บทที่ 500 มอบรถให้เลย

“พวกเธอสองคนไปไหน? ทำไมไม่อยู่ที่รถ”

น้ำเสียงของหลี่โม่ค่อนข้างเข้มงวด

“คะ? พี่หลี่โม่ออกมาแล้วเหรอคะ? พวกเรากำลังจะถึง อยู่ที่ร้านกาแฟข้างๆค่ะ เรามาดื่มกาแฟกัน”

เฉินเสี่ยวถงแลบลิ้น จากนั้นก็รีบตัดสาย เรียกคางเหวินซิง แล้วรีบวิ่งออกไปจากหอฝึกฝนการต่อสู้

เมื่อครู่ทั้งสองคนก็เข้าไปในหอฝึกฝนการต่อสู้ นั่งอยู่ในตำแหน่งผู้ชมดูการแข่งขันของหลี่โม่

อีกอย่างเมื่อครู่ทั้งสองคนยังวางเดิมพันว่าหลี่โม่ชนะด้วย อัตราต่อรองสูงที่เดิมพันหนึ่งได้ถึงสิบเท่า จึงทำให้ทั้งสองคนได้รับเงินมามากมาย

ก็เป็นเพราะต้องแลกเงินวางเดิมพัน จึงทำให้ทั้งสองคนออกมาช้า

“รีบหน่อยๆ พี่หลี่โม่รอพวกเราอยู่ข้างนอก”

เฉินเสี่ยวถงพูดไปวิ่งไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

คางเหวินซิงตามเฉินเสี่ยวถงไปติดๆ พุ่งถลาออกไปข้างนอก

ตอนที่ทั้งสองคนกลับมาถึงข้างรถเบนซ์ ก็เหนื่อยจนหายใจไม่ทัน หลังจากหยุดฝีเท้าลง ก็

งอตัวหอบแฮ่กกันทั้งคู่

“นี่พวกเธอไปดื่มกาแฟมางั้นเหรอ? ฉันไม่เคยได้ยินว่าในหอฝึกฝนการต่อสู้มีร้านกาแฟนะ” หลี่โม่พูดด้วยสีหน้าอึมครึม

“เอ่อฮ่าๆ พี่หลี่โม่พี่ไม่ต้องใส่ใจรายละเอียดพวกนี้ก็ได้มั้ง พวกเราแค่อดความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่ได้ ก็เลยเข้าไปดูความกล้าหาญของพี่”

คางเหวินซิงพยักหน้าอย่างเต็มที่: “ใช่ๆๆ พวกเราเข้าไปดูความกล้าหาญของอาจารย์ครับ ลูกเตะของอาจารย์เมื่อกี้เท่สุดๆเลย”

“ที่พวกเธอไม่เป็นอะไรนั่นก็โชคดีมาก คนที่ไปดูการแข่งขันมีทั้งดีทั้งเลวปะปนกัน ถ้าเกิดเรื่องจริงๆ พวกเธอจะร้องขอความช่วยเหลือก็คงไม่ทันแล้ว”

เมื่อครู่หลี่โม่เป็นห่วงพวกเขาจริงๆ อันที่จริงคนที่ไปดูงานแข่งมวยดำสากล มักจะไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายกันทั้งนั้น อีกอย่างเฉินเสี่ยวถงสวยขนาดนี้ ถ้ามีคนสนใจแล้วโดนบังคับขืนใจขึ้นมา คางเหวินซิงก็ปกป้องเฉินเสี่ยวถงไม่ได้อยู่แล้ว

เฉินเสี่ยวถงก้มหน้าพูดด้วยความน้อยใจ: “รู้แล้วค่ะ ต่อไปฉันจะเชื่อฟังยังไม่พออีกเหรอ เมื่อกี้คางเหวินซิงห้ามไม่ให้ฉันไปแล้ว แต่ฉันก็ลากเขาไปด้วยกัน”

คางเหวินซิงจึงรีบพูดขึ้น: “อาจารย์อย่าโทษเฉินเสี่ยวถงเลยครับ ความผิดทั้งหมด เป็นความผิดของผมเอง”

“พวกเธอทั้งคู่ไม่ต้องมาพูดแทนกัน ผิดกันทั้งคู่นั่นแหละ กลับไปครุ่นคิดให้ดี ถ้ายังไม่เชื่อฟังอีก พวกเธอมาจากทางไหนก็กลับไปทางนั้น”

“รู้แล้วค่ะ ต่อไปจะเชื่อฟังค่ะ”

เฉินเสี่ยวถงดึงแขนเสื้อของหลี่โม่เขย่าเบาๆ ท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดูเหลือเกิน

หลี่โม่ถอนหายใจ แสดงท่าทีให้คางเหวินซิงขับรถกลับไป

คางเหวินซิงเปิดประตูรถ ทั้งสามคนขึ้นรถไปด้วยกัน

สตาร์ทรถเบนซ์แล้วค่อยๆขับไป ร่างของคนสองคนเดินออกมาจากราวกั้นประตูของหอฝึกฝนการต่อสู้ กำลังมองไฟท้ายรถที่แล่นออกไปไกล

“ท่านครับ เมื่อครู่ผู้ชายคนนั้นที่มากับหลี่โม่ วางเดินพันสิบล้านว่าหลี่โม่ชนะ สุดท้ายจึงได้เงินไปหนึ่งร้อยล้าน” แคลตี้พูดเบาๆ

“บางทีพวกเราควรจะเข้าทางลูกน้องข้างกายเขา นายไปรวบรวมข้อมูลให้มากหน่อย พวกเราต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้สำเร็จ” ทอมป์สันพูดอย่างไม่สบายใจ

“ครับท่าน ผมจะไปรวบรวมข้อมูลคนสนิทของหลี่โม่มาครับ”

......

หลังจากจางเต๋ออู่ส่งราชินีของสำนักหลงเหมินเข้านอนแล้ว เดิมทีอยากจะคอยรับใช้อยู่ในห้องนอน แต่กลับโดนราชินีของสำนักหลงเหมินที่อารมณ์ไม่ดีถีบลงมาจากเตียง

จางเต๋ออู่รู้ว่าทำไมราชินีของสำนักหลงเหมินถึงหงุดหงิดใจ สาเหตุมาจากหลี่โม่ทั้งนั้น

“คืนนี้ไม่ต้องการนายแล้ว ฉันอยากอยู่เงียบๆคนเดียว”

ราชินีของสำนักหลงเหมินพูดอย่างเย็นชา

“ครับ”