ตอนที่ 489
บทที่ 489 โชคดีมีชัย
October 22, 2026
หลังจากกินอาหารเที่ยงเสร็จ กู้หยุนหลันกับหลี่โม่ และเฉินเสี่ยวถงไปที่บริษัท
หลังจากจอดรถที่บริษัทแล้ว หลี่โม่พูดขึ้น“กู้หยุนหลันขึ้นไปก่อน ฉันจะไปเรียกเหวินซิง จะคุยกับพวกเขาเรื่องชีวิตคู่”
“ค่ะ คุยกับพวกเขาดีๆนะ”
กู้หยุนหลันยิ้มลงจากรถ ทิ้งให้หลี่โม่กับเฉินเสี่ยวถงอยู่ในรถ
เฉินเสี่ยวถงรู้สึกว่าคำพูดของหลี่โม่แปลกๆไป จึงพูดอย่างตื่นเต้น“พี่หลี่โม่ จะคุยอะไรกับฉันเหรอ จะทิ้งฉันเหรอ”
“เอ่อ จะว่าทิ้งได้ไงกัน เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เธอดูสิ เธอครอบครองเตียงฉันอยู่ทุกคืนๆ”
“ฮือๆๆๆ เค้านอนโซฟาก็ได้นี่ อย่าไล่ฉันไปเลยนะ อย่าให้ฉันไปอยู่กับคางเหวินซิงเลยนะ ฉันอยากอยู่กับพี่และพี่หยุนหลัน ทำงานบ้านให้ ทำอาหารให้ อุ่นเตียงให้ได้ด้วย”
เฉินเสี่ยงถงออดอ้อนอย่างน่ารักน่าสงสาร พยายามออกเรี่ยวออกแรง
หลี่โม่มองเฉินเสี่ยวถงอย่างหมดคำพูด กระแอมสองทีพูดขึ้น“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย ขอถามหน่อย เรื่องหยกมังกรบนโต๊ะเครื่องแป้งน่ะ”
“ห๊ะ เอ่อ……”
ในหัวของเฉินเสี่ยวถงว่างสนิท คิดไม่ถึงว่าหลี่โม่จะเห็นหยกมังกรของตนเอง
แล้วจะอธิบายยังไงล่ะเนี่ย พี่หลี่โม่จะเข้าใจผิดมั้ยเนี่ย
เฉินเสี่ยวถงพยายามหาคำอธิบายที่เหมาะสม แต่คิดยังไงก็คิดคำอธิบายที่เหมาะสมไม่ออก
“ทำไมไม่พูดล่ะ พูดความจริงมาก็สิ้นเรื่อง ถ้าแต่งเรื่องโกหกนะ จะให้คางเหวินซิงพาตัวไป”หลี่โม่พูดเสียงเรียบ
“อย่านะ บอกให้ก็ได้”
เฉินเสี่ยวถงมองไปที่หลี่โม่อย่างน่าสงสาร พูดอย่างลังเล“คือฉัน เอามาประดับตกแต่งเป็นของโบราณน่ะ”
“โกหก จะโกหกก็ให้มันเข้าทีหน่อยได้มั้ย”
หลี่โม่มองทะลุคำลวงของเฉินเสี่ยวถง
เฉินเสี่ยวถงร้อนใจจนตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อเบ้า
“ฉัน ถ้าฉันพูดความจริงไป พี่จะไม่ พี่จะไม่ไล่ฉันไปใช่ไหม แล้วต้องปกป้องฉันด้วยนะ”
“อืม ว่ามาสิ ขอแค่พูดความจริง ฉันไม่ไล่เธอแน่นอน”
หลี่โม่พอเดาเรื่องออกจากท่าทีของเฉินเสี่ยวถง
“จางเต๋ออู่ส่งฉันมา เขาให้ฉันมาหากุญแจลับที่พี่ แต่ฉันไม่ได้คิดช่วยเขา ก็เลยว่าจะอำสักหน่อย ยังไงพวกเขาก็ไม่รู้ว่ากุญแจลับหน้าตาเป็นไง ฉันก็เลยปลอมขึ้นมา”
“ตอนเช้าไปดูคฤหาสน์ยอดเขา ฉันมีเมนส์เลยไม่ได้ไป แต่จริงๆแล้วคางเหวินซิงขับรถพาฉันไปที่เมืองขายของโบราณซื้อหยกมังกรมา ใช้เงินไปห้าล้าน ฉันว่าจะเอามาโมเมเป็นของจริง อีกสองวันว่าจะบอกจางเต๋ออู่ว่านี่เป็นกุญแจลับ”
หลี่โม่หัวเราะส่ายหน้า“ดูเธอสิ บอกมาแต่แรกก็หมดเรื่อง ฉันก็ไม่ใช่เสือร้ายสักหน่อย เธอปิดบังแต่งเรื่อง สุดท้ายก็เป็นการทำร้ายตัวเอง”
“ห๊ะ？”
เฉินเสี่ยวถงมองหลี่โม่อย่างงุนงง รู้สึกว่าหลี่โม่มีนัยยะในคำพูด“ทำไมถึงเป็นการทำร้ายตัวเองล่ะ”
“ไม่พูดเรื่องอื่นอ่ะ พวกเธอใช้เงินห้าล้านซื้อของปลอมมา ถ้าของนั่นให้จางเต๋ออู่ไป เธอก็รอโดนจัดการได้เลย”
เฉินเสี่ยวถงเบิ่งตาโต กัดฟันกรอด เหมือนลูกบอลพองลมที่รอระเบิด ทั้งตัวอึดอัดขึ้นมา
“จะเป็นของปลอมไปได้ไง ตอนซื้อก็คิดดีแล้วนะ ยังบอกว่ามาจากสมัยราชวงศ์หมิงเลย”