บทที่ 642 ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบทุกอย่าง

กงซุนจุนอยากรู้ว่าพัดนี้เป็นของจริงหรือเท็จจนอดใจไม่ไหว เพราะมันเกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของกงซุนจุน

หลี่โม่เชิดหน้าชูคอและพูดอย่างได้ใจว่า: “ถ้าคุณมองดูเขาหินที่อยู่มุมล่างขวาของพัดด้วยแว่นขยายหกสิบเท่า คุณจะสามารถมองเห็นชื่อหลี่โม่ได้ พัดโบราณนี้เป็นสิ่งล้อเลียนแบบที่ฉันสร้างขึ้นมาในวัยหนุ่มที่ยังคงโง่เขลาอยู่ ฉันไม่รู้ว่ามันแพร่หลายออกไปได้อย่างไร มันเป็นความผิดพลาดของฉันเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้วทุกคนก็ตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างสิ้นเชิง ได้ยินหลี่โม่บอกว่าพัดใบนี้เป็นของปลอมก็น่าตกใจพอสมควรแล้ว ณ เวลานี้ เขากลับบอกว่าพัดนี้เป็นผลงานวาดในวัยหนุ่มของเขาเอง ซึ่งทำลายมุมมองทั้งสามของทุกคนอย่างสิ้นเชิง

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หากเป็นอย่างที่หลี่โม่กล่าวจริงๆ งั้นหลี่โม่ก็คือ…นักวาดอัจฉริยะร่วมสมัยนะสิ!

หลังจากที่กู้เจี้ยนหมินตัวแข็งไปชั่วขณะ เขาก็เร่งเร้าอย่างรวดเร็วว่า: “ที่รัก คุณรีบไปเอาแว่นขยายในห้องของฉันมา ฉันจะดูดีๆ และดูอย่างละเอียด!”

“โอเค.”

หวังฟางวิ่งกลับไปที่ห้องนอนเพื่อหาแว่นขยาย ตอนนี้เธอไม่มีเวลาไปสงสัยในตัวหลี่โม่เลยด้วยซ้ำ

กงซุนจุนมองไปที่ด้ามพัดพับในมือของกู้เจี้ยนหมินด้วยความตกตะลึง และความรู้สึกวิตกกังวลอย่างรุนแรงก็ผุดขึ้นในใจเขา สัมผัสที่หกบอกกงซุนจุนว่าสิ่งที่หลี่โม่พูดนั้นเป็นความจริง!

กู้หยุนหลันเข้าไปกระซิบข้างหูหลี่โม่: “คุณพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่?”

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง คุณไม่เชื่อสิ่งที่ผมบอกคุณครั้งก่อนเหรอ? อันที่จริง ผมเป็นอัจฉริยะผู้มากฝีมือนะครับ” หลี่โม่พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

กู้หยุนหลันกลอกตาใส่หลี่โม่ แต่ก็อดที่จะรู้สึกทึ่งไม่ได้

หรือว่าสิ่งที่หลี่โม่พูดในครั้งที่แล้วจะเป็นความจริง?

เขามีความสามารถในการเล่นเครื่องดนตรีหลายชนิดจริงๆ นอกจากนี้เขายังมีความสามารถในการวาดภาพ ดำน้ำ ว่ายน้ำ แล่นเรือ… ถ้าอย่างนั้นเขาก็คือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบทุกอย่างในตำนานนะสิ!

หลี่โม่กอดกู้หยุนหลันที่กำลังตกอยู่ในความอึ้งไว้ในอ้อมแขน และกระซิบที่หูของกู้หยุนหลัน: “ผมเป็นหนุ่มมากความสามารถในตำนานเลยนะ ผมยังมีจุดประกายมากมายรอให้คุณค้นพบอยู่นะ”

“น่าเกลียด อย่านอกลู่นอกทางสิๆ ยืนดีๆ ”

กู้หยุนหลันกล่าวอย่างเขินอาย และดิ้นรนอย่างนุ่มนวล

แต่การดิ้นรนอย่างนุ่มนวลของกู้หยุนหลันจะหลุดพ้นจากแขนอันทรงพลังของหลี่โม่ได้อย่างไร กู้หยุนหลันรู้สึกร้อนไปทั้งตัวราวกับว่าพลังของเธอถูกพรากไปจนหมด สุดท้ายก็ได้แต่เอนกายลงในอ้อมแขนของหลี่โม่อย่างอ่อนแรง

เฉินเสี่ยวถงมองไปทางหลี่โม่กับกู้หยุนหลันอย่างหึงหวง และแอบรู้สึกสงสารตัวเองอยู่พักใหญ่

หวังฟางพบแว่นขยายแล้วก็รีบวิ่งออกไปพร้อมกับแว่นขยายจากนั้นก็ยื่นแว่นขยายให้กับกู้เจี้ยนหมินทันที

“เจี้ยนหมินตรวจดูให้ละเอียดนะ ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด”

“รู้แล้วๆ ฉันไม่มีทางผิดพลาดหรอกน่ะ”

กู้เจี้ยนหมินบ่นพึมพำแล้วหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูพัดโบราณอย่างระมัดระวัง

หลี่โม่เหยียดมือออกและชี้ไปที่มุมพัดโดยตรง: “มันอยู่ตรงมุมนี้แหละ”

แว่นขยายส่องไปยังตำแหน่งนิ้วของหลี่โม่ กู้เจี้ยนหมินส่องดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง และเห็นชื่อย่อของหลี่โม่อยู่บนนั้นจริงๆ

จริงด้วย มันคือชื่อของหลี่โม่จริงด้วย! นี่…นี่มันน่าทึ่งจริงๆ !”

มือของกู้เจี้ยนหมินสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความตื่นเต้น แว่นขยายที่อยู่ในมือของเขาแทบจะปลิวออกไปอยู่แล้ว

สีหน้าของกงซุนจุนซีดเซียวด้วยความหมดหวัง เขารู้สึกอับอายขายหน้าอย่างไม่เคยมีมาก่อน

“ขอ…ขอผมดูหน่อยครับ ผมอยากตรวจดูอย่างละเอียดอีกทีครับ”