บทที่ 519 เกือบโดนจับได้แล้ว

กองรถขับเข้าไปในสนามการบินทั่วไปและวิ่งตรงไปยังลานจอดรถ

เครื่องบินกัลฟ์สตรีมจอดอยู่บนรันเวย์ มีการติดตั้งบันไดขึ้นเครื่องไว้เรียบร้อยแล้ว และลูกเรือทุกคนก็สแตนด์บายอยู่ที่ริมทางเดิน

ทอมป์สันและแคลตี้ลงจากรถและรีบขึ้นเครื่องบินพร้อมกับลูกน้องของพวกเขา

ทอมป์สันและแคลตี้ไม่ได้นั่งลงทันทีที่ขึ้นเครื่อง แต่เดินตรงไปที่ห้องโดยสารด้านหลังของเครื่องบินพร้อมกับบอดี้การ์ส่วนตัวสี่คน

ประตูด้านหลังของเครื่องบินยังไม่ได้ปิดลง มีรถตรวจสอบจอดอยู่ด้านนอกประตู

ช่างซ่อมบำรุงที่ถือกล่องไว้ในมือ เห็นทอมป์สันและคนอื่นๆมาถึง จึงเปิดกล่องในมือและเครื่องแบบของช่างซ่อมบำรุงออกมาหลายชุด

“นายท่านครับ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับ”

ทอมป์สันและคนอื่นๆ สวมชุดซ่อมบำรุงอย่างเร่งรีบ และหลังจากสวมหมวกแล้ว พวกเขาก็ดูเหมือนพนักงานซ่อมบำรุงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

“เอาล่ะ รีบลงจากเครื่องได้แล้ว และปล่อยให้พวกไร้ประโยชน์พวกนี้รีบๆ บินออกไปซะ! พวกเขาสามารถดึงดูดความสนใจของหลี่โม่ได้ ถือว่าเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหณ่ที่สุดแล้ว!”

พูดจบทอมป์สันและคนอื่นๆ ก็เดินลงจากเครื่องบินผ่านประตูท้าย จากนั้นก็ขึ้นรถซ่อมบำรุงและขับตรงไปที่โกดังที่อยู่ไม่ไกลจากสนามบินมากนัก

เมื่อรถซ่อมบำรุงขับเข้าไปในโกดัง เครื่องบินกัลฟ์สตรีมก็เริ่มวิ่งบนรันเวย์แล้ว

ในเวลานี้มีรถยนต์ Mercedes-Benz พุ่งเข้ามา

มีรถรักษาความปลอดภัยของสนามบินสองคันวิ่งไล่ Mercedes-Benz อย่างเมามัน

เมื่อเห็นเครื่องบินกัลฟ์สตรีมได้บินออกไปแล้ว ฉู่จงเทียนก็อดที่จะถอนหายใจด้วยความเสียใจไม่ได้: “มันสายไปแล้ว! ไอ้พวกนี้วิ่งเร็วชะมัด!”

เมื่อ Mercedes-Benz หยุดลงที่รันเวย์ หลี่โม่ก็ผลักประตูและเดินลงจากรถ

ฉู่จงเทียนและคนอื่นๆ ไม่รู้สึกงุนงงเล็กน้อย แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าหลี่โม่คิดจะทำอะไร แต่เนื่องจากหลี่โม่ลงจากรถ พวกเขาก็ลงจากรถตาม

หลี่โม่เดินไปทางรถที่จอดอยู่ที่ขอบรันเวย์ ซึ่งเป็นรถที่ทอมป์สันและคนของเขาขับมาก่อนหน้านี้

ขณะนี้พวกเขาหนีไปแล้ว ส่วนรถก็จอดทิ้งไว้ที่นี่

หลังจากที่กวาดมองรถดังกล่าวแล้ว หลี่โม่ก็เดินตรงไปที่ Lincoln Navigatorคันนั้น

แม้ว่ารถ Lincoln Navigator จะไม่เป็นที่รู้จักภายในประเทศมากนัก แต่ที่ประเทศตะวันตกรถยี่ห้อ Lincoln Navigator นั้นมีชื่อเสียงโด่งดังกว่า Audi Benz BMWอย่างมาก

หลี่โม่เดินไปที่รถ Lincoln Navigator และยื่นมือไปเปิดประตูรถ และมองตรวจสอบดูร่องรอยและวัตถุในรถอย่างละเอียด

เอี๊ยด!

มีเสียงเบรกกะทันหันดังขึ้น และในที่สุดรถรักษาความปลอดภัยทั้งสองคันก็ตามมาทัน

ปัง!

มีเสียงเปิดปิดประตูหนักๆ ตามด้วยเสียงบ่นของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

“พวกคุณเป็นบ้าหรือเปล่า? กล้าดียังไงมาบุกรุกสนามบินโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้! อยากตายหรือไง!”

“พวกคุณนั่นแหละ! หูหนวกหรือไง? ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี่!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหยิบแท่งยางออกมาอย่างเย่อหยิ่งแล้วชี้ไปที่หลี่โม่และคนอื่นๆ

ฉู่จงเทียนแสดงสีหน้าไม่พอใจทันที เขาดึงเสื้อขึ้นเผยให้เห็นปืนพกที่ติดอยู่ที่รอบเอวของเขาโดยตรง

“ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวออกไปซะ! หากมีอะไรจะพูดก็ไปเรียกผู้รับผิดชอบของสนามบินมา!”

“บ้าเอ๊ย!”

เมื่อเห็นว่าฉู่จงเทียนมีปืน ดวงตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแทบจะหล่นออกมาอยู่แล้ว

“ลูกพี่ มีอะไรพูดกันดีๆ ก็ได้ เราก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น อย่าหุนหันพลันแล่นเลยนะ”

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยยอมแพ้โดยตรง เขารีบเก็บไม้ยางทันทีและรอยยิ้มที่ประจบสอพลอปรากฏบนใบหน้าของเขา

ให้รังแกคนธรรมดานั้นยังพอไหว แต่ถ้าหากเจอคนที่แข็งแกร่งกว่าแล้วยังจะอวดดีอีกนั่นเป็นการวอนหาเรื่องตายชัดๆ

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่ขัดขืนอีกต่อไป แต่พยายามทำให้สถานการณ์สงบลง

หลังจากที่ตรวจสอบสถานการณ์ในรถแล้ว หลี่โม่ก็พูดโดยเอามือไปข้างหลังว่า: “ไปเรียกผู้รับผิดชอบของพวกคุณมา ฉันอยากดูกล้องวงจรปิดตอนที่พวกเขาขึ้นเครื่อง”