บทที่ 640 ของที่ฉันเล่นเหลือ

ป้าบ!

กงซุนจุนตบโต๊ะอย่างแรง ลุกขึ้นถลึงตามองหลี่โม่อย่างโมโห

“นายพูดอะไร? กล้าพูดว่าหน้าพัดอันนี้ของฉันไม่ใช่ภาพวาดของปาต้าซานเหริน? น่าขำที่สุด นายเข้าใจภาพวาดมั้ย? ถึงได้กล้าพูดหยาบคายแบบนี้!”

กู้เจี้ยนหมินเองก็ถลึงตาใส่หลี่โม่อย่างไม่พอใจมาก “พูดจามั่วไม่ได้นะ นายไม่รู้เรื่องก็ไปนั่งเงียบๆด้านข้าง ของประณีตขนาดนี้ยังกล้าพูดว่าเป็นของปลอม นายนี่ทำให้ฉันอับอายจริงๆ”

หวังฟางถึงกับยื่นมือลากหลี่โม่ออกไปอีกฟาก กว่าจะได้รับของขวัญราคาหลายสิบล้าน หวังฟางรู้สึกได้หน้าอย่างมาก ไม่อยากจะให้คำพูดมั่วๆของหลี่โม่ทำลายเรื่องดีๆทิ้ง

“ไอ้คนที่ไร้ความรู้อย่างนายอย่าพูดมั่ว รีบไปช่วยทำอาหารในห้องครัวไป”

เฉินเสี่ยวถงที่อยู่ด้านข้างรู้สึกไปเป็นธรรมแทนหลี่โม่ “น้าหวังคะ คุณต้องฟังพี่หลี่โม่พูดจนจบสิคะ เขาพูดแบบนี้ จะต้องมีเหตุผลของเขาแน่นอน”

“มันจะมีเหตุผลอะไร? มันอยู่บ้านฉันมากี่ปีแล้วเป็นคนแบบไหนฉันจะไม่รู้หรอ นี่เพิ่งจะก้าวหน้าแค่ไม่นานก็เริ่มทำเก่ง ที่ฉันทำนี่เป็นการตัดไฟแต่ต้นลม”

หวังฟางถลึงตาใส่หลี่โม่ คิดว่าความคิดของตัวเองนั้นไม่ผิดแน่นอน

หลี่โม่มองหวังฟางอย่างขมขื่น ส่ายหัวอย่างเอือมระอา แล้วหันหลังเดินไปทางห้องนอนของตัวเอง

กู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงมองดูแผ่นหลังของหลี่โม่ที่เดินจากไป ในใจมีความรู้สึกเสียใจแทนหลี่โม่ แต่ว่าตอนนี้กู้เจี้ยนหมินและหวังฟางพูดแบบนี้แล้ว ทั้งสองคนก็แก้ตัวแทนหลี่โม่ไม่ถูก

กงซุนจุนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณลุง คุณน้า หยุนหลัน พวกเรามานั่งลงกันเถอะครับ พวกเรามาคุยเรื่องงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่กัน วันนี้จะเอาพวกผักและเชฟของที่บ้านมาด้วย อยากจะทำให้พวกคุณชิมดูสักหน่อย”

“โอ๊ะ ดีเลยสิ ตอนนี้อยากจะกินพวกผักเขียวในเมืองนี่ยากมากจริงๆ”

กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างมีความสุข

“ผมไม่ได้เอามาแค่ผักเขียวนะครับ แต่เป็นผักเขียวที่มีผลดีกับสุขภาพ รสชาติก็ดีเป็นอย่างมาก งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่พวกคุณก็ใช้วัตถุดิบและเชฟของตระกูลผม รับประกันว่าทำให้ผู้คนที่มากินแล้วลืมไม่ลงเลยครับ”

หวังฟางยิ้มจนตาหยี พูดอย่างพอใจว่า “งั้นก็รีบพาเชฟและผักเขียวของพวกนายเข้ามาเถอะ เย็นนี้ลองชิมกันดูสักหน่อย”

กู้หยุนหลันเห็นว่าพ่อแม่ตัวเองพูดเข้าข้างกงซุนจุน จึงทำได้เพียงแค่หุบปากเงียบอย่างหมดหนทาง แล้วดื่มชาอย่างไม่พอใจ

เฉินเสี่ยวถงเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเธอ จึงได้หันหลังเดินไปทางบันได แล้วแอบเข้าห้องของหลี่โม่

หลี่โม่กำลังปูกระดาษบนโต๊ะ ท่าทางเตรียมจะทำอะไรสักอย่าง

“พี่หลี่โม่ พี่จะทำอะไร?”

เฉินเสี่ยวถงถามอย่างสงสัย

หลี่โม่เหลือบมองเฉินเสี่ยวถงแล้วพูดยิ้มๆว่า “เธอมาพอดีเลย มาช่วยฉันบดน้ำหมึกหน่อย ฉันจะพิสูจน์ว่าภาพวาดนั้นเป็นของปลอม”

“หา? นี่จะพิสูจน์ยังไงคะ? ต้องไปเชิญอาจารย์ผู้ประเมินมาถึงจะได้สิคะ”

“อาจารย์ประเมินล้วนเป็นขยะทั้งนั้น สายตาของฉันดีกว่าพวกเขาเป็นหมื่นเท่า ภาพวาดนั้นพวกเขาประเมินผลไม่ออกมาหรอก ถึงแม้ว่าจะมีผลสรุปก็จะต้องบอกว่าเป็นของจริง”

เฉินเสี่ยวถงนิ่งอึ้งไป รู้สึกว่าสมองของตัวเองไปพอใช้แล้ว จึงพูดว่า “อย่างนั้นก็แสดงว่ามันเป็นของจริงไม่ใช่หรอคะ?”

“เหอะๆ ฉันบอกกับเธอตามจริงเลยนะ พัดอันนั้นเป็นของเล่นที่ฉันเล่นเมื่อก่อน ตัวพัดนั้นฉันแกะออกมาจากพัดเก่า ส่วนภาพวาดหน้าพัดฉันเป็นคนวาดเลียนแบบปาต้าซานเหริน ส่วนหยกเหอเถียน เป็นของที่ใส่เข้าไปทีหลัง”

หลี่โม่พูดไปด้วยแล้ววางกระดาษ ปากกา หมึกไว้ เตรียมจะแสดงฝีมือออกมา

เฉินเสี่ยวถงใช้สายตาแปลกๆมองหลี่โม่ “ที่พี่พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมฉันฟังแล้วเหมือนกับตำนานเลย แล้วยังเป็นตำนานที่แต่งขึ้นมั่วด้วย”