บทที่ 518 สิ่งซ่อนเร้น

“ตรวจสอบดูว่าพวกเขาไปที่ไหน เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!”

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

เรื่องเดิมพันบวกกับเรื่องเก็บตัวอย่างเลือดของเขา ทำให้หลี่โม่รู้สึกว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออีกฝ่ายจะเก็บตัวอย่างเลือดของตัวเองไปทำไม?

สมัยนี้เทคโนโลยีล้ำหน้ามาก บางทีอาจจะมีเทคโนโลยีสีดำระดับไฮเอนด์ปรากฏขึ้นมาก็เป็นได้ ถ้าหากชาวต่างชาติเหล่านั้นโคลนนิ่งตัวเองออกมาอีกคนจะเกิดอะไรขึ้นนะ?

เพราะฉะนั้นเข้าจะต้องจับพวกแคลตี้มาถามให้รู้เรื่องว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรให้ได้

ฉู่จงเทียนเหลือบมองที่โทรศัพท์มือถือของเขา: “ฉันได้ติดต่อไปแล้ว ฉันส่งคนไปเฝ้าดูกล้องวงจรปิดของถนนในเมืองที่สำนักงานการจราจรแล้ว คนของฉันจะรายงานการเคลื่อนไหวของพวกเขาให้ฉันทราบทุกเมื่อ กองรถของพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังสนามบินทั่วไปที่อยู่ในเขตชานเมือง”

สนามบินทั่วไปคือสนามบินขนาดเล็ก ซึ่งมักจะเป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าขนาดเล็กและขนาดกลาง หรือให้เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นและลงจอดที่นี่ ซึ่งแตกต่างจากสนามบินผู้โดยสารทั่วไปอย่างมาก

ในบางครั้งก็มีเครื่องบินส่วนตัวบินขึ้นและลงจอดที่สนามบินทั่วไปแห่งนี้เป็นบางครั้ง ดังนั้น ความเป็นส่วนตัวจึงสูงกว่าสนามบินผู้โดยสารทั่วไปมาก

“พวกเขาจะออกเดินทางโดยเครื่องบินงั้นเหรอ!”

คางเหวินซิงพูดเสียงดัง

“ไอ้ฉู่ ตามฉันมา เราลองตามไปดูสิ”

หลี่โม่พาฉู่จงเทียนเดินออกไปด้านนอก และคางเหวินซิงกับเฉินเสี่ยวถงก็เดินตามไปอย่างรวดเร็ว

ในระหว่างที่เดินอยู่บนถนน ฉู่จงเทียนสั่งให้คนของเขานำปืนสี่กระบอกและกระเป๋าใส่กระสุนปืนหลายใบมาให้เขา

ภายในรถ Mercedes-Benz ของคางเหวินซิง หลี่โม่นั่งลงที่เบาะคนขับโดยตรง ฉู่จงเทียนนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนคางเหวินซิงกับเฉินเสี่ยวถงก็ไปนั่งที่เบาะหลัง

หลี่โม่สตาร์ทรถ รถยนต์ก็พุ่งออกโดยตรง และ Mercedes Benz ก็ซิ่งอย่างบ้าคลั่งบนท้องถนน

อะดรีนาลีนของคางเหวินซิงหลั่งอย่างบ้าคลั่ง เขามองดูการขับรถของหลี่โม่ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

“ท่านอาจารย์ครับ ท่านขับเร็วเกินไปแล้วมั้ง! เกรงว่าความเร็วจะเกินร้อยภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที!”

คางเหวินซิงสะบัดกำปั้นมืออย่างแรง

“ทุกคนคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย!”

หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“โอเค”

คางเหวินซิงและเฉินเสี่ยวถงเริ่มคาดเข็มขัดนิรภัย ส่วนฉู่จงเทียนก็หยิบปืนพกสองกระบอกส่งให้คางเหวินซิงกับเฉินเสี่ยวถง

คางเหวินซิงผงะไปครู่หนึ่ง ยื่นมือที่สั่นเล็กน้อยออกมาหยิบปืนพกที่ฉู่จงเทียนมอบให้

แม้ว่าเขาจะเคยเห็นปืนจากภาพยนตร์และโทรทัศน์มามากแล้ว แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้ถือมันไว้ในมือ

“จำ...จำเป็นต้องใช้ปืนด้วยเหรอ? แต่ฉันใช้ไม่เป็นน่ะ!”

เขาจับด้ามปืนไว้ในมือ ความเย็นของด้ามปืนกระตุ้นเส้นประสาทของคางเหวินซิง คางเหวินซิงตื่นเต้นจนมือไม้สั่นและเกือบจะโยนปืนพกออกไป

เฉินเสี่ยวถงกลอกตาใส่เขา และพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเหยียดหยาม: “คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า? มันก็แค่ปืนกระบอกเดียวเท่านั้น เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีบรรจุกระสุนและวิธีเปิดระบบนิรภัยให้ ส่วนวิธีการลั่นไกคงไม่ต้องให้ฉันสอนแล้วมั้ง?”

เฉินเสี่ยวถงที่เคยถือปืนมาก่อนแล้ว สามารถบรรจุกระสุนและเปิดระบบนิรภัยได้อย่างคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่ใช้ปืนเป็นจริงๆ

คางเหวินซิงเบิกตากว้างด้วยความอึ้ง เขาถามด้วยริมฝีปากที่สั่นเทาว่า: “ทำ…ทำไมคุณถึงใช้ปืนเป็น?”

“ก็เพราะฉันฝึกฝนมาน่ะสิ ฉันว่าคุณยังไม่เคยผ่านการฝึกฝนขั้นพื้นฐานเลยด้วยซ้ำ ฉันสงสัยจริงๆ ว่าคุณเป็นทายาทคนรวยได้อย่างไร อีกอย่าง พวกผู้ชายมักจะตื่นเต้นในเวลาที่ได้เห็นปืนไม่ใช่เหรอ?”

คางเหวินซิงผงะไปครู่หนึ่งและพูดด้วยความเขินอายว่า: ”ฉันไม่ค่อยชอบการต่อสู้หรือการฆ่าสักเท่าไหร่ อีกอย่างปกติฉันก็มีบอดี้การ์ดส่วนตัวคอยคุ้มกันอยู่แล้ว ดังนั้นฉันจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยเลย”