บทที่ 520 ยี่สิบสี่ทวีคูณ

ผู้รับผิดชอบสนามบินปรากฏตัวต่อหน้าหลี่โม่พร้อมกับลูกน้องของเขาอย่างรวดเร็ว

ฉู่จงเทียนกล่าวทักทายผู้รับผิดชอบสนามบิน และหลังจากที่ฉู่จงเทียนเปิดเผยตัวตนของเขา ผู้รับผิดชอบสนามบินที่ค่อนข้างเย่อหยิ่งในตอนแรกก็แสดงความเคารพในทันที

ผู้รับผิดชอบสนามบินอาจสามารถวางอำนาจในสนามบินได้ แต่นอกสนามบินที่ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลของเขา ความน่าเกรงขามในตัวเขาก็ลดลงทันที

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสมาชิกในครอบครัวทุกคนอาศัยอยู่ในเมืองฮ่าน ถ้าเขาทำให้คนเหล่านี้ระคายเคือง สมาชิกในครอบครัวของเขาจะต้องประสบภัยพิบัติเพราะเขาแน่ๆ

“ท่านเทียนครับ ถ้ามีธุระอะไรท่านออกคำสั่งก็พอ ไม่เห็นต้องมาที่นี่ด้วยตัวเองเลย”

ผู้รับผิดชอบสนามบินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มีคนติดหนี้คุณหลี่ ฉันมาเพื่อช่วยทวงหนี้ คุณรีบสั่งให้คนของคุณนำบันทึกภาพมาให้คุณหลี่ดูเร็วๆ”

ผู้รับผิดชอบสนามบินมองไปที่หลี่โม่ตามสายตาของฉู่จงเทียน

แม้ว่าหลี่โม่จะดูเด็กมาก แต่ผู้รับผิดชอบสนามบินก็ไม่กล้าที่จะดูหมิ่นหลี่โม่เลย เพราะอย่างไรก็ตามเขาคือนายท่านที่ฉู่จงเทียนยังต้องคอยปรนนิบัติ

“คุณหลี่ครับ รบกวนรอสักครู่นะครับ ผมจะให้ลูกน้องเอาบันทึกภาพมาทันที”

ผู้รับผิดชอบสนามบินโบกมือเรียกลูกน้องของเขา และลูกน้องคนหนึ่งก็เปิดโน๊ตบุ๊คที่ถือไว้ในมือและเริ่มใช้งานอย่างคล่องแคล่วในทันที

ไม่นานบันทึกภาพของกล้องวงจรปิดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโน๊ตบุ๊ค ผู้รับผิดชอบสนามบินหยิบโน๊ตบุ๊คจากมือของลูกน้องแล้วเดินไปหาหลี่โม่ด้วยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอ

“คุณหลี่ เชิญดูได้เลยครับ นี่คือบันทึกภาพในตอนที่พวกเขาเข้าไปในสนามบินครับ”

หลี่โม่กับฉู่จงเทียนและคนอื่นๆ มองไปที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คด้วยกัน วิดีโอเริ่มขึ้นจากกองรถของทอมป์สันเข้ามาในสนามบิน

หลี่โม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: “เร่งความเร็ว”

ผู้รับผิดชอบสนามบินตะลึงงันเล็กน้อย และให้ลูกน้องมาดำเนินงานด้วยสายตาของเขา

ลูกน้องเคาะแป้นพิมพ์สองสามครั้ง จากนั้นวิดีโอก็เร็วขึ้นในทันที

“คุณคิดว่ามันโอเคไหม? ตอนนี้มันเดินหน้าเร็วขึ้นสี่เท่า ซึ่งเป็นความเร็วที่เหมาะสมที่สุดแล้ว”

“เร็วกว่านี้”

หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ทำตามที่คุณหลี่บอกเร็วๆ คุณหลี่บอกให้เร่งเพิ่มกี่เท่านายก็เร่งกี่เท่า”

ผู้รับผิดชอบสนามบินตรวจใส่ลูกน้องของเขา

ลูกน้องก้มศีรษะและพูดเสียงแผ่วเบาว่า: “คุณหลี่ครับ คุณต้องการเร่งความเร็วเป็นกี่ทวีคูณดีครับ?”

“เร็วขึ้นยี่สิบสี่ทวีคูณ”

ทันใดนั้นลูกน้องคนนั้นก็เบิกตากว้างจนลูกตาแทบจะหลุดออกจากเบ้าตาอยู่แล้ว

“ยี่…ยี่สิบสี่ทวีคูณเหรอ? ความเร็วนั้นสูงเกินไปแล้ว คุณจะมองไม่เห็นอะไรเลย!”

ผู้รับผิดชอบสนามบินเตะมือเขาอย่างเหี้ยมโหด: “ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง? ฉันบอกให้ทำทุกอย่างที่คุณหลี่สั่งให้ทำไง!

“ครับๆ”

ลูกน้องไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาปรับความเร็วในการเล่นของวิดีโอเป็นยี่สิบสี่ทวีคูณทันที

เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้น ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ในบันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดจะรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ

ผู้รับผิดชอบสนามบินรู้สึกเวียนหัวทันทีที่มองดูได้สองสามครั้ง และไม่สามารถมองต่อไปได้เลย

เฉินเสี่ยวถงและคางเหวินซิงก็สีหน้าดังกล่าวเช่นกัน พวกเขาทั้งสองไม่สามารถรับความเร็วของวิดีโอที่สูงเช่นนี้ได้ จึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที หากพวกเขาดูต่อไปพวกเขาอาจจะอ้วกออกมาทันที

ส่วนฉู่จงเทียนยังพอทนไม่ไหว แต่สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีเลย

หลี่โม่ดูด้วยสีหน้าปกติ ดูเหมือนว่าความเร็วนี้จะไม่ส่งผลกระทบใดต่อเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ในไม่ช้าหลี่โม่ก็เอื้อมมือไปกดแป้นเว้นวรรค และเนื้อหาการบันทึกภาพบนหน้าจอก็หยุดลง

นั่นคือช่วงเวลาที่รถซ่อมบำรุงออกจากด้านหลังของเครื่องบิน

เนื้อหาทั้งหมดในวิดีโอกล้องวงจรปิดไม่พบจุดน่าสงสัยเลย สิ่งเดียวที่ทำให้หลี่โม่รู้สึกมีพิรุธคือรถซ่อมบำรุงคันนั้น

“ทำไมช่วงเวลานี้ถึงมีรถซ่อมบำรุง?”