บทที่ 641 พิสูจน์เท็จจริง

ด้วยความคิดที่จะทำให้หลี่โม่ตายใจ กู้เจี้ยนหมินมองไปที่ซุนจุนและกล่าวว่า: “คุณกงซุนคิดอย่างไงกับเรื่องนี้ครับ หรือว่าเรามาดูด้วยกันเลยมั้ย”

“โอเค ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะวาดอะไรได้ อย่าวาดลวดลายง่ายๆ เหมือนเด็กอนุบาล ให้ผู้เชี่ยวชาญหัวเราะเยาะก็แล้วกัน”

กงซุนจุนมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาเย็นชา เขาคิดว่าหลี่โม่กำลังวอนหาความอัปยศใส่ตัวแท้ๆ มันเป็นการกระทำที่สร้างความอับอายแกตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

กู้หยุนหลันมองหน้าหลี่โม่ด้วยความเป็นห่วง กู้หยุนหลันไม่เคยเห็นภาพวาดของหลี่โม่มาก่อน ดังนั้นในสายตาของกู้หยุนหลัน หลี่โม่น่าจะไม่มีความสามารถในการวาดรูป

อย่างไรก็ตาม หากหลี่โม่ต้องการริเริ่มในการนำเสนอภาพวาดให้ผู้คนได้เห็น กู้หยุนหลันก็ทำได้แค่สนับสนุนหลี่โม่อย่างเต็มที่เท่านั้น เธอคงไม่สามารถทนดูหลี่โม่ขายหน้าอย่างไม่มีสาเหตุได้

แม้ว่าเขาอาจโดนทุกคนหัวเราะเยาะ แต่ก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ก่อนว่าหลี่โม่นั้นไร้ความสามารถจริงๆ

กู้หยุนหลันเม้มริมฝีปากจากนั้นก็เดินไปที่ด้านข้างของหลี่โม่และพูดด้วยเสียงต่ำ: “คุณรู้วิธีการวาดจริงๆ หรือ? ถ้าหากภาพวาดของคุณถูกเปิดออกแล้วมันก็จะไม่สามารถหยุดได้เหมือนกับลูกศรที่ยิ่งออกจากคันธนูแล้ว”

“ที่รักไม่ต้องห่วง สามีคนนี้มีความสามารถหลากหลายมากมายอยู่แล้ว”

หลี่โม่กะพริบตาให้กู้หยุนหลัน เพื่อส่งสัญญาณให้กู้หยุนหลันผ่อนคลาย

กู้หยุนหลันเอื้อมมือไปหยิบมุมหนึ่งของกระดาษซวนจื่อ ส่วนหลี่โม่ก็ค่อยๆ คลี่กระดาษวาดรูปออกพร้อมกับพูดว่า: “ทุกท่านเชิญดูครับ ดูจากภาพวาดของฉันก็จะสามารถพิสูจน์ได้ว่าพัดโบราณนั้นเป็นภาพวาดปลอม”

หลังจากที่หลี่โม่พูดอย่างหนักแน่น กระดาษซวนจื่อก็ถูกคลี่ออกอย่างสมบูรณ์แล้ว

กู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางและกงซุนจุนมองไปทางกระดาษซวนจื่อพร้อมกัน เมื่อพวกเขาเห็นภาพวาดบนกระดาษซวนจื่อ พวกเขาก็ตกตะลึงในทันที

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง! เจี้ยนหมินรีบเปิดพัดโบราณออกมาดูเร็วๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันดูเหมือนภาพวาดบนพัดโบราณราวกับมาจากแม่พิมพ์เดียวกันเลยล่ะ?”

หวังฟางร้อนใจจนพูดจาตะกุกตะกัก

นั่นเป็นพัดโบราณมูลค่าหลายสิบล้านเชียวนะ หากมันเป็นของปลอมจริงๆ หวังฟางรู้สึกว่าเธออาจจะร้องไห้ตายก็เป็นได้

ความรู้สึกของการสูญเสียหลายสิบล้านนั้นสะกิดใจเกินไปแล้ว

กู้เจี้ยนหมินตัวสั่นไปทั้งตัว แต่กู้เจี้ยนหมินชอบพัดโบราณอย่างมาก ภาพวาดบนพัดก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน อาจกล่าวได้ว่าภาพวาดบนพัดทิ้งรอยลึกไว้ในใจกู้เจี้ยนหมินอย่างไม่อาจลบล้างไปได้

กู้เจี้ยนหมินสามารถมั่นใจได้ว่าภาพวาดที่หลี่โม่ถืออยู่นั้นคล้ายกับภาพวาดบนพัดโบราณ99 เปอร์เซ็นต์โดยไม่จำเป็นต้องเปิดพัดมาดู!

มันอาจจะคล้ายกันโดยสิ้นเชิงก็เป็นได้!

“หลี่โม่ คุณเป็นคนวาดภาพนี้จริงหรือ?”

กู้เจี้ยนหมินเดินไปที่กระดาษซวนจื่อ และก้มลงมองดูอย่างละเอียด เพื่อดูว่ามันเป็นสิ่งตีพิมพ์หรือไม่

การประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดปลอมมีหลายประเภท หนึ่งในนั้นคือการใช้ภาพพิมพ์คอลโลไทป์เพื่อปลอมแปลงเป็นของแท้

ภาพพิมพ์คอลโลไทป์ที่ประณีตบางภาพก็เพียงพอที่จะปลอมแปลงเป็นของแท้ได้แล้ว และผู้ที่ไม่มีความรู้ในด้านนี้จะไม่สามารถรับรู้การลอกเลียนแบบของภาพพิมพ์คอลโลไทป์ว่าเป็นภาพวาดปลอมอย่างแน่นอน

กู้เจี้ยนหมินเคยได้ยินเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันมามากมาย ดังนั้นความคิดแรกก็คือภาพวาดเหล่านั้นคือภาพที่ถูกตีพิมพ์ออกมา

แต่หลังจากที่มองดูอย่างละเอียดแล้ว กู้เจี้ยนหมินก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าหลี่โม่นั้นไม่มีทางที่จะมีภาพวาดฉบับพิมพ์คอลโลไทป์ได้แน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงว่าหลี่โม่เพิ่งจะได้เห็นภาพวาดบนพัดโบราณวันนี้เป็นวันแรกเลย ถึงแม้ว่าหลี่โม่จะได้เห็นภาพดังกล่าวเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาก็ไม่สามารถที่จะหาภาพวาดฉบับพิมพ์คอลโลไทป์ที่ประณีตขนาดนี้ได้หรอก

กู้เจี้ยนหมินรู้สึกว่ามุมมองทั้งสามกำลังจะพังทลายลง และยิ่งเขามองมันมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากขึ้นเท่านั้น

กู้เจี้ยนหมินยืนตัวตรงและขยี้ตามองหลี่โม่ด้วยความไม่เชื่อ: “นี่คือสิ่งที่คุณวาดจริงๆ เหรอ? คุณไปเรียนการวาดมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“คุณลุงค่ะ พี่หลี่โม่เป็นคนวาดภาพนี้จริงๆ เมื่อกี้นี้ฉันเห็นกับตาเลย และฉันเป็นคนบดหมึกให้กับพี่หลี่โม่เองด้วย”

เฉินเสี่ยวถงกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ