงพอใจกับคฤหาสน์ยอดเขาเป็นอันมาก

กู้เจี้ยนหมินนั่งยิ้มบนโซฟาพูดว่า“คฤหาสน์ยอดเขานี่ไม่เลวจริงๆ ช่วงนี้คิดเรื่องย้ายบ้านได้แล้วล่ะ รอให้ซีซีออกจากโรงพยาบาลก่อนก็ย้ายบ้านได้แล้ว แล้วเชิญเพื่อนมาเลี้ยงฉลองกัน”

มีคฤหาสน์แบบคฤหาสน์ยอดเขา กู้เจี้ยนหมินก็อดที่จะอวดไม่ได้

หวังฟางยิ่งหน้าบานพูดขึ้น“หลี่โม่ถือว่าก้าวหน้าไปอีกขั้น งานเลี้ยงต้องจัดแน่นอน แล้วต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่ด้วย เชิญใครมาได้เชิญมาให้หมด เชิญพวกที่เคยดูถูกเรามาดูให้เต็มตา”

ไม่กี่ปีมานี้หลี่โม่เหลวไหลเกินไป ทำให้หวังฟางโดนดูถูกอย่างมาก ตอนนี้มีโอกาสกู้หน้า ก็ย่อมต้องแสดงหน่อยเป็นธรรมดา

เห็นพ่อแม่มีความสุข กู้หยุนหลันก็พลอยสุขไปด้วย

“ตกลง งั้นรอซีซีออกจากโรงพยาบาลแล้วย้ายบ้านกัน ต้องจัดงานเลี้ยงฉลองด้วย”

หลี่โม่เห็นมีความสุขทั้งบ้าน ในใจก็เบิกบาน

เฉินเสี่ยวถงเดินออกมาจากห้อง หัวเราะเหอะๆ“คุณลุงคุณป้าคะ ไปดูบ้านเป็นไงบ้างคะ นั่นเป็นคฤหาสน์ชั้นยอดเชียวนะคะ อยู่แล้วสบายใจแน่นอน”

“เสี่ยวถงพูดไม่ผิด นั่นเป็นคฤหาสน์ชั้นยอดจริงๆด้วย ฉันว่าในเมืองฮ่านคงไม่มีคฤหาสน์ยอดเขาที่สวยได้ขนาดนี้แล้วล่ะ”

หวังฟางดึงเฉินเสี่ยงถงนั่งลง แล้วเริ่มคุยจ้อกับเฉินเสี่ยวถง

หลี่โม่มองเฉินเสี่ยวถงอย่างงุนงง รู้สึกว่าเฉินเสี่ยวถงไม่เหมือนคนเมนส์มาเลยสักนิด

กู้หยุนหลันค่อยๆสัมผัสหลี่โม่ จากนั้นจึงพาหลี่โม่เข้าห้อง“เข้าห้อง มีเรื่องคุยด้วย”