บทที่ 493 ใบสั่งยา

“ผมไม่ได้เป็นยอดฝีมืออะไรหรอก เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น”

หลี่โม่ยิ้มอย่างเมินเฉย พูดต่อ: “พวกคุณยังจะสู้อีกไหม? ถ้าจะสู้ก็ต่อเลย ถ้าไม่สู้แล้วก็บอกมาว่าจะชดเชยยังไง”

หานซื่อเจี๋ยไม่มีความคิดจะลงมืออีกแล้ว ตั้งแต่การเคลื่อนไหวเมื่อครู่ของหลี่โม่ หานซื่อเจี๋ยก็มองออกแล้วว่าตนเองห่างไกลจากการเป็นคู่ต่อสู้ของหลี่โม่ ถ้าสู้กับหลี่โม่ต่อไปถือได้ว่าเป็นการหาเรื่องตายชัดๆ

“คุณหลี่รอก่อนนะครับ ผมขอไปปรึกษากับลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องของผมสักครู่”

หานซื่อเจี๋ยประสานมือคารวะ แล้วรีบเดินไปที่ด้านหน้าของเถียนจินหมิง คว้าหูของเถียนจินหมิงดึงขึ้นมา ลากเถียนจินหมิงเข้าไปในห้องเก็บของ

หลังจากปิดประตูห้องเก็บของ หานซื่อเจี๋ยก็พูดอย่างเย็นชา: “ไอ้เด็กเวร! นี่รู้แล้วสินะว่าไปเตะเหล็กเข้าให้แล้ว? ต่อให้ฉันทุ่มสุดตัวก็จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยไม่ได้อยู่ดี!”

เถียนจินหมิงก็ตื่นตกใจกับทักษะเมื่อครู่ของหลี่โม่เช่นกัน พ่นน้ำชาออกมาก็สามารถทำให้คนบาดเจ็บได้ นี่มันไม่ใช่ฉากที่มีแต่ในภาพยนตร์หรอกเหรอ! ทำไมในโลกแห่งความจริงก็ยังมีคนที่เป็นยอดฝีมืออย่างนี้?

“อาจารย์ ผมยอมรับผิด แต่ผมหยุดกลางคันไม่ได้แล้ว หนึ่งร้อยล้านผมจะชดใช้ยังไงไหว? ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งร้อยล้านหรอก ยี่สิบล้านผมก็รวบรวมเอามาให้ไม่ได้!”

เถียนจินหมิงพูดด้วยความเศร้าเสียใจ

“ตอนเช้าแกเพิ่งจะเก็บเงินเขาไปห้าล้านไม่ใช่เหรอ ทำไมแม้แต่ยี่สิบล้านถึงรวบรวมออกมาไม่ได้! อย่ามาแกล้งจนกับฉันตรงนี้นะ!”

“ช่วงนี้ไม่มีโชคเลย อีกอย่างธุรกิจก็ยากขึ้นเรื่อยๆ ต้นทุนของผมเกือบจะหมดแล้ว”

หานซื่อเจี๋ยตบหน้าเถียนจินหมิงด้วยความโมโหอย่างแรง: “แกชดใช้ได้เท่าไหร่?”

“ในบัตรผมมีทั้งหมดสิบเก้าล้าน”

เถียนจินหมิงพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง

“แกมันไม่ได้เรื่อง! จุดอ่อนทั้งหมดเอาออกมาให้ฉัน แล้วที่เหลือฉันจะช่วยคืนแทนแกเอง”

“อาจารย์ พูดจริงๆเหรอ? ยืนยันว่าผมจะไม่ตาย ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม? จะมาทุบตีให้ผมพิการก็ไม่ได้นะ!”

เถียนจินหมิงมองหานซื่อเจี๋ยด้วยสายตาหวาดระแวง

“นี่! ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ ฉันก็ขี้เกียจจะสนใจแกแล้ว แกอยากจะเผยแพร่วิดีโอพวกนั้นยังไงก็ตามใจ ช่วงวัยรุ่นใครบ้างที่ไม่เคยทำเรื่องผิดพลาด”

หานซื่อเจี๋ยหมุนตัวจะเดินออกไปด้วยความโมโห เถียนจินหมิงจึงดึงหานซื่อเจี๋ยเอาไว้ ใบหน้ายิ้มแย้มอวบอิ่มพูดขึ้น: “อาจารย์อย่าโมโหเลย ผมก็พูดไปเรื่อย เชื่อใจอาจารย์อยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะเอา USB ออกมาให้อาจารย์เลย”

เถียนจินหมิงเอา USB ออกมาจากช่องลับในตู้ แล้วส่ง USB ให้หานซื่อเจี๋ย

หานซื่อเจี๋ยมองเถียนจินหมิงอย่างแฝงไปด้วยความหมาย: “นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะช่วยแก สถานะอาจารย์กับลูกศิษย์ระหว่างพวกเราสิ้นสุดลงเท่านี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแกอย่าปรากฏตัวอยู่บนพื้นแผ่นดินของเมืองฮ่านอีก แม้แต่ในเมืองฉันก็ไม่อยากเห็นแก เข้าใจแล้วนะ”

“เข้าใจครับ เข้าใจแน่นอน ถึงอาจารย์ไม่บอกผมก็ต้องไปอยู่แล้ว หมดหนทางที่จะอยู่ต่อไปจริงๆ”

เถียนจินหมิงฝืนยิ้มพูดขึ้น

แม้แต่หานซื่อเจี๋ยคนที่ไว้ใจได้ที่สุดก็ล่วงเกินเขาอย่างร้ายแรง แม้จะให้ความกล้าหาญสักสิบความกล้าแก่เถียนจินหมิง เถียนจินหมิงก็คงไม่กล้าอยู่ที่เมืองฮ่านต่อไปอีกแล้ว

“ออกไปแล้วแกก็โอนเงินทั้งหมดให้คุณหลี่เขาไปซะ แล้วรีบๆไสหัวไปเลย เรื่องต่อจากนั้นฉันจะคุยกับคุณหลี่เอง”

“ครับ อาจารย์ว่ายังไงก็ตามนั้นครับ”

หานซื่อเจี๋ยหมุนตัวพาเถียนจินหมิงออกมาจากห้องเก็บของ เดินไปที่ข้างกายหลี่โม่ หานซื่อเจี๋ยโค้งตัวพูด: “คุณหลี่ครับ ลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องของผมคนนี้มันเล่นการพนัน ทั้งตัวจึงมีอยู่แค่สิบเก้าล้าน ผมให้เขาชดใช้เงินทั้งหมดกับคุณ ส่วนเงินที่เหลือ ผมจะปรึกษากับคุณอีกที”

“ความหมายคือหนี้ที่เหลือทั้งหมดคุณจะเป็นคนรับช่วงต่องั้นเหรอ?”

หลี่โม่ยิ้มถามขึ้น

“ครับ ความหมายตามนี้เลย”