ตอนที่ 494
บทที่ 494 เอาคืนอย่างโหดเหี้ยม
October 22, 2026
หลังจากเก็บใบสั่งยาแล้ว หลี่โม่จึงพาเฉินเสี่ยวถงกับคางเหวินซิงออกไป
หานซื่อเจี๋ยยืนอยู่ที่ทางเข้า มองตามหลี่โม่ที่ห่างออกไป
จนกระทั่งด้านหลังของหลี่โม่หายไป หานซื่อเจี๋ยถึงผ่อนคลายลงได้
“ไอ้สารเลวเถียนจินหมิง หลอกกันเก่งจริงๆ ต่อไปถ้าเจอมันอีก ต้องตีให้ตาย”
“อาจารย์ครับ ต้าเหว่ยยังไม่ได้สติเลย ต้องส่งโรงพยาบาลไหมครับ?”
หานซื่อเจี๋ยมองต้าเหว่ยที่หมดสติ นั่งยองๆลงไปข้างๆแล้วจับชีพจรดู พูดขึ้น: “เอาน้ำเย็นมาสาดก็ตื่นแล้ว เมื่อกี้คุณหลี่ออมมือแล้วนะเนี่ย”
“ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นยอดฝีมือจากที่ไหน วันหน้าถ้าพวกนายได้เจอคุณหลี่ในเมืองฮ่านอีกก็สุภาพนอบน้อมกันหน่อย อย่าให้เกิดความขัดแย้งกับเขาเด็ดขาด”
“ครับอาจารย์ เดี๋ยวผมจะแจ้งให้ทราบโดยทั่วกัน”
......
คางเหวินซิงขับเบนซ์กลับไป
เฉินเสี่ยวถงดึงแขนของหลี่โม่เอาไว้ด้วยความตื่นเต้น พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด เอาแต่พูดชื่นชมศรัทธาในตัวหลี่โม่
“พอแล้วหน่า เธอก็พูดเกินไป นั่งดีๆเถอะ”
หลี่โม่นวดๆคิ้วพูดขึ้น
“เกินไปตรงไหนคะ? ฉากเมื่อกี้ที่พี่พ่นน้ำชาออกไป หล่อสุดๆเลยดูดีกว่าดาราทั้งหมดอีกค่ะ ต่อไปพี่จะเป็นไอดอลคนแรกในใจของฉัน ฉันจะเป็นแฟนคลับพี่หมื่นปีเลย”
เฉินเสี่ยวถงราวกับแปลงร่างกลายเป็นติ่งของหลี่โม่ไปแล้ว
“อุ้ย พวกเราลืมเรื่องสำคัญกันไปหรือเปล่า ไม่ได้ซื้อหยกมังกร!”
หลังจากเฉินเสี่ยวถงตื่นเต้นดีใจเสร็จก็นึกได้ว่าไม่ได้ทำเรื่องสำคัญ
หลี่โม่พูดไม่ออกในทันที ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น: “ช่างเถอะ รอพรุ่งนี้มีเวลาว่างค่อยว่ากัน”
“ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปกับพี่ด้วย”
เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างพึงพอใจ พรุ่งนี้จะได้ออกไปเดินเล่นกับหลี่โม่อีก ความรู้สึกนั้นยังไม่ดีเท่าไหร่หรอก ถ้าได้ชอปปิ้งด้วยกันคงจะดียิ่งกว่า อย่างนั้นจะได้ลองสวมเสื้อผ้าสวยๆเป็นกองให้พี่หลี่โม่ดู
หลี่โม่หยิบมือถือออกมาพูดขึ้น: “เหวินซิง เอาเลขบัญชีของนายมาให้ฉัน ฉันจะโอนเงินที่นายโดนหลอกกลับไปให้”
“ห๊ะ? ถือเป็นของที่ผมมอบให้อาจารย์ก็ได้ครับ ไม่ต้องโอนมาให้ผมหรอก”
คางเหวินซิงพูดอย่างค่อนข้างเกรงใจ
“ได้ยังไง? มันคนละเรื่องกันนะ อ้อ ตอนค่ำฉันจะไปชกมวยที่งานแข่งมวยดำนะ บอกไปว่าจะออกไปสอนนายขับรถแล้วกัน อย่าลืมช่วยปกปิดให้ฉันล่ะ อย่าหลุดปาก”
“ไม่มีปัญหาครับ ไม่หลุดปากแน่นอน ตอนค่ำอาจารย์ต้องระวังตัวหน่อยนะ ผมเห็นคนพวกนั้นแล้วโหดเหี้ยมกันสุดๆเลย”
นึกถึงเรื่องการแข่งขันมวยดำคราวก่อน คางเหวินซิงยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย นักมวยพวกนั้นน่ากลัวเกินไปจริงๆ
แม้ว่านู่หลั่งจะโดนหลี่โม่ชกตาย แต่นั่นเป็นแค่ผู้เล่นของรอบไวด์การ์ดเท่านั้น ในการแข่งขันที่จริงจัง พระเจ้ารู้ดีว่าผู้เล่นเก่งกาจขนาดไหน
เฉินเสี่ยวถงเบ้ปาก ถลึงตาใส่คางเหวินซิงพูดขึ้น: “นายพูดเป็นไหมเนี่ย? ปากเสียถุยๆๆ พูดเรื่องดีๆสิ พี่หลี่โม่ต้องกลับมาพร้อมชัยชนะอยู่แล้ว”
“ใช่ๆๆ ก็ดูสมองของผมสิ อาจารย์ต้องชนะทุกคนอย่างแน่นอนครับ!”
คางเหวินซิงพูดตามขึ้นมา
หลี่โม่ยิ้มบางๆ พิงไปบนเบาะหลับตาพักเหนื่อย
กลับมาถึงห้องทำงานของกู้หยุนหลันแล้ว กู้หยุนหลันยิ้มมองทั้งสามคน: “พวกคุณสามคนพูดคุยเป็นยังไงกันบ้าง? ดูพวกคุณคุยกันนานใช้ได้เลยนะ”
“เมื่อกี้พาพวกเขาออกไปทำธุระนิดหน่อย”