บทที่ 490 ปลอมหนึ่งชดใช้สิบเท่า

“มี มีอยู่แล้ว พวกคุณนี่บังเอิญจริงๆเลย บังเอิญที่ตอนนั้นผมรับซื้อไว้คู่นึง ผมจะไปหยิบให้นะ”

เถียนจินหมิงเดินอารมณ์ดีเข้าไปในห้องสินค้า เฉินเสี่ยวถงกระตุกแขนหลี่โม่ถาม“พี่หลี่โม่ นี่มันอะไรกัน ไหนว่าเป็นของปลอมไง”

“ก็ต้องมีหลักฐานสิวะ จับโจรต้องมีมูลเข้าใจมั้ย ตอนซื้อได้ถ่ายคลิปไว้มั้ย มีใบเสร็จมั้ย ไม่มีอะไรสักอย่าง เขาจะปฏิเสธก็ได้ จะป้ายสีพวกเธอยังได้”

หลี่โม่พูดแบบนี้ เฉินเสี่ยวถงกับคางเหวินซิงต่างได้สติกลับมา เป็นแบบนั้นจริงๆด้วย

พวกพ่อค้าของโบราณน่ะแค่ขายของปลอม มักจะมีวิธีการรับมือลูกค้า ถ้าหากไม่มีหลักฐานมัดตัว จะให้ชดใช้เงินเป็นไปไม่ได้

“อาจารย์ล้ำลึกจริงๆ ผมคิดไม่คิดขนาดนี้เลย คิดไม่ถึงแม้แต่น้อย พวกขายของโบราณนี่ เจ้าเล่ห์เป็นจิ้งจอกพันปีเลย”

คางเหวินซิงชูนิ้วโป้งให้หลี่โม่แสดงความชอบใจ รู้สึกว่าหลี่โม่นี่ช่างไร้เทียมทาน

แววตาที่แสดงความนับถือของเฉินเสี่ยวถงมองไปทางหลี่โม่ แววตาเป็นประกายดาวเล็กน้อย

เถียนจินหมิงหยิบกล่องโบราณออกมา ยิ้มทักทาย“เชิญนั่งๆๆทุกท่าน มาแล้วอย่าได้เกรงใจ ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน นั่งดื่มชากันก่อน”

พวกหลี่โม่ทยอยนั่งลง เถียนจินหมิงรินชาให้ทั้งสาม จากนั้นเปิดกล่อง วางตรงหน้าหลี่โม่

“เชิญคุณผู้ชายดูครับ นี่เป็นของหายากแน่นอน พวกท่านทั้งสามมีบุญตาแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นผมไม่ให้ดูหรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขาย”

“ท่านดูเนื้อหยก ขาวเนียนน้ำงาม เป็นหยกขาวชั้นเลิศแน่นอน ความมันวาวนี้ ดูเหมือนน้ำมันแพะเลยมั้ยล่ะ”

“แล้วมาดูการแกะสลัก ประณีตละเมียดละไม ถ้าไม่ใช่ช่างแกะสลักวังหลวง แกะลายออกมาละเอียดแบบนี้ไม่ได้หรอก”

เถียนจินหมิงคุยฟุ้ง โม้จนแทบหยกชิ้นนั้นจะลอยฟ้าได้อยู่แล้ว

หลี่โม่พยักหน้าเล็กน้อย ทำท่าทางดีใจที่ได้เห็นหยกมังกร“เป็นของดีจริงๆด้วยนะ ไม่เลวเลยทีเดียว ไม่ทราบว่าราคาเท่าไหร่”

“เพื่อนคุณซื้อไปห้าล้าน แต่ชิ้นนั้นมีตำหนินิดหน่อย ชิ้นนี้ไม่เหมือนกัน ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย ราคาย่อมแพงกว่า ราคาเดียว สิบล้าน”

เถียนจินหมิงชูนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้ว รู้สึกว่าครั้งนี้จะผิดพลาดอีกไม่ได้ จะหลอกก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด จะได้ไม่ต้องเสียดาย

“ราคาพอไหว แต่รับประกันของแท้ไหม ตอนนี้ของปลอมเยอะนัก ไม่ระวังก็โดนหลอกได้”

“แท้ ของแท้แน่นอน ร้านผมใหญ่ขนาดนี้ ยังต้องกลัวของปลอมอีกเหรอ จะว่าไปคนใหญ่คนโตทั้งหลาย เวลาซื้อของพวกนี้ต้องให้ผมเซ็นรับประกันทั้งนั้น ผมไม่ขายของปลอมหรอก”

เถียนจินหมิงหลอกล่อเต็มที่ คิดหาวิธีให้หลี่โม่ชำระเงินโดยเร็ว จึงรีบชี้ไปที่ใบรับรองที่แขวนอยู่ที่ผนังโดยเฉพาะ มีแต่ใบรับรองสมาคมโน่นนี่นั่น

ถ้าดูละเอียด ก็จะเห็นว่าเป็นสมาคมอะไรก็ไม่รู้ ไม่มีสมาคมที่เป็นทางการสักอัน

“ปลอมหนึ่งชดใช้สิบเท่ามั้ย”

หลี่โม่หรี่ตายิ้มถาม

“มันแน่นอนอยู่แล้ว ผมเถียนจินหมิงเป็นคนมีศีลธรรม ไม่เคยขายของปลอมสักชิ้น ถ้าผมขายของปลอมไป ชดใช้คืนสิบเท่าแน่นอน”

เถียนจินหมิงพูดจบก็ตบอกผาง แสดงว่าตนเองเป็นคนรักษาคำพูด

หลี่โม่หยิบบัตรธนาคารมาพูดขึ้น“ตกลง งั้นก็รูดบัตรแล้วกัน”

“ได้ครับ”

เถียนจินหมิงหยิบเครื่องรูดบัตรPOSออกมาอย่างอารมณ์ดี วันนึงเจอลูกค้าใหญ่ขนาดนี้ ช่างเป็นวันดีๆโดยแท้